Strona · s. 9strona oryginału ↗
Wieniec wolnych sonetów. W 150. rocznicę urodzin Łesi Ukrainki
Слово Просвіти, №08 за 2021 рік
Wira KYTAJHORODSKA, Czerniowce
1. Precz myśli wy, czarne jak chmury, Taje ranek – świt nadziei, I dawno już zasnęła wichura I zwinęła w podziemia potwory.
I już ma zabrzmieć wiosna, I przebiśnieg podnieść główkę. A modlitwa swoją skromną modlitwę, By zbudzić z ucisku, ze snu.
Lecz ciągnie on żyłkę z duszy, A czyż my swoją sprzedaliśmy duszę W wyszywanym kontuszu
Czy my pożyczyliśmy mu Jeszcze kilka dni, jeszcze lat trzysta. Kiedyż powróci Przeczysta?
2. A przecież ranek – świt nadziei, I wieńczy się kwieciem państwo, I wszędzie tylko: “Sława! Sława!”, Bogusławcy i tej – Dziurawiec.
I wyraźniejszy staje się zarys stuleci, Naszych zaszczytów prawe złomy, I cherubiny latają nad nami, I granicą rośnie żywopłot.
I po imieniu spisują nas, Od ojca nazywając syna, I u nas już głos – nie głos.
W ogrodzie rozkoszuje się rodzina, I huczy rozpalona kalina, I trzyma się w sicie czas.
3. I dawno już zasnęła wichura, Co celowała nam w piersi i czoła? Myśmy woleli kołysać powoli, Jak dziecko w kołysce swojej.
Może wywietrzeje mu przykrość, Może stanie na miarę i zgodę. I pójdzie, niby lutnik z ogrodu, Po lodzie butami: chrup-chrup.
On przecież – pług za sobą wlókł, I w dziurawej kieszeni nasiona Rozsypały się w czarny potok.
Powracała wiosna od postu, Nadychała ciepła w kamienie, A gość już skok sobie, skok!
4. On zwinął w podziemia potwory? Do grobowców czy do żwawych grzybni, Żeby wszyscy przyglądali się w dół Na oblicze nieuchronnej kary.
I składali sobie w szanówce, I przyozdabiali dukatami piersi, I rozmyślali: jakoś to będzie, Może po prostu łza na licu.
Może krzyk pod lekkim ukąszeniem, Może to ominie moją chatę, I synów nie zawoła na stracenie.
Albo przyjdzie na pomoc Hindus Czy Wernydub, czy Kręciwąs Za płaskień – niewielką opłatę?
5. A już miała zabrzmieć wiosna Rozkruszyć pamięci lód, Rozwinąć drucianą werygę: Podnoście się, oto gwiazda jasna.
Świeci wam z samego Betlejem Za trzy kroki czy za trzy pieśni. Czy za wasze “Hoj-ra!” głośne W dziupli ptasiej swojej.
W gnieździe z siana rogoży, Gdzie lada moment wykluje słowik I pierwszymi trelami zagrzmi.
Zwiastowanie sypie się z niebios, Zamknijcie je w cerkiewne chóry, Wyż przecież siewcy i miodobory!
6. I przebiśnieg wyjrzał: “Oto ja!” Oto mróz upadł mi pod nogi. I strumienie zrywają zapory, Żyć i kwitnąć – pragnienie moje!
To nabytek mój i mój pożytek – Kropelka wody i promień ukośny, – Znak od Boga mojego zwiastun, Że ja znów wyrosnę błogosławiony.
Na ziemi, co serce w niej moje, Białe, gołe, dzwoni w pozłotce.
Ale nie w cudzej pałacowej klatce, Tam ono w niewoli zgnije!
7. Modlitwa swoją skromną modlitwę Szeptem z każdego kąta: Usłyszcie pasterza fujarkę, Wpuśćcie ją w duszy kryjówkę.
Wyż jeszcze nie wyszli z niewoli, Przypadłszy do cudzego tronu, Co już dawno dawno zbutwiał, Jeszcze pytacie o kanon.
Jeszcze pełzniecie do komunii, Składając uniżoność Temu, kto zna was jako niewolnika.
Kto wypił waszą krew, Spaliwszy żyto i pszenicę, I Ojca powiesił pod słupem.
8. Zbudzić z ucisku, ze snu? A przecież nie śpiący dawno już w polu – Młodzieńcy i srebrnowłosi, Gdzie trawa i gęsta, i obfita.
Zapletli się w ostróżkę, W zasieki z krwi i ciała. W śniegach, w lepkim błocie – Słowik wam o wszystkim opowie…
A wy póki co w ciepłym śpijcie. Kołysanka odchyli firankę – I dusza rozkoszuje się do rana.
Śnią się jej jeszcze nieodkryte dali, Jeszcze nie spisane wczoraj tablice, Póki chłopcy płoną w czołgu.
9. Tak i ciągnie on żyłkę z duszy. Dzień po dniu, już tysiąc lat Przed i po przejrzeniach i prorokach, Objawieniach błękitnego zamszu.
I wstrząsa się wywichnięty świat, Zmiażdżone kamienie milowe i epoki: Jeszcze ile? Jeszcze długo, jeszcze trochę? Może ktoś już ma testament?
Przecież mówili: wstawajcie, ślepcy Z-pod podeszew, zdeptani w lód, Czy wy czekacie na odwilż?
Jej nie będzie. Świat zgęstniał, Zamarły poranne śpiewy Stoją nieruchomo z mirem dziewice.
10. Czyż my sprzedaliśmy swoją duszę? Gołobrzuszki w zamrożeniach, Czy my miłość swoją powszednią Ostrzygliśmy w przyjmki bez wyrzutów sumienia.
Przecież oto – słupami i mędrcami Aż migocze od kroku krok. Od pobożności i myśli Na niebie można wznieść świątynie.
A świątyni prawdy jeszcze nie ma, Tylko porozrzucane kamienie Sterczą, jak wyrwane korzenie.
I znów majdan, i znów zima. I pył opada zamiast śniegu. I sława pęka z rozpędu.
11. W wyszywanym kontuszu Stoję w Michajłowskiej świątyni. – Przekażcie, ojcze, mamie, Mojej tutaj wesołej duszy.
Oto tutaj, gdzie łuk, w górze Ja na ramionach u archistratega. A obok – dobra wieczna księga Pomiędzy światami na ołtarzu.
I alfa tutaj, i omega tutaj. I wszystkie drogi i siedmiostrzał. Mnie tutaj aniołowie spotkali.
Wchodził kiedyś i mąciciel, Stał z przodu, kapał woskiem. Spocił się i znów poszedł w błąd.
12. Czy my pożyczyliśmy mu Świętego przędziwa z nawojem, A wróg stanął sobie nogą Na białe, i radośnie mu.
I rozszedł się po ciele chmiel: Jeszcze, jeszcze ziemi i krwi. Już nawet chmury purpurowe Nad nim wznoszą się zewsząd.
A ktoś jeszcze czeka dnia, Świtu czystego z kryształu, I wiśni, okrytej woalem.
A później w słonecznikach Jeszcze złoconej korony. I ich – krańca nieba – ich – miliony!
13. Jeszcze kilka dni, jeszcze lat trzysta A, może, nieskończony wiek (nikt mu nie zna liczby), Chyba że Matka Przeczysta.
Tutaj z gliny wyrósł ten naród. Oblany miodem, umyty solą, Kołysany w kupaльskim zielu, Co budował do nieba most.
I księżyc liną wiązał, I wypasał go na łące, I rósł w radości i tęsknocie.
I siłę miał, i honor miał, I tak śpiewał “Nie szum, ługu”, Że aż do Boga dośpiewał.
14. Kiedyż do nas przyjdzie Przeczysta, Czy my rozpoznamy ją, Czy drzwi otworzymy swoje, Jak złocić się będą w gaju liście.
Jak zamarzną pola, Jak stuknie w szybę gałąź kwiecia. Jak z całego zleci się świata Ptaków potrojona rodzina.
I wolność przyjdzie jak dziecko Solarnym znakiem z sanskrytu?
Za nią trzeba iść na bitwę Na bitwę iść, jak na modlitwę.
Ambasada Ukrainy w Libanie, Społeczność Ukraińców Libanu (Ukrainian Community in Lebanon) oraz tłumacz Imadeddin Raef gratulują Ukrainie jubileuszu Łesi Ukrainki! I prezent: pierwszy tom utworów prozatorskich w tłumaczeniu na arabski.
Prosto z drukarni. Świeżutki.
Maryna HRYMYCZ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
