Strona · s. 3strona oryginału ↗
Wydaje się, że doniesienia zachodnich źródeł dotyczące kolejnych oskarżeń ukraińskich władz o handel bronią — tym razem już nuklearną! — stały się mniejszą sensacją niż niedawne oświadczenie Tarasa Czornowiła o wyjściu z „Naszej Ukrainy”.
Слово Просвіти, №11 за 2004 рік
MYŚLI NA GŁOS
DOKĄD ZAPROWADZIŁY DOBRE CHĘCI BLOKU
Taras Czornowił jednak wszystkich mocno zdziwił. Nie, nie dlatego, że ogłosił wyjście z frakcji Wiktora Juszczenki. To może być wręcz całkowicie oczekiwany krok. Dziwi to, że przy swoim burzliwym temperamencie i pragnieniu aktywnej pracy tak długo tam wytrzymał. A najbardziej dziwi to, co o tym powiedział. Dziewięćdziesiąt procent „naszoukraińców” w duszy się z nim zgadza, ale milczą biedni, jakby wody w usta nabrali. Boją się, być może, splamić honor młodej narodowej demokracji na czele z nadzieją narodu Wiktorem Juszczenką. Jeszcze na początku parlamentarnej kadencji jeden z najlepszych ukraińskich politologów Mykoła Tomenko, przebywając w szeregach najliczniejszej frakcji, z sarkazmem zauważył, że jego miejsce w nowym pociągu „Nasza Ukraina” jest gdzieś przy toalecie… Ale z czasem i on przycichł. Czy może miejsce lepsze dali (w co są wielkie wątpliwości!), czy po prostu przyzwyczaił się do sytuacji amorficzności frakcji, od czasu do czasu wykazując pewne oznaki niegdyś burzliwego życia. Teraz wszystkie swoje nieprzeciętne możliwości analityczne wydaje pan Mykoła na walkę z fantomowymi wiatrakami, takimi jak bracia Surkisowie, Medwedczukowie oraz zaszczuty przez wszystkich Serhij Wasyljew. Młody Czornowił z wyimaginowanym przeciwnikiem walczyć nie chce, słusznie uważając, że nie jest to gra prawdziwych zwycięzców, którzy w ten sposób zniżają się do poziomu marginalnych działaczy. Marcowe wydarzenia sprzed kilku lat, kiedy Czornowił był w epicentrum ruchu „Ukraina bez Kuczmy!”, pomogły mu pozbyć się złudzeń co do szybkich zmian w naszym umiarkowanym kraju. Szarpiąc wstążki z narodowymi symbolami (co z szczególną rozkoszą powielały na milionową widownię krajowe kanały telewizyjne), Taras szarpał też swoje złudzenia rewolucyjnych przemian. Obecnie nie nuży go powtarzanie formuły Wiktora Juszczenki o konieczności stworzenia pozytywnego programu, który byłby rdzeniem i ideologią wszystkich narodowo-demokratycznych sił na czele z „Naszą Ukrainą”. Dobry pomysł! Pomysł, który już zagadano i zakrzyczano. A obecnie, jak to od dawna bywa, usiedli i zapłakali… W ostatnim czasie tylko leniwy nie wytarł nóg o dobre chęci liderów „Naszej Ukrainy”, które tak i pozostały chęciami. I nijak nie można zrozumieć, dlaczego stratedzy narodowo-demokratycznego ruchu do tej pory nie wygenerowali tego nieszczęsnego pozytywnego programu. Utknęli w walkach lokalnego znaczenia? Wyłapują i za połę chwytają dezerterów, których liczba nie maleje? Smutno konstatować, ale ogólnie wydaje się to właśnie tak wyglądać. Paradoksalnie, ale obecnie najgroźniejszą bronią demokratycznej opozycji są ogólnokrajowe kanały telewizyjne, które z dnia na dzień bombardują Wiktora Andrijowycza i jego sojuszników ze wszystkich możliwych i niemożliwych armat, tym samym demonizując jego postać w oczach przeciętnego widza i w ten sposób utrzymując jego prezydencki ranking. Zatem logika u ludzi, którzy obserwują to ogólnie haniebne widowisko, jest bardzo prosta: jeśli nielubiana władza tak zaciekle nienawidzi Juszczenki, to widocznie ma za co się go bardzo bać… Dla wielu to wystarczy, by oddawać swoje sympatie liderowi narodowego zaufania. Pozostaje niewyjaśnione sakramentalne pytanie: czy wystarczy tych „wielu” do zwycięstwa w wyborach prezydenckich? Póki co, niestety, nie wystarcza do zwycięstwa w parlamentarnych bitwach.
O UMIEJĘTNOŚCI PIĘKNEGO PRZEGRYWANIA
Znowuż, tylko leniwy nie wyrzucił Juszczence i jego zespołowi szeregu bolesnych porażek po wyborach parlamentarnych. Wtedy postawmy pytanie w inny sposób: czy mógł Wiktor Andrijowycz wygrać i w jaki sposób? Jestem pewien, że nie mógł. W żaden sposób! Bo zwycięstwo byłoby możliwe tylko pod jednym warunkiem: trzeba by było jednoznacznie poddać się warunkom urzędującego Prezydenta i jego najbliższego otoczenia. Zatem można było na to zamknąć oczy, zacisnąć zęby i czekać na moment, by znienacka uderzyć. Można by było, ale to już nie byłby Juszczenko, nie ta osoba, z którą niemała część elektoratu wiąże zdecydowane uzdrowienie kraju i zupełnie inne metody zarządzania. Inne pytanie: czy mógłby Wiktor Andrijowycz przegrywać godniej, piękniej? Pewnie, że mógłby. Ale to przedmiot bezsensownych sporów. Oto dlaczego on za drzewami nie zobaczył lasu, dlaczego przestał grać w swoją grę, którą już punktowo nakreślił? Dlaczego ugrzązł w konfliktach z trzeciorzędnymi politykami, co nie dodaje mu ani honoru, ani sławy? Dlaczego, wreszcie, trzyma w sekrecie swoją strategiczną propozycję dla Ukrainy i do tej pory nie opowie, w jaki sposób będzie ją realizował i z kim? Jak on zamierza nas wszystkich uszczęśliwić? Pewnie, że na to pytanie daremnie pragnął otrzymać odpowiedź Taras Czornowił. Na to pytanie nie mają odpowiedzi większość dziennikarzy, którzy w duszy Juszczence szczerze sympatyzują, ale potrzebują profesjonalnych i wyczerpujących komentarzy. Co już mówić o tych
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
