Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

PIELGRZYMKA DO TARASA

Слово Просвіти, №11 за 2004 рік

WSTRZYMUJĄC ODDECH Raz dobrem rozgrzane serce wiek nie ostygnie T. H. Szewczenko Święte świętych ziemi ukraińskiej — wysoka Góra Mnisią, na której zapowiedział pochować się Kobziarz, każdym słowem poety, każdą nicią jego pieśni, światłem mistrzowskich obrazów wzywa nas na pielgrzymkę, na pokłon do Proroka Ukrainy. I chyba nie ma wśród nas człowieka, który nie pragnąłby sercem i duszą przychylić się do tego świętego miejsca. Ale niestety, nie każdy może oddać hołd Szewczence, bo odległość jest daleka, a znaczy to — i niemała. A nasze upragnione marzenie spełniło się dzięki dobroci, zrozumieniu i wsparciu deputowanego Rady Najwyższej Ukrainy Iwana Mychajłowycza Stojki. My, uczestnicy literacko-twórczej pracowni „Słowohraj”, za mądrą radą starszego pracownika naukowego Szewczenkowskiego Narodowego Rezerwatu Z. P. Tarachan-Berezy, z którą już dawno łączy nas przyjacielska korespondencja, zwróciliśmy się do naszego wybranego przedstawiciela ludu z prośbą o sponsorowanie nam wyjazdu do miasta Kaniów, bo i książka-„świętość”, którą napisała ta kobieta, każdym wierszem poświęconym historii mogiły Szewczenki, wzywała nas do duchowej świątyni narodu ukraińskiego. I deputowany nie z bogactwa, bo do oligarchów nie należy, a z serdecznej hojności i szczerości wyszedł nam naprzeciw, kiedy weszliśmy na Howerlę naszej duchowości, z której widać całą Ukrainę, to modlitwę za spokój duszy tego, kto i w granicie promieniuje mądrością oraz miłością do własnego narodu, zanosiliśmy ze łzami w oczach i szczerością w sercu. I wydawało się, że każdy listek barwinkowego wieńca, uplecionego naszymi rękami i złożonego u podnóża pomnika, szeleścił czcią dla Geniusza Ukrainy. Nie sposób wyrazić słowami piękna tej MANEWRY Frankowe Podgórze z głębokim oburzeniem przyjęło wiadomość o świętokradztwie — inaczej nie można tego nazwać — które dzieje się z woli struktur władzy w kraju Szewczenki, na świętej Tarasowej Górze. Tuż przed 190. rocznicą urodzin Tarasa Szewczenki — trzeba było na to wpaść! — Muzeum „Mogiła T. Szewczenki” w Kaniowie zamknięto na remont kapitalny lub na rekonstrukcję... do 200. rocznicy Poety. Pomieszczenie rzeczywiście wymagało remontu, ale — skoro już do tej pory zwlekano — czyż nie można było poczekać przynajmniej do końca maja, aby należycie uczcić 190. rocznicę!? Przecież 200. rocznica dopiero w 2014 roku i te dwa-trzy miesiące faktycznie nie wpłynęłyby na przygotowania do niej. Dziwna (czytajmy: zbrodnicza) troska władzy o uczczenie pamięci T. Szewczenki: odtąd niby dba o jubileusz daleki i brutalnie ignoruje, znieważa jubileusz dzisiejszy! Wie przecież władza, że głos Tarasowej Góry jest niezwykle potężny. Zbiorą się tu ludzie, ukraińska elita na 190. rocznicę Kobziarza — i oczywiście będą prowadzone rozmowy o dalszym losie Ukrainy, w szczególności o tegorocznych wyborach Prezydenta. I nie będą, rzecz jasna, te rozmowy na korzyść Prezydenta obecnego i jego kierowniczego otoczenia. Więc reżim stara się przynajmniej przytłumić, jeśli nie może zmusić do milczenia, głos Tarasowej Góry. W przededniu 190. rocznicy Szewczenki jedną po drugiej wysłano na emeryturę czołowe, z wysokim poczuciem narodowej odpowiedzialności pracownice naukowe Muzeum — Zinaidę Tarachan-Berezę, której książka o nieprzemijającej wartości „Świętość: Naukowo-historyczna kronika Tarasowej Góry” była niedawno zgłaszana do Nagrody Szewczenkowskiej, Raisę Tananę, Wirę Hnuczą. Niech nawet, zważając na cenzus wieku, — nie można przecież tak jednocześnie, jeśli nie pragnie się zaszkodzić sprawie. łaski, która wlewała się dziwnymi odczuciami radości i szczęścia w nasze młode serca. Stąd bierze początek prawda Szewczenki, którą wyznajemy. Tutaj też dobroć ludzka niezwykła, bo przyjechaliśmy w dzień wolny dla muzeum, ale dzięki zrozumieniu Z. P. Tarachan-Berezy i dyrektora muzeum I. D. Lichowego narodowa świętość otworzyła się przed nami. Królestwem zniewalającej ciszy i niezmiennym bogactwem eksponatów powitały nas muzealne sale. Wstrzymując oddech, sercem i duszą chłonęliśmy każde słowo mądrej, miłej i życzliwej Zinaidy Panasiwny, która przez 5 godzin z miłością opowiadała o męczeńskim życiu tego, kto był chłopem pańszczyźnianym, a stał się olbrzymem ducha i słowa proroczego, które nie gaśnie w wiekach. Do każdej relikwii podchodziliśmy z drżeniem w sercu, bo wszystko tutaj przywoływało myśli do czasów, kiedy żył, tworzył i cierpiał, ale nie kajał się Wielki Kobziarz. Wzrok i uczucia nasze poruszały też te eksponaty, które podarowali muzeum nasi współcześni, a zwłaszcza obraz naszego rodaka — artysty I. Marczuka „Wzeszedł księżyc nad Dnieprem”, za który uhonorowano go Nagrodą Szewczenkowską, oraz portret Szewczenki, mistrzowsko wyhaftowany ściegiem płaskim przez kijowiankę K. Kostyrkiną. Do głębi duszy byliśmy poruszeni usłyszanym i zobaczonym, i chyba dlatego swoje wiersze, poświęcone Szewczence, Ola Wyrhało i Julia Hołowko czytały z takim natchnieniem, że wszyscy obecni odczuwali w poetyckich wierszach dziecięcą miłość do Kobziarza. I prosiła autorka „Świętości”, aby przesłać te wiersze do muzealnej kroniki. Swój talent zaprezentowała Marijka Bisowśka przy fortepianie kompozytora Skorulśkiego, który jego wnuczka podarowała muzeum — utworem muzycznym, który oczarowywał każdym dźwiękiem w niezwykle akustycznej sali. Do starodawnej chaty pod strzechą, którą w ludzie nazywają Tarasową świetlicą, wchodziliśmy ścieżką już w towarzystwie dyrektora muzeum I. D. Lichowego, który poświęcając swój dzień wolny, przyjechał, aby powitać nas w radosnym i niezapomnianym dniu w życiu. Opowiadał pasjonująco o chacie, która jest podobna do tej, w której urodził się Taras. Z pokłonem i czcią weszliśmy do pomieszczenia, gdzie i piec, i ławy, i półka na naczynia, i lampka przy ikonie — każda rzecz oddycha epoką tego, kto przenikliwym spojrzeniem z wielkiego portretu w świetlicy wita odwiedzających. A pachnący aromat siana, którym wyścielona jest podłoga, oraz zasuszonych aksamitek i polnych kwiatów — na stole, przy różnych przedmiotach naściennych — upajał i oczarowywał nasze serca. I powiedział uroczyście mądry dyrektor muzeum: „Wdychajcie ten zapach i powieźcie go na swoją rodzinną Podhajecczyznę i nieście przez całe życie, bo to — duch Ukrainy”. Te poruszająco-niezapomniane słowa i medal honorowego zwiedzającego muzeum, którym dostąpiliśmy zaszczytu bycia nagrodzonymi z rąk strażnika ducha narodowej świętości I. D. Lichowego, oraz wyryty na nim apel naszego duchowego ojca: Swoją Ukrainę kochajcie, kochajcie ją w czasie srogim. W ostatniej ciężkiej minucie za nią Pana módlcie się, — będą dla nas tym jasnym promykiem, który będzie wzmacniał w miłości do Ojczyzny. Szczerze wdzięczni — uczestnicy literacko-twórczej pracowni „Słowohraj” i jej kierowniczka Oksana MAKSYMYSHYN, wieś Hołhocze, rejon podhajecki, obwód tarnopolski. PATRIOTYCZNOŚĆ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn