Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

NIE UMIERA DUSZA NASZA…

Слово Просвіти, №10 за 2011 рік

Łiubow HOŁOTA 150 lat temu, 28 lutego 1861 roku (według starego stylu) ukraińska społeczność Petersburga, rosyjscy pisarze, przedstawiciele polskiej i greckiej społeczności odprowadzili Tarasa Szewczenkę w ostatnią drogę. Akademika Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych pochowano na Wasylowskiej Wyspie. Tego samego dnia jego przyjaciele przysięgli, że sprowadzą Tarasa na Ukrainę, wypełniając jego testament. Stało się to 22 maja 1861 roku — 150 lat temu. Od tego dnia Czernecza Hora w Kaniowie stała się Szewczenkowską. Wraz z „Kobzarzem” wzięła na swoje barki duchowe niebo Ukrainy. Do Szewczenki przychodzono na pielgrzymkę, na spowiedź, powierzano mu to, co najbardziej bolesne i najskrytsze, przysięgano na to, co najdroższe, prosiono o błogosławieństwo i oświecenie serca, duszy, ducha. W przeddzień tegorocznych pamiętnych dat na Szewczenkowskiej mogile była także nasza delegacja Proświty: szewczenkolog Ihor Lichowyj, młody naukowiec Dmytro Drozdowski, redaktor „Słowa Proświty” Łiubow Hołota oraz fotoreporter Oleś Dmytrenko, dzięki którego zdjęciom także Państwo,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn