Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Wieniec wolnych sonetów. W 150. rocznicę urodzin Łesi Ukrainki

Слово Просвіти, №08 за 2021 рік

Wira KYTAJHORODSKA, Czerniowce 1. Precz myśli wy, czarne jak chmury, Taje ranek – świt nadziei, I dawno już zasnęła wichura I zwinęła w podziemia potwory. I już ma zabrzmieć wiosna, I przebiśnieg podnieść główkę. A modlitwa swoją skromną modlitwę, By zbudzić z ucisku, ze snu. Lecz ciągnie on żyłkę z duszy, A czyż my swoją sprzedaliśmy duszę W wyszywanym kontuszu Czy my pożyczyliśmy mu Jeszcze kilka dni, jeszcze lat trzysta. Kiedyż powróci Przeczysta? 2. A przecież ranek – świt nadziei, I wieńczy się kwieciem państwo, I wszędzie tylko: “Sława! Sława!”, Bogusławcy i tej – Dziurawiec. I wyraźniejszy staje się zarys stuleci, Naszych zaszczytów prawe złomy, I cherubiny latają nad nami, I granicą rośnie żywopłot. I po imieniu spisują nas, Od ojca nazywając syna, I u nas już głos – nie głos. W ogrodzie rozkoszuje się rodzina, I huczy rozpalona kalina, I trzyma się w sicie czas. 3. I dawno już zasnęła wichura, Co celowała nam w piersi i czoła? Myśmy woleli kołysać powoli, Jak dziecko w kołysce swojej. Może wywietrzeje mu przykrość, Może stanie na miarę i zgodę. I pójdzie, niby lutnik z ogrodu, Po lodzie butami: chrup-chrup. On przecież – pług za sobą wlókł, I w dziurawej kieszeni nasiona Rozsypały się w czarny potok. Powracała wiosna od postu, Nadychała ciepła w kamienie, A gość już skok sobie, skok! 4. On zwinął w podziemia potwory? Do grobowców czy do żwawych grzybni, Żeby wszyscy przyglądali się w dół Na oblicze nieuchronnej kary. I składali sobie w szanówce, I przyozdabiali dukatami piersi, I rozmyślali: jakoś to będzie, Może po prostu łza na licu. Może krzyk pod lekkim ukąszeniem, Może to ominie moją chatę, I synów nie zawoła na stracenie. Albo przyjdzie na pomoc Hindus Czy Wernydub, czy Kręciwąs Za płaskień – niewielką opłatę? 5. A już miała zabrzmieć wiosna Rozkruszyć pamięci lód, Rozwinąć drucianą werygę: Podnoście się, oto gwiazda jasna. Świeci wam z samego Betlejem Za trzy kroki czy za trzy pieśni. Czy za wasze “Hoj-ra!” głośne W dziupli ptasiej swojej. W gnieździe z siana rogoży, Gdzie lada moment wykluje słowik I pierwszymi trelami zagrzmi. Zwiastowanie sypie się z niebios, Zamknijcie je w cerkiewne chóry, Wyż przecież siewcy i miodobory! 6. I przebiśnieg wyjrzał: “Oto ja!” Oto mróz upadł mi pod nogi. I strumienie zrywają zapory, Żyć i kwitnąć – pragnienie moje! To nabytek mój i mój pożytek – Kropelka wody i promień ukośny, – Znak od Boga mojego zwiastun, Że ja znów wyrosnę błogosławiony. Na ziemi, co serce w niej moje, Białe, gołe, dzwoni w pozłotce. Ale nie w cudzej pałacowej klatce, Tam ono w niewoli zgnije! 7. Modlitwa swoją skromną modlitwę Szeptem z każdego kąta: Usłyszcie pasterza fujarkę, Wpuśćcie ją w duszy kryjówkę. Wyż jeszcze nie wyszli z niewoli, Przypadłszy do cudzego tronu, Co już dawno dawno zbutwiał, Jeszcze pytacie o kanon. Jeszcze pełzniecie do komunii, Składając uniżoność Temu, kto zna was jako niewolnika. Kto wypił waszą krew, Spaliwszy żyto i pszenicę, I Ojca powiesił pod słupem. 8. Zbudzić z ucisku, ze snu? A przecież nie śpiący dawno już w polu – Młodzieńcy i srebrnowłosi, Gdzie trawa i gęsta, i obfita. Zapletli się w ostróżkę, W zasieki z krwi i ciała. W śniegach, w lepkim błocie – Słowik wam o wszystkim opowie… A wy póki co w ciepłym śpijcie. Kołysanka odchyli firankę – I dusza rozkoszuje się do rana. Śnią się jej jeszcze nieodkryte dali, Jeszcze nie spisane wczoraj tablice, Póki chłopcy płoną w czołgu. 9. Tak i ciągnie on żyłkę z duszy. Dzień po dniu, już tysiąc lat Przed i po przejrzeniach i prorokach, Objawieniach błękitnego zamszu. I wstrząsa się wywichnięty świat, Zmiażdżone kamienie milowe i epoki: Jeszcze ile? Jeszcze długo, jeszcze trochę? Może ktoś już ma testament? Przecież mówili: wstawajcie, ślepcy Z-pod podeszew, zdeptani w lód, Czy wy czekacie na odwilż? Jej nie będzie. Świat zgęstniał, Zamarły poranne śpiewy Stoją nieruchomo z mirem dziewice. 10. Czyż my sprzedaliśmy swoją duszę? Gołobrzuszki w zamrożeniach, Czy my miłość swoją powszednią Ostrzygliśmy w przyjmki bez wyrzutów sumienia. Przecież oto – słupami i mędrcami Aż migocze od kroku krok. Od pobożności i myśli Na niebie można wznieść świątynie. A świątyni prawdy jeszcze nie ma, Tylko porozrzucane kamienie Sterczą, jak wyrwane korzenie. I znów majdan, i znów zima. I pył opada zamiast śniegu. I sława pęka z rozpędu. 11. W wyszywanym kontuszu Stoję w Michajłowskiej świątyni. – Przekażcie, ojcze, mamie, Mojej tutaj wesołej duszy. Oto tutaj, gdzie łuk, w górze Ja na ramionach u archistratega. A obok – dobra wieczna księga Pomiędzy światami na ołtarzu. I alfa tutaj, i omega tutaj. I wszystkie drogi i siedmiostrzał. Mnie tutaj aniołowie spotkali. Wchodził kiedyś i mąciciel, Stał z przodu, kapał woskiem. Spocił się i znów poszedł w błąd. 12. Czy my pożyczyliśmy mu Świętego przędziwa z nawojem, A wróg stanął sobie nogą Na białe, i radośnie mu. I rozszedł się po ciele chmiel: Jeszcze, jeszcze ziemi i krwi. Już nawet chmury purpurowe Nad nim wznoszą się zewsząd. A ktoś jeszcze czeka dnia, Świtu czystego z kryształu, I wiśni, okrytej woalem. A później w słonecznikach Jeszcze złoconej korony. I ich – krańca nieba – ich – miliony! 13. Jeszcze kilka dni, jeszcze lat trzysta A, może, nieskończony wiek (nikt mu nie zna liczby), Chyba że Matka Przeczysta. Tutaj z gliny wyrósł ten naród. Oblany miodem, umyty solą, Kołysany w kupaльskim zielu, Co budował do nieba most. I księżyc liną wiązał, I wypasał go na łące, I rósł w radości i tęsknocie. I siłę miał, i honor miał, I tak śpiewał “Nie szum, ługu”, Że aż do Boga dośpiewał. 14. Kiedyż do nas przyjdzie Przeczysta, Czy my rozpoznamy ją, Czy drzwi otworzymy swoje, Jak złocić się będą w gaju liście. Jak zamarzną pola, Jak stuknie w szybę gałąź kwiecia. Jak z całego zleci się świata Ptaków potrojona rodzina. I wolność przyjdzie jak dziecko Solarnym znakiem z sanskrytu? Za nią trzeba iść na bitwę Na bitwę iść, jak na modlitwę. Ambasada Ukrainy w Libanie, Społeczność Ukraińców Libanu (Ukrainian Community in Lebanon) oraz tłumacz Imadeddin Raef gratulują Ukrainie jubileuszu Łesi Ukrainki! I prezent: pierwszy tom utworów prozatorskich w tłumaczeniu na arabski. Prosto z drukarni. Świeżutki. Maryna HRYMYCZ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn