Strona · s. 15strona oryginału ↗
Młodzież w drodze do Kobziarza. Z przedświątecznych odwiedzin Międzyregionalnego Wyższego Szkoły Zawodowej Łączności, która znajduje się w rejonie szewczenkowskim m. Kijowa, przy bulwarze Tarasa Szewczenki
Слово Просвіти, №10 за 2014 рік
— Wasylu Serhijowyczu, droga do Szewczenki u każdego jest inna. Jak Pan przyszedł do Kobziarza, kiedy duszy i serca dotknęło jego nieśmiertelne słowo? — Portret Szewczenki wisiał w naszej chacie obok obrazów. Takie szanowanie Poety przez dorosłych odbijało się w dziecięcych duszach i postrzegaliśmy Kobziarza jako proroka. Dla siebie odkryłem Tarasa Hryhorowycza w latach szkolnych i odkrywałem dwukrotnie — najpierw w pieśni, potem w poezji. Jeszcze nie umiałem czytać, a już podśpiewywałem „Ryczy i jęczy Dniepr szeroki”, „Dumy moje” i „Testament”. Twórczość T. H. Szewczenki zawsze wlewa miłość do poetyckiego słowa, swojego narodu, swojej ziemi, inspirując do pracy. — Jak Pan i cały zespół pedagogiczny przybliżacie do Szewczenki swoich wychowanków, czy znajduje oddźwięk w ich sercach słowo Kobziarza? Jaki jest program szkoły na dni szewczenkowskie? — To prawdziwe szczęście dla narodu — mieć takiego poetę, jak Taras Szewczenko. Prawdziwe szczęście dla kierownika i zespołu pedagogicznego być pośrednikiem między Wielkim Kobziarzem a młodym pokoleniem obywateli Ukrainy. Nasza placówka oświatowa ma bardzo nasycony program, poświęcony obchodom 200-lecia od dnia urodzin geniusza ukraińskiego słowa. Są to minuty informacyjne „Niezapomniany Szewczenko”, różnorodne konkursy, w szczególności konkurs gazet ściennych „Tarasie, pamiętamy o tobie”, widowisko teatralne, lekcje języka obcego „Szewczenko w językach świata”, obrona projektów uczniowskich „Światowe znaczenie twórczości Wielkiego Kobziarza”, wieczór literacki pamięci poety. Dla wszystkich pokoleń wychowanków naszej szkoły Szewczenko to zjawisko wielkie i wieczne. On jest niewyczerpany i nieskończony. Wszyscy jesteśmy na wiecznej drodze do Szewczenki. Do rozmowy dołącza Zoja Rużyn — kierownik szkolnego kółka „Złote ziarno”, poetka, zasłużony pracownik kultury Ukrainy, honorowa obywatelka wsi Szewczenkowe. Zoja Wołodymyriwna to prawdziwa entuzjastka i orędowniczka ukraińskiego budowania narodu, wieloletnia propagatorka życia i twórczości T. H. Szewczenki. — W „Biblii” powiedziano: „Dziełami swoimi dowiedź wiarę swoją…”. Dzisiaj już dziesiątkami liczy się patriotyczne i proświtańskie akcje, które odbywają się w szkole na cześć poety. Począwszy od 2001 roku, jeździmy w rodzinne strony Tarasa — do wsi Szewczenkowe, spotykamy się z aktywem wsi, pracownikami Narodowego Rezerwatu. Szczególnie radośnie rodacy Szewczenki witali szkolne zespoły — zespół wokalno-instrumentalny i dziewczęcą orkiestrę instrumentów perkusyjnych. W zeszłym roku zrealizowaliśmy akcję „Drogami, którymi chodził Wielki Kobziarz”. Ogółem uczestnicy marszu przeszli prawie 5 tysięcy kilometrów przez miejscowości obwodów czerkaskiego, połtawskiego, kirowohradzkiego. Zbadaliśmy stan miejsc pamięci i znaków pamiątkowych związanych z imieniem Szewczenki, przeprowadziliśmy możliwe prace renowacyjne. Sadziliśmy dęby we wsiach Moryńci, Szampań, Szewczenkowe. Inicjowaliśmy i przeprowadziliśmy akcje „Tarasowa wierzba” wspólnie z Muzeum-Dworem Maksyma Rylskiego i fundacją „Róże i winogrona”. Mamy propozycję stworzenia parku „Marzenie Tarasa Szewczenki”. W centrum parku powinna być Chata-Marzenie Tarasa Hryhorowycza, o której wiele pisano, mówiono, ale nikt tak i nie wcielił jej w życie. Oczywiście, że ta chata Zdjęcie Anny OBORSKIEJ Potwierdziły to również wydarzenia, które odbywają się w kijowskiej specjalistycznej szkole z internatem I-II stopnia. W ramach projektu „Ja i Ukraina” uczniowie placówki razem z pedagogami przygotowali i zrealizowali szereg oryginalnych pomysłów: każda klasa szkoły w ciągu miesiąca opracowała i zaprezentowała swój program z uczczenia Tarasa Szewczenki. Znalazło się miejsce i na książkową szewczenkianę, i na konkursy znawców oraz recytację słowa Tarasa, koncerty i miniprzedstawienia. Nasza korespondentka była na jednym z tych świątecznych wydarzeń, które zorganizowano pod kierownictwem wychowawczyni Wiktorii Mykołajiwny Andrijenko dla trzecioklasistów tej szkoły. Oto co uchwycił jej obiektyw z potoku widzianego. Ołeksandra JałuszKewycz z koleżankami z klasy podczas uroczystości poświęconej 200-leciu Szewczenki powinna nieść duchowo-oświatowe wypełnienie z narodowo-użytkowym kierunkiem nauczania: wyplatanie z wikliny, garncarstwo, haft, studio poetyckie itp. Korzystając z rysunków i szkiców Szewczenki, wszystko można estetycznie wpisać w wnętrze posiadłości. — Szkoła (i uczniowie, i nauczyciele) niejednokrotnie zdobywali miejsca na podium w konkursach i olimpiadach z języka i literatury ukraińskiej… — Nasi uczniowie są aktywnymi uczestnikami olimpiad z języka i literatury ukraińskiej, corocznego ogólnoukraińskiego konkursu językowo-literackiego imienia T. H. Szewczenki, konkursu językowego imienia P. Jacyka, konkursu recytatorów poezji Szewczenki i nierzadko zdobywają miejsca na podium. Twórczość naszych wychowanków jest napełniona duchem patriotyzmu, miłości do rodzinnego kraju i języka, bo nasze talenty zawsze pamiętają o wielkości Tarasa Szewczenki i bez przesady powiem — żyją nim. W ramach obchodów 200-lecia od dnia urodzin Kobziarza, pośród wielu innych wydarzeń, przygotowujemy się do konkursu poezji autorskiej, poświęconej sławnemu poecie. Konkursy poezji autorskiej to tradycyjne zjawisko w naszej szkole. Uczniowie z dumą mówią o tym, że są Ukraińcami, o tym, że żyją w kraju Szewczenki, o tym, że dopóki żywy jest duch niezłomnego Tarasa, dopóty Ukraina będzie istnieć: Olha Habec twierdzi: „I mowa od Tarasa, jak matka, — jedna”, a absolwentka szkoły Maryna Rudnyk ogłasza: Moja skarbnico, rodzima moja mowo, Ciebie ja sławię i twój cierniowy szlak, Tarasowe śmiałe i trafne słowo — Twoje bogactwo, co rośnie w wiekach. Poezje, rzecz jasna, uczniowskie, ale pełne szczerości, duchowego czucia. — Wasylu Serhijowyczu, zakończmy naszą rozmowę poetyckimi wersami Kobziarza. — Trudno wybrać coś jednego. Przecież poezja Szewczenki jest różnorodna i aforystyczna, to prawdziwa Księga mądrości. Ja wybieram takie wersy: Swoją Ukrainę kochajcie, Kochajcie ją… W czasie złym, W ostatnią ciężką minutę Za nią Pana módlcie. Rozmawiał Wołodymyr BURBAN W samym centrum stolicy, przy bulwarze T. Szewczenki 56, znajduje się placówka oświatowa, o której dobra sława niesie się po Ukrainie i poza jej granicami. To — Międzyregionalna Wyższa Szkoła Zawodowa Łączności. Placówka, wydawałoby się, nie humanistyczna. Ale warto tu pobyć, aby przekonać się, jak pełnokrwistym życiem duchowym napełnione są jej dni powszednie i święta. Wychowankowie szkoły już dawno pozbyli się poniżającego stereotypu „ucznia zawodówki”, „bursaka”. Oprócz przygotowania zawodowego dba się tu o duszę każdego ucznia, jego rozwój kulturalny. Dlatego uczniowie szkoły — to fizycy i lirycy jednocześnie. Do ich usług — studio etnograficzne „Złote ziarno”, uczniowski teatr amatorski „Nowa zorza”, kółko sztuki dekoracyjno-użytkowej „Słonecznik”, orkiestra dęta „Łybid”, dziewczęcy zespół wokalny „Perełki”, znany w stolicy zespół młodych bębnistek „Kijowianki”. Co roku, kiedy na Ukrainę przychodzi święto Szewczenki, szkoła jakby zdobywa potężny impuls, nowy duchowy wzlot. Od tego zaczynamy naszą rozmowę z dyrektorem szkoły, zasłużonym pracownikiem oświaty Ukrainy, wiceprezydentem Ogólnoukraińskiego Stowarzyszenia Pracowników Kształcenia Zawodowego W. S. Petrowyczem. Ja i Ukraina Szczególnie aktywny udział w uczczeniu ukraińskiego geniusza bierze młodzież szkolna, której zainteresowanie życiem i twórczością Kobziarza rośnie, skłaniając ją do twórczych poszukiwań.
Uczennica starszych klas Nastia Olijnyk zapoznaje uczniów klas początkowych z półką książkową, poświęconą twórczości Tarasa Szewczenki. Fragment sceny dzieciństwa Tarasa Szewczenki w wykonaniu uczniów Raisy Pobereżnej oraz Ihnata Iwaniłowa.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
