Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Pamięci Wasyla Marusyka

Слово Просвіти, №09 за 2021 рік

25 lutego 2021 roku, w osiemdziesiątym roku życia, odszedł do wieczności Zasłużony Dziennikarz Ukrainy (2007), laureat nagród literacko-artystycznych imienia Ołeny Pcziłky (2005), Marka Czeremszyny (2011), Anatolija Pohribnego (2012) Wasyl Marusyk. Urodził się Wasyl Andrijowycz Marusyk 11 kwietnia 1941 r. we wsi Bełełuja w rejonie śniatyńskim obwodu iwanofrankiwskiego. Od 1969 r., po ukończeniu Lwowskiego Uniwersytetu Państwowego imienia I. Franki, pracował w gazetach „Switanok” (osiedle typu miejskiego Werchowyna, obwód iwanofrankiwski), „Prykarpatska prawda” (m. Iwano-Frankiwsk), w obwodowym radiu i telewizji we Lwowie, w gazecie rejonowej „Wpered” (osiedle typu miejskiego Borodzianka, obwód kijowski), w czasopiśmie „Pamjatky Ukrajiny”. Wasyl Marusyk – znany na Ukrainie pu... W. Marusyk pracował w Ukraińskim Radiu w redakcji programów literacko-dramatycznych, w szczególności był prowadzącym radiomagazynu „Ridnyj kraj”, programów radiowych „Zołoti worota”, „Jarosławiw Wał”, które z czasem przeszły do zjednoczenia artystycznego – kanału radiowego „Kultura”. Materiały dziennikarskie Wasyla Marusyka odznaczały się wysokim poczuciem patriotycznym, szczerym przejęciem się zachowaniem języka ukraińskiego, kultury, przywróceniem prawdy historycznej. Wśród jego osiągnięć twórczych znajduje się organizacja cykli publicystycznych w Ukraińskim Radiu takich wybitnych działaczy kulturalno-społecznych, jak uczony literaturoznawca Anatolij Pohribnyj (cykl „Jakby my wczyłyś tak, jak treba”), poeta, artysta, reżyser filmowy Mykoła Winhranowski (cykl „Czotyrnaďciać stołyć Ukrajiny”), badacz prawdziwej historii Ukrainy Wołodymyr Bilinski (po raz pierwszy w Ukraińskim Radiu zabrzmiała w niezrównanym wykonaniu Petra Bojki „Krajina Moksel”), profesorowie Wasyl Jaremenko, Jarosław Daszkewycz, Petro Tronko, Nadija Myroneć, Ołeh Hryniw, Mykoła Tymoszyk, pisarze Dmytro Biłous, Stepan Puszyk, Jarema Hojan, Petro Szkrabjuk, reżyser filmowy Petro Marusyk. W trakcie swojej działalności twórczej W. Marusyk stale relacjonował życie kulturalno-artystyczne Ukrainy, w szczególności operowe i baletowe. Najważniejsze materiały dotyczyły twórczości śpiewaków Dmytra Hnatiuka, Marii Stefjuk, Anatolija Mokrenki, Stepana Ficycza, Andrija Szkurhana, Hałyny Tuftinej, Mykoły Szopszy, Petra i Pawła Pryjmaków. Soliści baletu Anatolij Szekera, Tetiana Tajakina, Wałerij Kowtun brali udział w wielu jego materiałach radiowych. Zostały przez niego nagrane liczne wywiady ze sławnym dyrygentem Stefanem Turczakiem, dyrygentem Iwanem Hamkałem, jako znawca sztuki stale analizował w audycjach premiery, koncerty i osiągnięcia twórcze artystów oraz muzyków Opery Kijowskiej. Często do mikrofonu zapraszany był również wielki znawca sztuki operowej i baletowej Wasyl TurKewycz. W swojej twórczości Wasyl Marusyk szczególną uwagę poświęcał małej ojczyźnie – Bełełui, Śniatynowi, ogólnie Iwanofrankiwszczyźnie. Tak, pod koniec lat 80. – na początku lat 90. był organizatorem występów amatorskiej ludowej męskiej kapeli chóralnej „Dibrowa” z Bełełui na najbardziej prestiżowych scenach Ukrainy, w szczególności pałacu „Ukrajina” w Kijowie, we Lwowskim Teatrze Operowym, a także na Chortycy w Zaporożu oraz w Nikopolu podczas ogólnonarodowych obchodów 500-lecia ukraińskiego kozactwa (1990), pod Beresteczkiem, w Czerniowcach i innych miastach Ukrainy. Dzięki jego talentowi organizatorskiemu w Śniatynie i Bełełui odbyły się występy wielu działaczy społeczno-kulturalnych, w szczególności historyków Ołeny Apanowycz i Nadiji Myroneć, kobziarza Wołodymyra Horbatiuka i in. Był autorem płodnej idei – pierwszego zjazdu ziomków-śniatynian z diaspory (1993, Śniatyn) oraz jednym z organizatorów obchodów 90-lecia założenia Zawałowskiej Siczy (1990, Zawałła na Śniatynszczyźnie). Z jego inicjatywy przy cerkwi w Bełełui wzniesiono Krzyż Pamiątkowy ku czci sławnych ziomków – przedstawicieli znanej rodziny kapłańskiej Ozarkewyczów: Iwana Hryhorowycza, Iwana Iwanowycza oraz Wołodymyra Iwanowycza, krewnych Natalii Kobrynskiej. Na 140-lecie lekarza Jewhena Ozarkewycza (2001) w Bełełui z inicjatywy W. Marusyka na szkole wiejskiej ustanowiono tablicę pamiątkową. Do ostatnich dni Wasyl Marusyk pracował owocnie, miał wiele zamierzeń, które niestety pozostały niezrealizowane: podstępna śmierć przerwała jego twórczy lot. Niech Pan ukoi Wasyla Marusyka w Królestwie Niebieskim!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn