Strona · s. 14strona oryginału ↗
Serca niezdradliwego Luna
Слово Просвіти, №10 за 2008 рік
Zasłużona działaczka sztuk Ukrainy Zofia Majdańska, laureatka Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki Mykoła Szudria, poeta z Priłuk, pierwszy laureat nagrody im. L. Zabaszty Nina Tkaczenko, przewodnicząca Priłuckiej Rady Miejskiej
Jurij Berkut, znani poeci Mykoła Som, Petro Zasenko i inni miłośnicy twórczości niezapomnianej mistrzyni słowa z miłością, drżeniem odtwarzali obraz tej niezwykłej osobowości, wysoko utalentowanej poetki, wymagającej wychowawczyni młodych twórców, wiernej żony jednego z najwybitniejszych ukraińskich poetów XX wieku Andrija Małyszka. Barwna, wielostronna była paleta artystyczna wieczoru. Z natchnieniem brzmiały wiersze Lubow Zabaszty w wykonaniu prowadzącej, zasłużonej artystki Ukrainy Larysy Nedin. Doskonale wykonała piosenki na słowa drogiego sercu człowieka artystka operetki Olesia Zabaszta. „Moja dzwoniąca studnio, patrz, nie płyciej”, — rozbrzmiewał w wysokości nieba, nad świętym złotem Sofii, silny, czarujący głos wnuczki poetki. I myślało się o tym, że nie wolno nam zapominać o wszystkich tych, dla których Ukraina była nie po prostu miejscem zamieszkania, lecz studnią miłości i życia, głównym punktem bólu, drogą materzyzną. A kiedy Lubow Zabaszta pisała o Marusi Czuraj i Roksolanie, Oleksie Dowbuszu i Iwanie Sirku, Lesi Ukrainka i Iwanie France, Ołeksandrze Dowżenko i Maksymie Rylskim, Andriju Małyszku i Platonie Majborodzie, Wasylu Stusie i wielu innych naprawdę wielkich Ukraińcach, to tym rozkwitała i dumnie utwierdzała nieśmiertelność Ukrainy, ustami nieskalanymi śpiewała chwałę miłości i piękna, wnosiła także swój udział w wywalczeniu niezależnego państwa narodowego. „Będę Berehynią rodzimego narodu” — pisała Lubow Zabaszta. Dlatego głęboki ukłon jej za to i moja dozgonna wdzięczność, bo to właśnie ona w 1967 roku napisała mi rekomendację do wstąpienia w szeregi Związku Pisarzy Ukrainy, ciepło odnosiła się do moich zbiorów, pisała wzruszające listy, wraz z Andrijem Samijłowyczem zapraszała na chleb i sól do domu. A ostatnie wiersze tkała jej ręka na mojej Winnicczyźnie, gdzie zakończyła się ziemska droga poetki. Niech więc obfitym błogosławionym deszczem spada w ludzkie serca jej wybrane słowo. I niech nie płycieje dzwoniąca studnia pamięci.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
