Strona · s. 8strona oryginału ↗
IHOR LIHOWY — CZYŻBY NIE TEN?
Слово Просвіти, №11 за 2004 рік
W tym właśnie rzecz, że chcą zaszkodzić! 22 stycznia tego roku — w święto Jedności Ukrainy — minister kultury i sztuki Ukrainy Jurij Bohucki nie znalazł nic lepszego, jak... podpisać rozkaz o zwolnieniu ze stanowiska dyrektora generalnego Szewczenkowskiego Narodowego Rezerwatu w Kaniowie Ihora Lihowego. Następnego dnia, 23 stycznia, minister, najwyraźniej bez wyrzutów sumienia, przyjmował nagrodę z rąk W. Putina na wielkim show z okazji zamknięcia „Roku Rosji na Ukrainie” (czy zamknięcia?). Ihor Lihowy — 47-letni energiczny działacz kulturalny i społeczny, Zasłużony Pracownik Kultury Ukrainy, wiele zrobił dla poprawy ogólnego stanu Szewczenkowskiego rezerwatu. W szczególności za jego kadencji, przy pomocy lidera bloku „Nasza Ukraina” W. Juszczenki, wyłożono asfaltową drogę na Tarasową Górę. I. Lihowy nie dopuścił do zniszczenia Tarasowej Góry przez różnych bezduchowych „prywatyzatorów”, którzy ze wszystkich stron naciskają na rezerwat, próbując tutaj lub obok otworzyć swoje przedsiębiorstwa, obiekty przemysłowe, które wyrządziłyby niepowetowaną szkodę ekologii regionu. On, głęboki kulturoznawca, erudyta, a przede wszystkim — wnikliwy szewczenkoznawca, stale dbał o odnowienie ekspozycji muzealnej kosztem ważnych i prawdziwych materiałów, uporządkował w Muzeum rytmiczne i efektywne życie naukowe, zapewnił wydawanie ciekawej gazety „Tarasowa Hora” itd. Ihor Lihowy jest członkiem wielu poważnych organizacji, towarzystw. Znają go nie tylko na Ukrainie — jest on, nawiasem mówiąc, członkiem Rady Towarzystwa „Ukraina — Świat”. To oddany, pracowity budowniczy państwa, ukraiński patriota. Właśnie za to — przede wszystkim za sympatie do bloku „Nasza Ukraina” — rozprawiono się (tak, właśnie „rozprawiono się”) z Ihorem Lihowym. Chociaż kolektyw Narodowego rezerwatu i Muzeum w Kaniowie (wiem z częstych kaniowskich listów) stoi murem za swoim uczciwym, sumiennym dyrektorem, — najwyższych władców to „nie obchodzi”. Im, obecnym władcom, zależy, żeby przynajmniej w roku wyborów prezydenckich głos Tarasowej Góry maksymalnie zneutralizować. Zacytuję jeden z niedawnych listów z Kaniowa o Ihorze Lihowym: „Ihor żył tym Muzeum, pracował bez dni wolnych... Jak on kochał oprowadzać wycieczki! Ma piękny język, ładnie podaje materiał — ludzie są zachwyceni (O wszystkim tym sam miałem okazję się przekonać. — M.Sz.). Jak można człowieka pozbawić tego wszystkiego? Co to za państwo, które nie ceni swoich kadr? Tak było za komunistów, tak jest i teraz. Rozumiemy, że to polityczne gry, — znają go jako sympatyka W. Juszczenki, dlatego jest władzy niepotrzebny”. Na miejsce Ihora Lihowego władza wyznaczyła „swojego” — członka SDPU(o). Czyżby szanowny minister J. Bohucki i ci, którzy są nad nim, nie rozumieli, że takiej samowoli — i to na narodowo najświętszym, Szewczenkowskim, terytorium — Ukraina nie wybaczy? Czy im i to obojętne? Społeczeństwo zdecydowanie domaga się naprawienia tego samowolnego czynu władzy. Domaga się natychmiastowego przywrócenia Ihora Lihowego na stanowisko dyrektora generalnego Narodowego Szewczenkowskiego rezerwatu „Tarasowa Hora”. Będzie to najlepszym dowodem na to, że władza rzeczywiście troszczy się o należyte uczczenie, jeśli już nie 190-lecia, to 200-lecia od dnia urodzin Tarasa Szewczenki. Mychajło SZAŁATA, profesor, przewodniczący Społecznego Komitetu ds. przygotowania i uczczenia 150-letniego jubileuszu Iwana Franki, m. Drohobycz
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
