Strona · s. 14strona oryginału ↗
Serhij Melnyczenko: «Jestem szczęśliwym człowiekiem»
Слово Просвіти, №10 за 2017 рік
Serhij Melnyczenko — solista-wokalista Kijowskiego Narodowego Akademickiego Teatru Operetki, zasłużony artysta Ukrainy. W jego twórczości przejawia się dążenie do silnych charakterów scenicznych, pozbawionych monotonii ról, które wymagają wyrazistych emocjonalnych wzlotów. Tacy artyści mają talent od Boga. Dla wielbicieli gatunku operetkowego stało się zwyczajem chodzenie „na Melnyczenkę”. 27 lutego pan Serhij świętował swój jubileusz 80-lecia. — Od czego zaczęła się Pana fascynacja teatrem? — Od dzieciństwa lubiłem wymyślać scenki i pokazywać je przyjaciołom. Już wtedy miałem swojego widza. Znaczącym dla mnie dniem stał się ten, kiedy starsza siostra zabrała mnie do Chmielnickiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego na spektakl „W niedzielę rano kopała ziele”. Bardzo spodobała mi się forma podania materiału z muzyką i tańcami, zapadł mi w serce gatunek komedii muzycznej. Właśnie wtedy postanowiłem poświęcić się sztuce teatralnej. Po ukończeniu szkoły zdawałem do Kijowskiego Instytutu Teatralnego, nie dostałem się. Przed wojskiem poszedłem na kierowcę. Służyłem w rezerwach Naczelnego Dowództwa. Nasza dywizja brała udział w paradach. Po wojsku znów pracowałem jako kierowca. Ale pewnego razu przeczytałem ogłoszenie o naborze do studia teatralnego imienia Panasa Saksahanskiego. Postanowiłem spróbować, chociaż miałem wtedy już 28 lat. Lecz mimo wieku, Wasyl Kozeracki przyjął mnie na swój kurs. W studiu wykładali wtedy pedagodzy z Kijowskiego Instytutu Teatralnego imienia I. Karpenki-Karego: Bykoweć, Sokołow, Jesypenko. Uczyliśmy się trzy lata, wykładano nam tylko przedmioty zawodowe. Kierownikiem studia był Iwan Łucyk. Każdego wieczoru występowaliśmy na scenie. Po nauce miałem osiem zaproszeń z różnych teatrów Ukrainy. Lecz Borys Szarwarko (ówczesny dyrektor teatru) przekonał mnie, bym został w Kijowskiej Operetce. W teatrze jestem już 50 lat. — Czy pamięta Pan swój aktorski debiut? — Podczas nauki w studiu powierzono mi trzymanie kandelabru w operetce „Marica” Imre Kálmána. Bardzo się denerwowałem. Wydawało mi się, że patrzy na mnie cała publiczność na sali… Znaczącą stała się rola koniuszego w spektaklu „Księżna z Chicago”, którego inscenizację przeprowadziła wspaniała reżyserka Iryna Mołostowa. A od roli Żupana w „Baronie cygańskim” zaczyna się dla mnie odliczanie bardzo ciekawych prac. Swoją karierę aktorską zacząłem, wykonując role dziadów. Szczodrze się charakteryzowałem… W tamtych latach bardzo chciałem być podobny do aktora komediowego Teatru Operetki Mykoły Właszczuka. — Już trzydzieści lat wykonuje Pan rolę Żory w musicalu Ihora Pokłada „Takie żydowskie szczęście”. Proszę opowiedzieć o tej pracy. — Nie tylko gram tę rolę trzydzieści lat, ale wykonuję ją bez dublerów. To oczywiście trudne i odpowiedzialne: wszak jeśli z jakichś powodów nie wyjdę na scenę, to zawiodę zespół. Spektakl jest specyficzny, ponieważ gramy Żydów. Staramy się oddać obyczaje i osobliwości języka tego narodu. Ale tutaj najważniejsze to nie popadać w skrajności. Myślę, że wyszły nam wiarygodne życiowe obrazy. Przez trzydzieści lat dorastałem ja, dorósł też mój bohater. Ale wielkich zmian ten obraz nie przeszedł. Ze spektaklem odwiedziliśmy Polskę, Czechosłowację, prawie wszystkie centra obwodowe Ukrainy. W niektórych regionach inscenizację przyjmowano powściągliwie, w innych — emocjonalnie. Zapewne zależy to od kultury widzów. — Od 1989 roku wykonuje Pan rolę księcia Liperta Wolapüka w operetce Imre Kálmána „Silva”. — Od 1989 roku idzie ostatnia inscenizacja tej operetki. A ja zacząłem wykonywać tę rolę znacznie wcześniej. Wychowałem się w prostej rodzinie i dopiero po latach zrozumiałem swojego bohatera, który należy do możnych i arystokratów. Stosunek do postaci jest dobry, gdyż mimo wysokiego stanowiska społecznego, nie stracił on ludzkich cech. Książę to człowiek dobry i wesoły. świat naszego miasta, który znajduje się obok — na miejskim podwórku. To świat złożony z przeróżnych historii, czasem tragicznych, a czasem komicznych, czasem takich, które nawet trudno sobie wyobrazić. Spróbowaliśmy odtworzyć ten świat na scenie teatru w foyer Narodowej Operetki Ukrainy. Co prawda, nasza apteka jest starodawna i mieści się na
— Wystawienie „Silvy” w 1989 roku to pierwsza klasyczna operetka w tłumaczeniu na język ukraiński. Trzeba było mieć odwagę, aby w tamtym czasie zdecydować się na taki krok. — Pod koniec lat 80. rozpoczął się proces odrodzenia narodowego. I nasz teatr aktywnie włączył się w ten proces. Były pewne obawy, jak widz przyjmie ukraińskojęzyczną „Silvę”, byli też szczerzy sceptycy, którzy mówili, że nic z tego nie wyjdzie. Ale przeliczyli się. Ostatnia inscenizacja tej operetki od prawie trzydziestu lat cieszy się wielkim powodzeniem. Dzisiaj zdecydowana większość naszych spektakli jest ukraińskojęzyczna. — Grał Pan w spektaklach stworzonych na podstawie ukraińskich klasycznych wątków? — Wśród zagranych ról zapadła mi w pamięć postać Hołowy z „Nocy majowej” według M. Łysenki. Szczególnie podoba mi się rola Cybuli w „Jarmarku soroczyńskim” O. Riabowa. Stworzyłem również tę postać w filmie o tym samym tytule, który wszedł na ekrany w 2004 roku. Czasami i teraz gram w kinie, ale są to role epizodyczne. — Co Pana inspiruje do twórczości? — Każda rola jest wypełniona moim wewnętrznym „ja”, oczywiście w ramach zadania reżysera i zgodnie z tekstem. Zawsze staram się odejść od schematów. Wielką rolę w twórczości odgrywa doświadczenie. Przez pięćdziesiąt lat służby w Operetce ograłem prawie cały repertuar komediowy. Za każdym razem, wychodząc na scenę, marzę o tym, by moja gra zachwyciła widza. Nawet jeśli jest to rola Dyżurnego w „Zemście nietoperza” Johanna Straussa. — „Zemsta nietoperza” to pierwsza praca reżyserska ludowej artystki Ukrainy Tamary Tymoszko-Horiuszko. Jak się z nią pracowało? — Tamara Mychajliwna od wielu lat gra w naszym teatrze. To artystka z wielkim doświadczeniem, bardzo dobrze rozumie swoich kolegów. Początkowo nie byłem pewien, czy zdołam dobrze zagrać rolę Dyżurnego: przecież bardzo trudno jest grać pijanego człowieka. Jednak rola się udała, nawet wielokrotnie pytano mnie, czy nie pijemy przed takimi rolami. Oczywiście, że nie, ale udaje nam się stworzyć iluzję i to cieszy. — Czy były role, o których marzył Pan od wielu lat? — Jeszcze od 1961 roku chciałem wcielić się na scenie w postać Alfreda Doolittle’a z musicalu Fredericka Loewe „My Fair Lady”. Pamiętam występy amerykańskiej trupy, które odbywały się w Pałacu Październikowym (obecnie Międzynarodowe Centrum Kultury i Sztuki). Wtedy bardzo spodobała mi się gra aktora, który wykonywał rolę Alfreda Doolittle’a, a profesor Henry Higgins zachwycił mnie wtedy swoją elegancją. Moje marzenie spełniło się dopiero w XXI wieku. Alfred Doolittle to bardzo mądra postać. To śmieciarz, który rozumuje jak wielki fizyk. Rola nie należy do łatwych, trzeba być bardzo ostrożnym, aby nie popaść w skrajności. Uważam, że mi się to udało. I chociaż nie gram już w musicalu „My Fair Lady”, to z przyjemnością wspominam tę pracę. — Jak zmienił się teatr przez pięćdziesiąt lat? — Każdy okres jest unikalny na swój sposób. Pracowałem z wieloma wspaniałymi reżyserami. A z aktorów zapadła mi w pamięć praca z Wirą Nowinską, Mykołą Błoszczukiem, Dmytrem Szewcowem, Lidiją Zaporożcewą. Były też trudne czasy, ale zespół przetrwał. Nowe odrodzenie teatru rozpoczęło się od momentu, gdy na jego czele stanął Bohdan Strutyński. — Czy teatr pomógł Panu poznać żonę? — Mam wspaniałą żonę, Walentynę Antoniwnę. Z zawodu jest inżynierem. Gdyby nie ona, nie spełniłbym się jako artysta. Po raz pierwszy zobaczyła mnie wiele lat temu w spektaklu „Lubow Jarowa”, gdzie grałem negatywną postać, i zapamiętała mnie. A przy poznaniu powiedziała, że jestem utalentowany. Jesteśmy razem już ponad trzydzieści lat. — Jakie są plany twórcze? — Człowiekowi w moim wieku trudno już snuć jakiekolwiek plany. Chciałbym, żeby Bóg dawał zdrowie, abym mógł dłużej wychodzić na scenę i dawać widzowi cząstkę swojej duszy. Chcę jeszcze długo służyć teatrowi, bez którego nie wyobrażam sobie swojego życia. Nigdy na nikogo nie chowam urazy. Jeśli się z kimś pokłócę, to pierwszy proponuję zgodę. Być może ktoś powie, że jestem idealistą, ale uważam, że nie ma złych ludzi, po prostu nie każdemu ułożył się los. Uważam się za szczęśliwego człowieka. W życiu i twórczości spełniłem się. Mam wspaniałą żonę, pracuję w dobrym zespole. O czym jeszcze można marzyć w wieku osiemdziesięciu lat?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
