Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Głos duszy Olesia Honczara

Слово Просвіти, №10 за 2008 рік

Nina HNATIUK Wciąż i wciąż czytam „Dzienniki” Olesia Honczara, starannie uporządkowane i wydane przez jego wierną Berehynię, Walentynę Danyliwnę. Ile w tym trzytomowym dziele bólu o swój naród, ile wiary w jego nieśmiertelną duszę, kozacki nieposłuszeństwo, ile miłości do ojczystego słowa i jego najlepszych twórców! I oczywiście najszczersze, najserdeczniejsze słowa synowskiej wdzięczności i szacunku, skierowane do Tarasa Szewczenki. Oto kilka zapisów z dzienników z różnych lat. 19 maja 1957 roku Oleś Honczar wpisał do dziennika takie wiersze o genialnym Kobzarzu: „Nierozerwalnie związany z rodzinną ziemią, wielki poeta daleko poza Ukrainą rozpostarł potężne, pełne kwiatowej woni gałęzie swojego geniuszu. Wielki Szewczenko jest tym, że jest poetą narodu ukraińskiego, ale jeszcze silniej tym, że jest poetą ludowym”. Mykoła ŻULYNSKI Słowo w czci pełnej bogobojnego uwielbienia i w pragnieniu zgłębienia jego duchowej siły – to szczególna miłość i szczególna troska poety Szewczenki. W Słowo pokłada on wielkie nadzieje, pragnąc uchronić ukraińską duszę przed mutacją, która nieubłaganie zbliża naród do przepaści bezosobowości i rozpuszczenia w obcym słowie, w obcej przestrzeni etnicznej. Szewczenko wierzy, że jego słowo zdoła uchronić naród przed degradacją moralną, która nieuchronnie rozwija się w warunkach narodowego poniewierania. Ale słowo musi dotrzeć do ludu, bo ono prag Wybitny mistrz pióra zapisuje do swoich notatników także różne historie z życia, ciekawe przebłyski ludowego humoru. Oto wpisy zapisane 17.08.1964 r.: „W Moryncach. Przed szewczenkowskimi świętami 1964 roku państwo przydzieliło chłopom z szewczenkowskich wsi materiały budowlane, wsie się wystroiły: tam, gdzie były strzechy, pojawił się eternit, położono asfaltową drogę i morynieccy chłopi rozweselili się. Na pytanie »Jak żyjecie?« odpowiadają: — Dziękujemy Tarasowi za eternit i szosę!” A oto zapis z 30.05.1971 r.: „Lecimy do Guriewa, by przejść śladami ojca Tarasa. Pod skrzydłem zupełnie nie nasza planeta. Pustynia ponura, czarna, tylko gdzieniegdzie martwe oko słonego jeziora — w niebo. Jak z dna krateru. Kraj Tarasowych cierpień. Dopiero tu rozumiesz, że wiele jego wierszy zrodziło się z kontrastu, z pragnienia, z widoków tych go”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn