Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

SPRAWA DZIECIĘCA

Слово Просвіти, №10 за 2008 рік

Pamiętacie słowa Liny Kostenko: „Tylko świątynię zbuduj, a ludzie do niej przyjdą”? Swoistą świątynią wiedzy i duchowości, do której ścieżka nie zarasta już prawie 90 lat, jest Centralna Biblioteka im. T. H. Szewczenki dla dzieci w Kijowie, którą niezmiennie od ponad trzydziestu lat kieruje Nadija Iwaniwna BEZRUCZKO. W pierwszym roku niepodległości naszego państwa Nadiji Bezruczko przyznano tytuł zasłużonego pracownika kultury Ukrainy, a w 2000 roku nagrodzono ją dyplomem Gabinetu Ministrów Ukrainy. Od 1999 roku Nadija Bezruczko jest wiceprezesem Ogólnoukraińskiego Stowarzyszenia Pracowników Bibliotek dla Dzieci. Poprosiliśmy Nadiję Iwaniwnę o podzielenie się sekretami niewyczerpanego źródła inspiracji, osiągnięciami w pracy oświatowej oraz problemami, które najbardziej niepokoją ją jako pracownika biblioteki. — Nadijo Iwaniwno, poświęciła się Pani szlachetnemu zawodowi bibliotekarza, przekazuje Pani duchowy dorobek, tworzony przez wieki, naszym najmłodszym obywatelom. To bardzo odpowiedzialne. Proszę opowiedzieć krótko o powstaniu Waszej biblioteki. — Przypomniały mi się słowa André Maurois, że młode państwa powinny tworzyć biblioteki, w szczególności dla kształtowania narodowej świadomości. Nie jest wyjątkiem nasza biblioteka dla dzieci, której status został określony przez rząd Ukrainy jako naukowo-badawczego, informacyjnego i konsultacyjnego centrum w sprawach rozwoju kulturalnego dzieci Kijowa. Bibliotekę utworzono w 1918 roku wysiłkiem inteligencji miasta, a przede wszystkim Pawła Tyczyny, a w 1920 roku na jego wniosek nazwano imieniem Tarasa Szewczenki. Paweł Tyczyna przez pewien czas pracował tu jako bibliotekarz. Przedstawiciele postępowej inteligencji skupowali wówczas książki od osób prywatnych, urządzali katalogi. W swoim czasie przy bibliotece utworzono kółka literackie i chóralne, pierwszym kierownikiem jednego z nich był Hryhorij Werowka, wybitny ukraiński kompozytor, kierownik ukraińskiego chóru narodowego. Z każdym rokiem powiększał się księgozbiór. Obecnie Centralna Biblioteka im. T. H. Szewczenki dla dzieci jest głównym księgozbiorem, bezcenną skarbnicą, bazą do podnoszenia kwalifikacji bibliotekarzy pracujących w szkołach i bibliotekach stolicy oraz innych miast Ukrainy. — Jakie działania prowadzi Pani biblioteka na rzecz wychowania narodowego i wojskowo-patriotycznego młodych czytelników? Aby wyrastali oni na obrońców swojego rodu i ojczystego kraju… — Już tradycyjnym stał się konkurs twórczości dziecięcej (poezja, proza, rysunki) „Kijów i kijowianie oczami dzieci”. Każde dziecko przekazuje swoje odczucia piękna i niepowtarzalności starodawnego i współczesnego Kijowa. Wernisaż rysunków wystawiamy w naszej bibliotece, a najlepsze prace drukuje ogólnoukraiński magazyn „Weselka”. Wiele ciepłych opinii napłynęło po świętach „A ja po prostu Ukrainka, ukraińska dziewczynka”, „Poświęcenie na kobziarzy”. Ogólnoukraiński konkurs „Najlepszy czytelnik Ukrainy-2007” (II etap) również odbył się w murach naszej biblioteki. Zwycięzcami zostało 40 uczniów, którzy otrzymali nagrodę — wycieczkę do Lwowa. Od 1994 roku w specjalnym dziale wychowania estetycznego, który ściśle współpracuje z teatrami, muzeami, szkołami artystycznymi i muzycznymi, działa Mała Akademia Sztuk. Wykorzystuje ona nietradycyjne podejście do nauki kultury narodowej, zapoznawania uczniów z folklorem. Osobno chcę wymienić działania, które kształtują u dzieci takie cechy charakteru jak odwaga, siła, honor, patriotyzm. Są to święta z okazji Dnia Ukraińskiego Kozactwa, jak na przykład w zeszłym i przedzeszłym roku „Ukraina — sławny kraj kozacki”, „Powstań, kozacka słowo! Zapal sztandary!”. W tym roku zorganizowaliśmy wieczór z okazji 100-lecia urodzin generała-chorążego i głównego dowódcy UPA Romana Szuchewycza „Natchniony rycerz ojczystej ziemi”, z okazji Dnia Zwycięstwa „Tych dni w pamięci nie zatrzeć i dzisiaj”. Owocnie pracuje klub „Doswit”, prowadzi on prezentacje książek, w szczególności książki wspomnień poety, pisarza, inwalidy Wielkiej Wojny Ojczyźnianej Mykoły Lebedynskiego „Jedno zranione życie”, ekspedycje „Pamięć” szlakami wyzwolenia od niemiecko-faszystowskich najeźdźców. W tym roku zorganizowaliśmy wieczór historyczno-patriotyczny, poświęcony Bohaterom Krut, „Ponad wszystko kochali swój rodzinny kraj”. Nasi czytelnicy spotykali się z żołnierzami-frontowcami, którzy dzielili się wspomnieniami o towarzyszach broni i swoim szlaku bojowym. Na wieczorze patriotycznym „Dzień Obrońcy Ojczyzny” byli obecni wydawnictwa, książki o ukraińskiej pieśni dziecięcej, ukraińskie dumy, kroniki itp. I mimo wszystko w swoich zbiorach staramy się mieć najciekawsze podręczniki nowej generacji, najnowszą literaturę piękną i popularnonaukową, te książki, które kształtują estetyczne gusta, zasady moralne i twórcze skłonności dzieci. — Nie widzimy na półkach sklepów żadnego wydania ukraińskiej klasyki dla dzieci. Jak uzupełniacie zbiory tą literaturą? — Rzeczywiście, na rynku książki Ukrainy jest bardzo mało takich wydań. W szczególności kijowskie wydawnictwo „Weselka” w serii „Biblioteka szkolna” wydało utwory I. Kotlarewskiego, O. Kobylańskiej, I. Franki, W. Stefanyka. Jeszcze niektóre wydawnictwa — „Naukowa dumka”, „Szkoła” (Kijów), „Ranok” (Charków), Centrum Wydawnicze „Proświta” (Kijów) — również zintensyfikowały swoją działalność w tym kierunku. Jeśli chodzi o utwory Marko Wowczok, to ostatni raz zbiór „Opowiadania ludowe” wydano w 2001 roku w „Naukowej dumce”. Utwór „Marusia” w osobnym wydaniu wydrukowano bardzo dawno — w 1993 roku w wydawnictwie „Pokłyk sumlinnia” (Lwów). Bardzo nas niepokoi, że mało wydaje się utworów Tarasa Szewczenki dla dzieci. Tylko niektóre wydawnictwa wydały zbiór „Kobziarz”, w szczególności Centrum Wydawnicze „Proświta”, „Weselka”, „Folio”, „Stalker”, i to w niewielkich nakładach. Nasza biblioteka, która nosi imię Szewczenki, stawia sobie za cel popularyzację jego utworów. „Kobziarz” powinien stać się książką podręczną dla naszych dzieci. Przedszkolakom przekazujemy wianek wierszy Tarasa Szewczenki, wykorzystując książki wydawnictwa „Weselka”: „Za słońcem chmurka płynie” (1990), „Sad wiśniowy koło chaty” (1995), „Płynie woda spod jaworu” (1976). — Jaka jest Pani opinia o jakości obecnej dziecięcej produkcji drukowanej? — Niestety, nie tylko kierunek tematyczny ukraińskiej książki dziecięcej, ale i jej jakość nie są wystarczająco wysokie. Nikogo nie trzeba przekonywać, że tylko jasna, treściwa, ładnie wydana książka może odciągnąć dziecko od gier komputerowych, niekończących się seriali. A czy może zachwycić dziecko książka w miękkiej, niewyraźnej okładce z tekstem na papierze gazetowym? Dzieci nie chcą rozumieć, dlaczego jesteśmy biedni i że są problemy w gospodarce. Ukraińska książka powinna być tak piękna, aby dziecko własnoręcznie wybierało właśnie ją.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn