Strona · s. 8strona oryginału ↗
LAUREACI NAGRODY NARODOWEJ 2008 DROGA DO SŁONECZNYCH LUDZI
Слово Просвіти, №10 за 2008 рік
Lubow HOŁOTA
Lustro powoli powszedniało, jego świąteczny blask przygasł, ono jakby zobojętniało i na dziewczynkę, i na pokój, w którym nic nowego się nie działo: rano obok niego łopotały bose nogi, potem dziewczynka ukradkiem zaglądała w jego oko, obciągała na sobie szkolną brązową sukienkę, z której każdego dnia wyrastała coraz bardziej, w porze obiadowej obok lustra przelatywał szkolny tornister, trafiając prosto pod stół, wieczorem mimochodem zaglądał ojciec i pytał, czy córka już odrobiła lekcje, pojawiała się ze ścierką matka i starannie przecierała srebrną powierzchnię, prosto po swoim odbiciu. Razem z dziewczynką do pokoju wchodził wilgotny duch jesieni albo chłodny — zimy, i wtedy na lustrze osiadała prawie niewidoczna kropelka wilgoci, powoli wtaczała się za jego krawędź, ale nie zdążywszy dotrzeć głęboko, wyparowywała. Na Nowy Rok dziewczynka zrobiła wycinankę — białą ażurową śnieżynkę i, zawahawszy się, przykleiła ją na lustro, u góry, po prawej stronie — szkło stało się bardziej świąteczne, chociaż śnieżynka zasłoniła mu wiśniowy brzeg kilimka i główkę gwoździa, na którym była nabita wycinka z gazety — portret Che Guevary w czarnym berecie. Śnieżynkę matka zmyła wodą z octem, ale lustro nie mogło czuć ani zapachu, ani smaku, za to zobaczyło, że zamiast Che Guevary na gwoździu wisi inny kawałek gazety — Jurij Gagarin, szeroko uśmiechając się, nawet nie zauważał jakiegoś tam wiejskiego lustra. Z otwartych na oścież drzwi ciągnęło ciepłem, wyziewami ziemi, szumiało deszczem i grzmiało piorunami — nastało lato i, zwabiona przeciągiem i zielonym duchem nadgryzionego jabłka, białego nalewu, które leżało na oknie, do pokoju wleciała młoda pszczółka; usadowiła się na jabłku, ale nabawiła się takiego cierpnięcia zębów,
Vira WOWK
AUTOPORTRET Moi rodzice — starego rodu, A krew moja — czerwona krew. Huculsko-bojkowski ród Szczery wzrok śle spod brwi
Niskich i równych, jak bywają Nad Rybnicą zieleni kładki; Czoło przędzie myśli i chowa, Na wiano, za cienkie wersy.
Kasztany falami spływają Na gotyk wąskich ramion, I coś dziecięcego przemawia W ustach okrągłych; z jasnych oczu
Wieje przestrzeń od Karpat po Andy: Tam znajdziesz tajemnicę rozet, Tam herbaciane wyhodował róże Mój dziadek — ksiądz i poeta.
CHABROWY RĘKAW Wzięłam grudkę ziemi w garść, Przeżegnałam się, poszłam w świat. We mnie dzwoniły pieśni zielone, Płonęło słońce — czerwony kwiat.
Jeszcze migotało z sieni w chacie, Jak chabrowy rękaw mi, I tak chciało się mój świat zostawiać, Z płaczem przypaść do rodzinnych nóg.
Lecz szlak — niczym młodzieniec — wyciągnął do mnie Ramiona dzikie od słońca i burz;
Walerij Franczuk. “Krajobraz rodzinnej wsi”
Rodzice pisarki — Wasyl Mefodijowycz i Olha Hryhoriwna Hołotowie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
