Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Do problemu «Szewczenko i naród»

Слово Просвіти, №10 за 2008 рік

Borys OLIJNYK Ciężko szedł jak żniwiarz po nędznym polu. Ludzie odważyli mu na wszystkie wagi: Bryły kanciaste swego nieubłaganego bólu, Soli w sakwach, co opadła z gorzkiej łzy. Szlak zaczynał się po wolnej, czubatej i płowej! A kończył po drapieżnych pustyniach i burzach Łysy jak księżyc, z tęsknotą opadłego wąsa. Żółto gasł, samotny na cały Petersburg. …Jak przejmowały go w safianowych trzewikach gospodynie, Jak sadzały za stół przy miodzie i kuleszu! Wciąż przymierzały czumarkę z dziadowskiej skrzyni, W wyszywankę ubierały niechrzczony wiersz. „Panie Boże sprawiedliwy, czego mu w końcu trzeba? Rodzimy kożuch, a przecież my też nie obcy — rodacy! Chatkę zbudujemy, przydzielimy ojczystego nieba, Cicho poplaczemy nad tym, jak byli kozacy”. Ostro zerkał spod heretyckiego czoła. Minąwszy cerkiew, szedł w szarą masę ludu. Za nim syto pluł dobrodziej: „Bydło!” Ze skruchą kiwał głową stary liberał. Żółcią cedzili, dowiedziawszy się o śmierci: „Dochodziłeś! Masz teraz, demokrato, wszystko i — koniec. Nadto już z bydłem, czy to pak z narodem, pieściłeś się. Zobaczymy teraz: czy choć ktoś zaniesie go na cmentarz”. …Ludzie nieśli go, zbici w gromadę w żalu. Dusze bolały. Pustka paliła ręce. W milczeniu zdejmowali słomiane strzechy z chałup. Szpicel węszył, zaglądając w oczy chłopom. Nagle urwał się, jakby dotknął stali: Wywęszył z spojrzeń pełnych żalu i smutku, Że z r o z u m i e l i po raz pierwszy, kogo im zabrakło, A zrozumiawszy, tłum wyrasta w n a r ó d!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn