Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Svitłana Kornijenko: «Majwo kochanych słów»

Слово Просвіти, №10 за 2017 рік

* * * Ktoś pukał w dom. Chciał nam coś powiedzieć. Powiedzieć coś, ale czy o to chodzi? Pukał w dom i była na nim pieczęć Nie, nie miłości, a marnej sławy. Pukał w dom, był sam jak palec, Nie prosił o szczęście ani o los, Był jak ból czy jak niemy protest, Czy jak ciągła zmęczona kramoła. I ja mu wody nie podałam, Zamknęłam drzwi i bramy, I gorący dym dotknął mego czoła, I zalała ducha sucha spiekota. …Miałam sen. I sen ten był jak dym, Jak pasmo wiatru czy dusza suchotna. Ktoś pukał w dom i był młody, Był młody i był nieuchronny. Dziewo moja, wino… 1. Późnego światła błysk, późnego światła płomień. Niespopielony wosk w słodkich dłoniach. Tych przelotnych fortun wybuchnie białe lato, Jak mitycznych run na kamieniu wyryte światło. Czysty fasetkowy ból zaciśnięto w palcach biało. I gdzie już ta krymska sól, i gdzie niepokorna siła? Pijesz i już nie wino, jakby dżuma podkosiła. Co to — nabyte mienie? Co to — kobiece ciało? Czarny, jak serce, wiersz wypłynie tak bezlitośnie, Jakby tęgi łyk wypluł krwią w prześcieradła. Staniesz, dziwny imię-rzecz, ciemne imię poetyckie. Każde ze słów w poprzek, każde ze słów nie dotyczy. Staniesz i po raz pierwszy wyrzeczysz, jak kościelne modły, Tekst poetyckich depesz, które przychodzą z nieba. Dźwięk tych melodii smutny, dźwięk tych melodii niedokładny, Jakbyś brnął przez sny, zbolały i niepokalany. Nimfa westchnie w głowach. Anioły staną kołem. I muzyka już gardłowa, i ty przed Bogiem — nagi! 2. Dziewo moja Wino, Dziewo moja Obrazo! Wypito wszystko dawno i nie płacz rzewnie. Ciemny święcony nóż, nocka ciemna. Paluszek tniesz? Tnij! Namiętności zawsze natchnione. To w tobie wino, duch w tobie koniakowy — To w tobie okno w zaświaty pozaziemskie. Mary czerwonej płacz w szklanki bufetowe rozlano. Wataha posiwiałych szkap czy poetycka elita? Dziew poetyckich rój. Można wybrać każdą. Chcesz po prostu ogrzej, choć świętuj wielmożnie. I nie groteskowy szał, już nawet nie dach jedzie. Z tych alkoholowych psot ktoś w zaświaty odejdzie. Ty nie chodź, nie szukaj! Im nie ma ratunku. Dziewa ta powstaje w pijanym wzorze. Dziewa ta wywołuje, jak na ostatnią wieczerzę. Umarłych nie zaczepiaj, jeśli odejdą pierwsi. Wiersze ich trzymaj gdzieś tam, na samym spodzie, Wiersze ich, jak świątynię w Pańskiej gospodzie. Dziewo moja Wino, Dziewo moja Obrazo! Cicho cię wspomnę i — odejdę… * * * Świeże kwiaty w rękach kwiaciarki, Jakby darowała ona miłość W przejściu, gdzie ciemno i gorąco I gdzie ludzkiej marności alkowa, Gdzie kroczą smutni przechodnie, Jakby ożył manekinów rój. Do nikogo oni niepodobni — Nie zakochani i nie starzy. A obejmie ona rękami Złocistych róż wiadro, Jakby światło, i durowe gamy, I zwycięskie żar-ptaka pióro. I ona, jak królewna czy panna, Prowincjonalny huculski szyk, Wam wyciągnie zimową różę, Jakby tu i Paryż, i Notre Dame. Och, jaka złota i jasnolica, Och, który ci już rok! Nie przekupka i nie ladacznica, W przejściu, jak w klasztorze! Kwiaty pachną, jakby oszalałe. O, czekania piekielny szał! A w rękach milczący telefon, A w piersiach — rozdarta dusza. I nic w tobie z bogini, I w modelki ty nie przejdziesz, I te kwiaty w niczym nie winne, I przechodnie nie winni też. Ty stoisz, złota i szalona, Jak szampana gniewny kielich. I auta burżujów nieskończonych Nad tobą, niby rzeka… * * * W tym zmienianiu nocy, czarnym i zgorzkniałym, Suszą piecze niewystana wódka, Jakby smutny świst, jakby smutna fujarka, Jakby przebita gdzieś niemłoda goleń. Światłem gorzkich chorągwi mignie czarna wiewiórka Pod twoim oknem przy twoim przyczółku. Weźmiesz w ciemne ręce kawałeczek białego mydła. Ogolisz się. Co — miłość czy kolejna podściółka? Wyjdziesz na własne podwórko, walonki i bezrękawnik. A tam o, do szkoły biegnie jeszcze młoda nauczycielka. Obcasikami stuk-stuk z górki czy pod górkę. Zielona i żywiołowa, jeszcze ukrainofilka. Co tam? Majdany stoją czy — kolejna pomyłka? Wodę ze studni nalejesz w butelkę po zamrażarce. Och, złoty ogień, ta bezmyślna dziewka! — Z zachwytem przeprowadzisz cień aż do rozwidlenia. Mówią, w kraju wojna, wybuchy i strzelaniny, A tu, we wsi, błogość i gorzałczana spółka. W polu na kartoflach — opaleni tubylcy i tubylczynie, A w domu słoninka i chrzan, kartofelki i żubrówka. Ech, emerytury jeszcze nie dają, zwłoka do poniedziałku. Pieniędzy nie ma na chleb, doładować trzeba telefon. I wieczna, jak pamięć wieków, nad malwą pszczoła, I wojskowe atramentowe tatuaż przy przebitej żyle. * * * Chodź odejdziemy w śnieg, Chodź odejdziemy w jesień! Wiersze te głośne Po raz pierwszy pisać przyszło. Chodź pościelę dywany, Wypiorę niebieski wiatr! W przedczuciu zimy Słychać dzwonienie liter. Wierszy złoty lot, Jak przeciąg śniegów iskrzących! Nieproszonych naszych bied Wyniesie wiatr ościenie. Chodź odejdziemy w deszcz, Schowamy wszystkie parasole! Między tych wypłakanych placów Duszami, jak szczęście, nagimi. Chodź odejdziemy w śmiech, Chodź odejdziemy w święto! Ile za plecami klęsk Już przyszło mieć. Chodź odejdziemy w miłość, Wejdziemy w ciepłe lato! Szczęście moje, hej! Dokąd ty, dokąd ty, dokąd ty? * * * Mój marmurowy muar — ciemny latający batik — Weźmiesz, jak ciepły dar, przy metrze Chreszczatyk. Będziesz szeptać mi dziwne słowa na bulwarze, Słoneczny deszcz zadzwoni od Arsenału do Ławry. Marmur, lody, raj, ryki autobusów-retro… Serca mego nie kraj! Słuchaj, metro to czy metro? Maurzy stoją w rzędach, czarni drżący mężczyźni. Mawka westchnęła: ach, ciemne jakie oblicza! Szlejfy aromatów cierpkich, czarne odświętne szaty, Odblask gorzkiej rzeki, spojrzenie dziwne, ozdoby. Marmur twoich dłoni, spojrzenie młodego maura… Ciemnych oczu ogień i w podniebieniu — Ławra. Wyrwa oświetlonych placów. Spada płaszcz z muaru. Już oddala się deszcz kroplami po chodniku. Drżący delikatny gest… Błądzą wokoło maurzy. Jak migotliwy krzyż, w niebie zimowy skowronek Płacze o kwiatach i miłości, jak o omedze i alfie, Jakby w niebieską alkowę wrzucono na krzyż szale. Tam, gdzie kwitnie mak, gdzie rozkoszują się kochankowie, Wszystko już dawno nie tak i przeziębione palce. Oj, nie pytaj o śnieg, szal marmurowy nie grzeje, Jakby smutny amulet marmuruje. Ciemny chreszczatycki szlejf białych aut tubylczych Pomiędzy zimowymi alejami śledzi nas niezmordowanie. Gdzieś marmoladowy dżem, gdzieś czekolada gorzka, Gdzieś mój jesienny żal będzie ci do kawy. Majwo kochanych słów, majwo kochanych liter, Niby kaprys bogów, niby muarowy wiatr… * * * Och, te gorzkie kobiety po spa-procedurach! Och, te gorzkie kobiety w stylu de Pompadour, Jakby ciepło w nocy i nie trzeba już korektur I francuski perfum na mapie ich partytur. I ten przegorzkiony dym w ciemności ciemnych żalów I ten przegorzkiony dym na tle leopardowych skór, I ten przegorzkiony dym na tle marmurowych rzeźb, I przedmiejski szyk fałszywy, jak z karykatur. Gdzież romantyczny płaszcz i złoty amor, Gdzież zakochany błysk z oczu prowincjonalnych głupich? Ten czarnooki maur czy niezgłębiony giaur Ciebie zabierze z foyer, gdzie miałaś swój przerywnik. A w prowincjonalnej kawiarni między śnieżnych zasp Siorbie cierpkie wino młody wiejski babodur. W nim coś od kozaka czy od kozackich dżur, I — kawior w głowie — pełny, ciągły zamęt.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn