Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

MŁODY 85-LETNI KOMSOMOLEC…

Слово Просвіти, №11 за 2004 рік

Z konsekwencją godną lepszego zastosowania parlament przejmuje się losem komsomolców: na początku marca, w ślad za ubiegłorocznym dokumentem o obchodach 85. rocznicy WŁKSM, pojawiła się uchwała Rady Najwyższej o świętowaniu 85. jubileuszu LKSMU. Co najmniej nieoryginalnie. O tej organizacji raczej nie pamięta pokolenie dzisiejszych nastolatków, większości wyborców 85-lecie jest obojętne. A szkoda. Uchwałę przyjmuje się przecież nie tylko dla marnowania papieru, przewiduje ona pewne środki, środki — to wydatkowanie funduszy, fundusze — z czyjej kieszeni? Budżetowe szczegóły dokumentu nie były ujawniane, ale wątpliwe, by jego tonacja istotnie różniła się od ubiegłorocznego odpowiednika. W którym mowa jest między innymi o walce z dziecięcą bezdomnością, zatrudnieniem młodzieży, kredytach na zakup mieszkań dla niej i innych rzeczach, miłych dla ucha wyborcy. Prawda jest taka, że od czasu przyjęcia dokumentu (29 października 2003 roku) ukraińskiej młodzieży w ogóle nie uszczęśliwiono nowymi miejscami pracy i mieszkaniami. Bo nawet najmłodszym wśród młodych (wybaczcie tautologię) wiadomo, że wcale nie to bolało inicjatorów uchwały. Chodziło przede wszystkim o banalne motywy ideologiczne, które mają zupełnie niebanalne skutki. Po raz kolejny Ukraina potwierdziła reputację państwa, które nie tylko nie chce pożegnać się z totalitarną przeszłością, ale i dba o jej czczenie na najwyższym szczeblu. Jakimkolwiek paradoksem by się to nie wydawało i ile byście nie kręcili palcem przy skroni — w niepodległym państwie świętuje się rocznicę tych, którzy walczyli z jego niepodległością. O roli komsomołu jako wiernego pomocnika partii komunistycznej przypominać nie trzeba. Dokument swoją nazwą przewiduje także „wzmocnienie roli młodzieżowych organizacji społecznych w pracy wychowawczej z młodzieżą”. Oj, ile jeszcze wody musi upłynąć, żeby komsomoł przestał wreszcie być uważany za jedyne zrzeszenie, które zadba o „pracę wychowawczą”? Szczerze mówiąc, w państwie od dawna istnieje mnóstwo innych organizacji, w tym także o charakterze narodowo-patriotycznym, które z powodzeniem pracują z dorastającym pokoleniem — nie mając żadnego wsparcia państwowego i nie licząc na uchwały Rady Najwyższej o obchodach kolejnej rocznicy. Na przykład ruch skautowy na Ukrainie. Nie warto oczekiwać takiej uwagi od tych, którzy do tej pory nie rozstali się z komsomołem. Pomimo solidnych brzuszków, łysin, kont w bankach i wieku. Oni naprawdę zawdzięczają komsomołowi wiele: stabilny biznes, możliwość zapewnienia dzieciom zagranicznej edukacji, wreszcie mandat deputowanego. Lwia część korpusu deputowanych to wczorajsi funkcjonariusze komsomolscy. Niezależnie od tego, z kim są dzisiaj: z większością czy z opozycją. Tym, którzy zostali opozycjonistami, komsomoł pomógł sklecić rewolucyjny wizerunek: pod koniec lat osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych komsomolskiemu watażce w zupełności wystarczyło głośno rzucić „fe!” wczorajszym towarzyszom, aby zyskać sławę płomiennego bojownika o wolność Ukrainy. Wychodząc z organizacji, wielu udawało się zabrać ze sobą jeśli nie jakąś komsomolską kopiejkę, to przynajmniej trochę mienia. Kariery młodych polityków robiły się wtedy łatwo. Tym, którzy dzisiaj nazywani są bolszewikami, komsomoł dał jeszcze więcej, bo oni demonstracyjnie z niego nie wychodzili — również z czysto pragmatycznych powodów. I, jak się okazało, nie przegrali. Najbardziej znani komsomolcy dzisiaj kierują Bankiem Narodowym (S. Tyhipko), państwową turystyką (W. Cybuch) oraz mnóstwem innych struktur. I chcecie, żeby ci i im podobni ludzie nie czuli nostalgii za komsomołem? Jedno pociesza: „85-letni komsomolec” brzmi tak samo obiecująco, jak „nowiutki proch”. Rysunek W. Dżewahy. Ludmyła PUSTELNYK

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn