Strona · s. 5strona oryginału ↗
Do problemu «Szewczenko i naród»
Слово Просвіти, №10 за 2008 рік
Borys OLIJNYK
Ciężko szedł jak żniwiarz po nędznym polu.
Ludzie odważyli mu na wszystkie wagi:
Bryły kanciaste swego nieubłaganego bólu,
Soli w sakwach, co opadła z gorzkiej łzy.
Szlak zaczynał się po wolnej, czubatej i płowej!
A kończył po drapieżnych pustyniach i burzach
Łysy jak księżyc, z tęsknotą opadłego wąsa.
Żółto gasł, samotny na cały Petersburg.
…Jak przejmowały go w safianowych trzewikach gospodynie,
Jak sadzały za stół przy miodzie i kuleszu!
Wciąż przymierzały czumarkę z dziadowskiej skrzyni,
W wyszywankę ubierały niechrzczony wiersz.
„Panie Boże sprawiedliwy, czego mu w końcu trzeba?
Rodzimy kożuch, a przecież my też nie obcy — rodacy!
Chatkę zbudujemy, przydzielimy ojczystego nieba,
Cicho poplaczemy nad tym, jak byli kozacy”.
Ostro zerkał spod heretyckiego czoła.
Minąwszy cerkiew, szedł w szarą masę ludu.
Za nim syto pluł dobrodziej: „Bydło!”
Ze skruchą kiwał głową stary liberał.
Żółcią cedzili, dowiedziawszy się o śmierci: „Dochodziłeś!
Masz teraz, demokrato, wszystko i — koniec.
Nadto już z bydłem, czy to pak z narodem, pieściłeś się.
Zobaczymy teraz: czy choć ktoś zaniesie go na cmentarz”.
…Ludzie nieśli go, zbici w gromadę w żalu.
Dusze bolały. Pustka paliła ręce.
W milczeniu zdejmowali słomiane strzechy z chałup.
Szpicel węszył, zaglądając w oczy chłopom.
Nagle urwał się, jakby dotknął stali:
Wywęszył z spojrzeń pełnych żalu i smutku,
Że z r o z u m i e l i po raz pierwszy, kogo im zabrakło,
A zrozumiawszy, tłum wyrasta w n a r ó d!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
