Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

PODSUMOWANIE WOŁYNIA:

Слово Просвіти, №11 за 2004 рік

„60 lat tragedii wołyńskiej”. Tak nazywa się zbiór materiałów ukraińsko-polskiego forum ekspercko-dziennikarskiego, którego spotkanie podsumowujące odbyło się w siedzibie organizatorów — Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie. Dlatego po spotkaniu prezydentów Kuczmy i Kwaśniewskiego w Pawłowce dialog społeczny na temat tragedii wołyńskiej faktycznie ustał, ponieważ koniunkturalno-polityczna ostrość momentu już jakoby minęła. PETRO ANTONENKO, redaktor gazety „Siwerszczyna”: Smutny jubileusz tragedii wołyńskiej naświetlił takie zjawisko, jak polityczne maruderstwo. Niektórzy dziennikarze próbowali dorobić się na pamięci poległych, zbić sobie kapitał polityczny. W szczególności w Czernihowie pojawiły się publikacje, które przedstawiały tragedię dwóch narodów nie jako cierpienie, lecz jako „zwierzęce oblicze nacjonalizmu” ze strony polskiej i ukraińskiej. Najwyraźniej takie publikacje były podawane na radość trzeciej stronie. JEWHEN PETRENKO, gazeta „Ukraińskie słowo”: Zarówno dla Ukrainy, jak i dla Polski ogromne znaczenie ma ta szeroka i wieloaspektowa rozmowa o problemach moralno-etycznych tragedii wołyńskiej. Wniosek z niej: nam — Ukraińcom i Polakom — potrzeba bardziej dbać o to, co nas łączy, usuwając z drogi to, co dzieli. ANNA KUŹMA, korespondentka Polskiego Radia w Kijowie: Zgadzam się z tymi ukraińskimi dziennikarzami, którzy twierdzą, że to właśnie Polacy jako pierwsi zainicjowali szerokie rozpatrywanie tematu tragedii wołyńskiej na Ukrainie. Bo Polaków to bardziej boli — to powszechnie wiadomo i nie wymaga komentarzy. WOŁODYMYR KOROLUK, gazeta „Hołos Ukrajiny”: Już przyjechaliśmy. Dalej — nie ma dokąd. Tak, musimy szukać dróg do porozumienia. Ale przede wszystkim tym problemem powinni zajmować się historycy. Dlatego radziłbym swoim kolegom, przede wszystkim, rozmawiać z historykami, którzy codziennie pracują z dokumentami. ECHA WYDARZENIA Uważam, że na upamiętnienie ofiar tragedii wołyńskiej jeszcze nie czas. I jeszcze bardzo długo nie będzie na to czasu. BOHDAN OŁEKSIUK, dziennikarz z Wołynia, Instytut Otwartej Polityki: Urodziłem się 7 kilometrów od wsi Pawłowka. Wielu nie chce poruszać tych starych i trudnych spraw, mówi: czy warto? Uważam, że byłoby bardzo warto. Zawsze w każdej sprawie są rzeczy pozytywne i negatywne. Pozytywnego w tej sprawie rozpatrywania tragedii wołyńskiej było więcej. Trzeba pozytywnie zmieniać stereotypy, które gdzieniegdzie istnieją na Ukrainie o Polakach, a w Polsce — o Ukraińcach. Dzięki tej dyskusji każdy z nas dowiedział się wiele ważnego także o sobie. To bardzo dobrze, że w rezultacie nasze dwa narody stały się bliższe sobie nawzajem. ROMAN KRYK, korespondent polskiej agencji PAP w Kijowie: Objechałem miejsca tych wydarzeń na Wołyniu i rozmawiałem z różnymi ludźmi. O tragedii w Pawłowce opowiadali jak o czymś obcym, nie ich: „Przyszli jacyś ludzie; a Bóg jeden wie, co to za ludzie… nie nasi ludzie… zrobili to, co zrobili…” I druga rzecz, która jest charakterystyczna: „Nie pozwolimy, aby w imieniu Ukrainy ktoś przepraszał za tragedię wołyńską przed Polakami”. Trzecia rzecz, która mnie uderzyła, to to, że na tych rządowych uroczystościach w Pawłowce ukraińscy prawosławni księża odprawiali panichidę w języku rosyjskim. We wspomnianym już zbiorze „60 lat tragedii wołyńskiej” znajdujemy dwa ciekawe artykuły naszej Ludmyły Pustelnyk — „Aby popiół Klaasa nie stał się kamieniem za pazuchą” oraz „Modele przedstawiania tragedii wołyńskiej w mediach drukowanych”. Miło, że wysiłki „Słowa Proświty” również zostały zauważone na wspólnym polu informacyjnego poszukiwania racjonalno-etycznych rozwiązań problemu. Stefan KOSTKA PO SĄSIEDZKU w przeciwnym kierunku. Zainteresowanie trzeciej strony w psuciu ukraińsko-polskich i polsko-ukraińskich relacji wzbogacone jest wielkim doświadczeniem historycznym i, niestety, utrzymuje się do dziś. I mass media, czyli my z wami, szanowni koledzy, przez długi czas zachowujemy się w sprawie tego jasnego jak słońce rurociągu, w tej wspólnej i ważnej ukraińsko-polskiej sprawie tak, jakby i tutaj nic nie było jasne, jakby i tutaj potrzebni byli historycy, którzy mają nam coś odkopać… W historii my, rzeczywiście, niczego nie zmienimy. Ale musimy pozytywnie zmienić samych siebie, popracować nad własną samoświadomością, z uwagi na perspektywę ukraińsko-polskiej współpracy i dobrego sąsiedztwa. W tym planie wnioski z tragedii wołyńskiej powinny kierować nas na budowę wspólnej przyszłości. W naszych wspólnych — a nie trzeciej strony — interesach. Jewhen HOŁYBARD * Drukowane na podstawie wystąpienia na spotkaniu podsumowującym w Ambasadzie Polski 24 lutego 2004 roku.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn