Strona · s. 2strona oryginału ↗
Ochotnik „AjDaru” Mykoła SZWAB: „Czas iść do ataku i zwyciężać”
Слово Просвіти, №09 за 2017 рік
Niedawna opowieść Mykoły Szwaba o współczesnych wydarzeniach na wschodzie kraju podczas wieczoru upamiętniającego atamana Zełeneho rozstawiła wszystkie logiczne akcenty i połączyła walkę narodu ukraińskiego ostatnich stu lat w jeden łańcuch narodowowyzwoleńczej wojny przeciwko imperialnej Rosji. Wychodząc z tego, staje się zrozumiałe, dlaczego dmitriwiec Mykoła Stepanowycz Szwab (pseudonim Klaus) po aktywnym udziale w wydarzeniach na Majdanie, jako 64-latek, w pierwszych szeregach ochotników „AjDaru” stanął w obronie swojego państwa. O źródłach i kształtowaniu się jego patriotyzmu w warunkach radzieckiego totalitarnego niewolnictwa oraz o patriotyzmie jako głównej i jedynej motywacji w szeregach batalionów ochotniczych rozmawiamy z nim. — Z reguły światopogląd niepodległościowy przekazuje się genetycznie. Czy z Panem było tak samo? — Moi przodkowie to Niemcy. W 1551 roku polski król Zygmunt August za wierną służbę wojskową przekazał im ziemie na terenie dzisiejszej Żytomierszczyzny — tak zwaną Bercowszczyznę. O tym znalazłem informacje w archiwum. W już bliższej historii mojego rodu dziadka ze strony ojca rozstrzelali bolszewicy w 1920 roku jako petlurowca w wieku 36 lat, miał 5 dzieci. W rodzinie przekazywano z ust do ust podanie, jak dziadek porównywał ówczesnych naszych kozaków i zdobywców-moskali: pierwsi na koniach, jak ogień, zapalczywi, dzielni, a moskale — obdarci, zawszeni, głodni. Ogólnie nasze nazwisko Szwab po słowiańsku oznacza „prusak”. Przez pół tysiąca lat prusacy Szwabowie przyjęli się wśród Ukraińców i stali się nie tylko wprawnymi gospodarzami i wojownikami, ale też zagorzałymi patriotami tej ziemi. — Jest Pan na Majdanie od samego jego początku… — Z przyjściem do władzy Janukowycza nie spodziewałem się, że naród się podniesie. Jednak rozumiałem, że polityka kuchenna też jest bezperspektywiczna i sam nic nie będę w stanie zrobić, trzeba jednoczyć się z ludźmi o podobnych poglądach. Wtedy, w listopadzie 2013 roku, jeszcze nikt nie nazywał tego spontanicznego oporu Rewolucją Godności, jednak na Majdan wyszli ci, którzy nie mogli dłużej znosić bezładu w kraju, znęcania się nad godnością narodową i obywatelską, totalnej rusyfikacji. Tylko tam, wśród majdanowców, poczułem się cząstką wielkiego narodu, a o tym, że tego narodu nie można pokonać, przekonałem się na froncie. W naszym batalionie „AjDar” walczyli za Ukrainę przedstawiciele ponad 20 narodowości: od Polaków i Uzbeków po Żydów i Cyganów, różnych wyznań — wszyscy płomienni patrioci, którzy nie myśleli wtedy ani o statusach, ani o nagrodach. Ale właśnie oni zatrzymali rosyjskiego agresora — bez broni (z ojcowską strzelbą), bez umundurowania (w koszulkach i tenisówkach — kto w czym), bez pensji. Od pierwszego dnia pomagali nam wolontariusze. Ubierali nas i karmili zarówno nasi wolontariusze, jak i ci z Europy. Na przykład, potężnie pomagała nam jeszcze od czasu Majdanu naukowczyni z Polski Ola Soliar. Wielu ajdarowców zginęło, tak i nie otrzymawszy statusu uczestnika działań bojowych. Przed oczami wciąż mam ich twarze. Pamiętam, jak żegnaliśmy się z pierwszymi poległymi w Połowynkinem, wszyscy chłopcy płakali. A potem jakbyśmy skamienieli — tylko żądza zemsty nas przepełniała. Ale to nie powstrzymywało chętnych do wstąpienia do naszego batalionu i obrony kraju: chłopcy, mężczyźni stali w kolejce, żeby ich włączono do składu batalionu ochotniczego. — Zniechęceni współobywatele, podburzeni rosyjską propagandą, zarzucają naszym wojownikom, że oni tam, na wschodzie, bronią interesów ukraińskich oligarchów, że ich ofiary są daremne. — Tacy zniechęceni niech odpowiadają sami za siebie, albo za swoich synów, jeśli przebywają na froncie, a za nas nie trzeba się wypowiadać. Mój dziadek w czasach Rewolucji Ukraińskiej walczył z bolszewikami za swoje dzieci, za swoje 15 dziesięcin ziemi i swój młyn. I my poszliśmy zatrzymać okupanta, żeby nie deptał naszej ziemi, nie zabijał naszych dzieci. To naturalna reakcja normalnego obywatela, odpowiedzialnego mężczyzny. — Czy zmieniło się oblicze okupanta ukraińskiej ziemi, powiedzmy, przez ostatnie sto lat? — Nie zmieniło się. Ono jeszcze niedawno ukrywało się za kłamliwą propagandą o „braterstwie”… Tak jak za atamana Zełeneho bolszewicy zabijali naszą młodzież pod Krutami, tak i teraz moskiewscy najemnicy zabijają kwiat ukraińskiego narodu na wschodzie Ukrainy. Dla przykładu, II wojna światowa. Mój ojciec Stepan Markowycz, piśmienny człowiek, od 1939 do 1947 roku przebywał w służbie czynnej w armii. Tak więc on mi jeszcze wtedy, za czasów radzieckich, opowiadał o prawdziwej roli radzieckich partyzantów, którzy specjalnie prowokowali Niemców, żeby ci dopuszczali się masowych akcji karnych przeciwko miejscowej ludności, którą faktycznie czynili swoimi zakładnikami. Tak oto już i podczas tej wojny rosyjsko-ukraińskiej na Ługańszczyźnie starzy ludzie wspominali, że Niemcy podczas II wojny światowej byli bardziej humanitarni niż czerwonoarmiści czy obecni okupanci, nigdy nie ustawiali swoich armat na podwórkach ludzi, ostrzegali przed ostrzałami. A co robią tak zwani „opołczeńcy” teraz: walą w dzielnice mieszkalne i rozmieszczają tam swoją ciężką broń, osłaniając się ludnością cywilną. — Doświadczeni uczestnicy działań bojowych mówią, że nie tak straszny wróg zewnętrzny, jak wewnętrzny. Co mają na myśli? — W obecnej wojnie jest trzech najstraszniejszych wrogów: pierwszy — alkohol; Petro LAN, tawryczanin w siódmym pokoleniu, m. Symferopol. Naród ukraiński i państwo uhonorowali ich w pełni zasłużenie. Nie budzi żadnych zastrzeżeń także nagrodzenie tym odznaczeniem wielu sławnych działaczy ukraińskiej kultury, nauki oraz znanych gospodarzy. Każdy z nich wniósł znaczący wkład w budowę naszego państwa. Ale obfita obecność na tej liście urzędniczo-oligarchicznej braci kompromituje i hańbi wysoki tytuł „Bohater Ukrainy” i jest upokarzająca dla prawdziwych Bohaterów, zwłaszcza dla tych, którzy oddali za nasze państwo własne życie. Dość wątpliwym, jeśli nie niemoralnym, jest przebywanie na tej liście „krymskich Bohaterów”-zdrajców. Moralne i ludzkie cechy prawie wszystkich z nich ujawniły się podczas rosyjskiej okupacji Krymu w lutym 2014 roku. Rekordzistą zdrady, zaprzaństwa i niemoralności stał się rektor Taurydzkiego Uniwersytetu Narodowego im. W. Wernadskiego Mykoła Bahrow, nagrodzony gwiazdą Bohatera Ukrainy w 2007 roku. Ukrainofobem i separatystą był całe życie, zajmując najwyższe kompartyjne i państwowe stanowiska na Krymie. Ten „Bohater Ukrainy” jako pierwszy poparł rosyjską okupację Krymu. To właśnie on publicznie wzywał krymczan do pójścia na nielegalne referendum, śpiewał peany na cześć miejscowych bandytów, którzy przy wsparciu rosyjskich żołnierzy z automatami przejęli władzę na półwyspie. Swoją istotę ten zręczny i dobrze zakonspirowany ukrainofob otwarcie zademonstrował w ostatnich dniach swojego życia. Ten pielęgnowany przez ukraińską władzę nikczemnik i zaciekły wróg ukraińskiego państwa oświadczył: „Ja całe życie oddałem Krymowi i jestem dumny z historycznej decyzji krymczan o powrocie do Rosji. Byłem pierwszym kierow-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
