Strona · s. 5strona oryginału ↗
Z KSIĘGI «ODLEGŁOŚCI»
Слово Просвіти, №10 за 2008 рік
…nuło woli, rwało poetyckie serce, śmiało się i płakało — „wylewało mowę”. I tę mowę, te myśli swoje, „kwiaty moje, dzieci”, które poeta „wyrastał i doglądał”, posyła na Ukrainę, na naszą Ukrainę. Tam znajdziecie serce szczere i słowo łagodne, tam znajdziecie prawdę szczerą, a jeszcze może i sławę… Szewczenko chce i marzy, by jego słowo przyjął do swego serca nie tylko poniżony przez wielkomocarstwowego szowinistę chłop pańszczyźniany, lecz także „potomek głupiego hetmana”, „zatwardziały patriota”, który
W świcie chodzi między panami
I pije wódkę z chłopami,
I wolnomyśli w szynku.
Ci potomkowie dawnych ukraińskich rodzin pochodzenia kozacko-starszyźnianego, którzy utracili poczucie narodowej godności i moralnej odpowiedzialności wobec swego narodu, zarażeni dawno zakorzenioną chorobą historyczną — małorosyjstwem, swoją zdradą, swoim zaprzedaństwem, usypiają świadomość narodową ludu, osłabiają jego ducha i wolę walki, i tym sposobem oddalają wystradaną przez poetę szczęśliwą chwilę wyzwolenia Ukrainy. Czyż to nie ich, owych „dziadków ojczyzny obcej”, miał na myśli Szewczenko, gdy przestrzegał, przebywając w kazamatach Twierdzy Pietropawłowskiej, przed chytrością złych ludzi, zdolnych uśpić Ukrainę, a potem ją, okradzioną, w ogniu zbudzić?
A przecież nie wszystko mi jedno, Jak złe i podstępne ludzie Uśpią Ukrainę i w ogniu Ją, okradzioną, obudzą… Ach, nie wszystko mi jedno.
Taras Szewczenko ze względu na przyszłość Ukrainy, ze względu na wyzwolenie swojego narodu spod kolonialnego jarzma, gotów był wyciągnąć rękę także do tych „narodolubów” i „patriotów”, którzy popisywali się liberalnymi poglądami i jedynie ostrożnym słowem oraz patetycznym gestem tulili się do swojego kraju, jego historii i kultury. Wzywa ich do jedności narodowej, dąży do konsolidacji wszystkich sił patriotycznych Ukrainy, bo doskonale zdaje sobie sprawę, do jakich narodowych katastrof prowadziły wewnętrzne niezgody, waśnie, nadmierne ambicje i pycha elity narodowej.
Dlatego Szewczenko błaga także uświadomioną narodowo szlachtę, ówczesną rządzącą elitę zniewolonej Ukrainy, by sercem przychylili się do swojego „najmniejszego brata” ze względu na Ukrainę-matkę. Obejmijcie więc, bracia moi, Najmniejszego brata… Obejmijcie się więc, bracia moi. Proszę was, błagam!
Przecież swoje „przyjazne posłanie” Taras Szewczenko kierował do nas, swoich rodaków „w Ukrainie i nie w Ukrainie”, zapewne spodziewając się, że w naszych czasach już minęła „sromotna dawna godzina” i rozkuci „skuci ludzie” bratają się między sobą i nie szukają w obcym kraju „tego, czego nie ma i na niebie…”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
