Strona · s. 4strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «DROGA DO TARASA», s. 1
DROGA DO TARASA
Слово Просвіти, №10 за 2008 рік
Dokończenie. Pocz. na s. 1. — Jakie są zadania członków Proświty, wychodząc z duchowego dziedzictwa Szewczenki? — Są one zrozumiałe. Ale nasze możliwości nie są takie, jakie chciałaby mieć organizacja społeczna, która narodziła się 140 lat temu. Tej upolitycznionej i partyjnej dominacji złożono w ofierze cały ruch społeczny. My jeszcze istniejemy, ale jeśli podobne tendencje będą trwały, cały czas będą nas wypychać z pola, na którym przebywamy. Wypychają ruch społeczny, Szewczenkę, wszystko co ukraińskie albo je zawężają. U Szewczenki wspólnota to kategoria niezwykle ważna i decydująca. Musimy dążyć do tego, aby wszystko, co zapoczątkowaliśmy na początku lat 90., rozwijało się. Bardzo szkoda, że odszedł już do innego świata wybitny reżyser Ołeksandr Kłymenko, który zdążył zrealizować 11 odcinków „Zapowitu”. Autorzy scenariusza — Iwan Dziuba, Borys Olijnyk i Pawło Mowczan. Robiliśmy to jeszcze w czasach radzieckich. Ale nie możemy wielu rzeczy zrealizować już w niepodległej Ukrainie. — Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego, jak Pan powiedział, wypychają ducha Tarasa? — Jeśli będziemy tak obojętnie przyglądać się temu, co kształtuje świadomość (mam na myśli elektroniczne środki masowego przekazu, radio, telewizję), tak będzie trwało. Jeśli będą one od nas zdystansowane, nie narodowe, nie nasycone słowem Szewczenki, a będą słowem Gordona, bajeczkami o pięknym życiu Kateryny Osadczej… Nie ma kanału narodowego, są tylko projekty komercyjne. To sprawa narodowa — wychowanie narodu. I „Proświta” jest zmuszona bronić programów, które sformułował Szewczenko. Chciałoby się, aby przedstawiciele naszej władzy, przede wszystkim w sferze kulturalnej i edukacyjnej, w dniach szewczenkowskich oderwali się od „wiadomości”. Bo czym jest przykra teraźniejszość? Tym, że żyjemy wiadomościami. Konsumpcja tego, co przemija — wszystko to marność. A jest to, co wykrystalizowane i nazywa się wiecznością. Szewczenko to kategoria wieczna. — I jeszcze o jednej inicjatywie Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” — cerkwi Tarasa w Kaniowie, przy grobie naszego geniusza. — Tylko wielkich wojowników i dowódców, imperatorów z takim ogólnospołecznym zrozumieniem chowano ponownie, jak Szewczenkę. My nad tym z jakiegoś powodu się nie zastanawiamy. On wybrał miejsce. Mógłby do tej pory leżeć tam, w Petersburgu, bo kiedy pojawiła się inicjatywa ponownego pochówku, była ona fantastyczna, nierealna. Ale została zrealizowana. Na tej Czerneczej Górze. Czyli (Zdjęcie Olesia Dmytrenki) ona jest pustelnicza, ta góra, przez Boga naznaczona. Przebywając w Kaniowie, nie raz zadawałem sobie pytanie: dlaczego grób zwieńczono tym partykularnym betonem? Marmurem, choć to nie ma znaczenia — dla mnie wszystko, co radzieckie, było betonem. To wszystko stoi na piersi człowieka — żywego. Gdzie krzyż? Zniszczony niegdyś krzyż odnowiono, ale przesunięto do muzeum. Dlatego całkiem logiczne jest dla nas, którzy stawiają Ukrainę zaraz po Bogu (Bóg i Ukraina!), przychodzić do Szewczenki przez cerkiew. Zapalić świecę, posłuchać bicia dzwonów w głębi przestrzeni i czasu historycznego, bo Szewczenko to nie tylko XIX wiek czy nasze czasy, to także czasy biblijne i przedbiblijne. Dlatego, poradziwszy się członków zarządu „Proświty” i Patriarchy całej Rusi-Ukrainy Filareta, zdecydowaliśmy się zainicjować budowę cerkwi Tarasa. Ale zabroniono nam stawiać krzyż przy Czerneczej Górze, a wypchnięto nas do jaru. Postawiliśmy tam krzyż, rozumiejąc, że władza się zmienia, politycy nie są wieczni. A w pierwszym roku prezydentury
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
