Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Życie potoczy się jutro

Слово Просвіти, №10 за 2021 рік

Dmytro Pawłyczko Do każdego (i do siebie) czytelnika Łesi Ukrainki Zrozum jej bezmiar ducha, Jej życie z trzech przekleństw – Niewoli, goryczy, niemocy – I niech cię myśli bolą! Niech biczem je wysmaga Pragnienie wielkiego celu! Jej nie wołaj do siebie na próżno, A sam do Łesi doleć! Z nią stań na górze trudu Dnia swego jaśniejącego, I mózgiem ty wrośnij w gwiazdy, Jak w orzech wrasta ziarno! Z serca wyrwij zwątpienie potajemnie, Niczym zardzewiały gwóźdź! I sto razy potknij się-przewróć Nie w sławie, a w jej słowach! Rozbij swoje delikatne stopy O skały myśli jej – rozbij! Nie gnij się w pokłonach do Europy, Boś nie jest żebrak ślepy! Z nią ty – światowy geniusz – Dostrzeż zaobrzeżne wiatry, Jak rad w ciemności rentgenowskiej, Wszystko, co ukryte, ujrzyj! Tyś syn jej – nie pasierb, I wiedz: ciebie przeklniemy, Jeśli twoja zegnie się plecy Pod granitowym ciężarem, Który dźwigała kobieta słaba; Nieś go w obce światy – Pochylone w pracy czoła Ogniem świtowym oświetl! Ty nie szukaj płytkiego brodu, Nad tonią nie czekaj zimy! Sobie imię swojego narodu Na wieki, jak ona, weź! Weź nie w szarą paszportynę – Poczuj go pomiędzy płucami, Jak matka czuje dziecko Przed porodem na dzień! I strzeż go, jak Łesia, Dla wszystkich narodów i wieków, I śmiało wstępuj na ostrze Żmijowych podłych języków! Rodź nowy naród, a jęk Narodzin rozgnieć na ból, Żeby wróg, idąc na zgubę, Nie cieszył się twoim płaczem! Nie fałszuj! Bądź kamertonem! Zapamiętaj: nadchodzą nowe boje! Ty kości połóż betonem Pod wieczny pomnik jej. Julia TKACZOWA *** “Napromieniowana czasem” L. Hołota Napromieniowani czasem ludzie chodzą w maskach. Odwrócić się w porę od objęć – to strasznie! I zdziwiony ptak spogląda z gałązki: “Czemu zamknięte wszystkie twarze, tylko spojrzenia lękliwe?” Wietrzyk przytuli i pogładzi włosy. Od śmiertelnej zguby Uchronić nie udało się… Ptaszyna w górę wzleciała czy dusza odleciała? Świat żyje w pozaczasie z pokaleczonym ciałem. 17.04.2020 *** Mówicie, że chata moja z brzegu? Może i tak. Lecz ja na pewno wiem, że ludzka każdziuteńka wina – to mój ból, w którym ja też winna. Wszystkie wersy moje, żarliwe pisma, każda litera – wasz grzech – moja wina. 06.05.2020 Kiedyś My przemijalni – to prosta lekcja. To twój, miłości, nieuchwytny krok. Kiedyś i ja przejrzyście tu stać będę… Tylko cieniutko – słyszysz? – pachnie miętą. Wdychaj i uspokój się – nie smuć się! Spotkamy się. Uściskamy się. Kiedyś… 14.05.2020 *** Poezji skrzydełko złote! Dusza kwitnie bujnie, jak w maju. Słowa we mnie podświetlone, jednak nauczyć się latać trzeba wprawnie z ptakami, żeby nieba dotknąć! Ja marzeniami swoimi, one – wzrokiem. Idę ścieżką, przechodzę swoją drogę, lecz myślą nieustannie pragnę w górę. 31.05.2020 Wyzwanie Wiatr targa włosy, mokra twarz od deszczu. Coś i tobie nie spełniło się! – Cicho idę i milczę. Uparcie przejdę przez niepogodę, łzy niebieskie zetrę. Spotkam miłości urodę i śmierci bezczelną miotłę. Lecz nie będę się bać więcej, jak zawiewają wiatry: Słowo. Kochanie. I wiersze. Zbyteczne – weź i zetrzyj! 13.06.2020 Wieczór Narzuca powoli wieczór Ciemno-niebieski puszysty szal Na wielkiego miasta ramiona. Dzień zakończył się ten, niestety. Lecz życie potoczy się jutro: Kawa z rana, dziecięcy śmiech. Zaczarowuje wieczna mantra – Wieczór znowu na miasto legł. 17.08.2020 *** Ja modlę się za ciebie w trawach! Każdemu kwiatuszkowi w serce zajrzę. Ty przyszedłeś, niczym słoneczny błysk w życie moje zimne i mętne. Ja modlę się za ciebie chmurkom, desperacko krople zbieram! Nieważko w niebo polecę poić ptasią zgraję. Każdy kwiat imieniem twoim wołam, niespodziewana letnia ulewa – wszystko tu piękne, jaskrawe, niezwykłe! Ja modlę się. Kocham. Szczęśliwa!.. 22.09.2020 *** Dusza dziecinnie ciągnie się do ciebie, chłoną oczy twój miłości blask. Z tobą obok – większego nie trzeba. Wszystko było przed nami, było kiedyś… A nam wydaje się, że miłość między nami – to cud na cały biały świat. Mijają dni, przechodząc latami – my im szczęśliwie patrzymy w ślad. 30.09.2020 *** W rozwartych dłoniach ja losu – mi wysoko, jak na tronie. Mi lekko, jak ptaszkowi w chmurach – my z tobą – zakochana para. A na sercu tak jasno, wiosennie – mi młodość w oczy zajrzy. Czegoś nie ma w życiu? Nadrobimy! Bo ze mną ty, drogi, w małżeństwie. 05.10.2020 Natchnienie Wypełnia pokój srebrna cisza, staje się minuta każda coraz gęstsza, niczym ta minutka ostatnia! …już leje się na papier moje pisanie. 08.10.2020 Los Rozdarty los na pół – dłonie z obu stron. Wielkie przejrzyste krople i bezmiar betonowych ścian. Tu litery, twórczość, książki i dziwny miłości kwiat. Nie ma ani zim, ani lodu – tylko losy zeszły z orbit. I co ja mam zrobić? I co ja mogę zdołać? Maluch w kołysce spowity, więc będą inne światy! 16.10.2020 Sen Ja obudziłam się w bajce: śnieg w tango poszedł. My zimowi wybrańcy! Gdzież ślady podeszew? Kryształowe drzewa i sikorka w okno. A życie, niczym mara… – Gdzież rzeczywistość? – Za szkłem. 15.12.2020

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn