Strona · s. 16strona oryginału ↗
RAJSKIE OGRODY OLGI KRAWCHENKO (wrażenia w ślad za wystawą)
Слово Просвіти, №11 за 2004 рік
“Zakarpacie” “Lilowe maki”, “Słoneczniki”, “Sasanka”, “Jesienny bukiet”, “Białe irysy”, “Aksamitki”, “Nagietki i nasturcje” przywracają dziecięcy stan zachwytu nad kwiatem, który, zachowując naiwność pąka, jest pełen ciężaru przyszłego nasienia, nasion, żywotnych korzeni. Oldze Krawchenko w jej odczuwaniu świata i jego odtwarzaniu jakimś cudem udało się uniknąć marności, więdnięcia, osypywania się i opadania kwiatu — właśnie tak utrwalają się w naszej pamięci uczucia, które, nawiasem mówiąc, nigdy nie bywają zużyte. Drugi okres twórczości Olgi Krawchenko, w którym obecnie się znajduje (ściślej — przejście artystki do niego), porównałabym do zabiegu kinematograficznego: od detalu — do planu ogólnego, który jest decydującym środkiem urzeczywistnienia idei dzieła. Kwiat, płatek, liście — nie wypisane, a zaznaczone, uchwycone pędzlem, stają się nie obrazem, a detalem przedstawianego, znaczącym detalem pejzażu. “Desniańska wiosna”, “Wiosna na Zakarpaciu”, godne uwagi prace, gdzie powietrze, kwiaty, rośliny oraz budynki stają się jednością, takim sobie kwiatem bytu. Artystce jest ciasno w murach pracowni i coraz częściej pracuje w plenerze, wytrwale i niestrudzenie. Rezultat jest niezaprzeczalny — obrazy Olgi Krawchenko zostały zauważone przez prawdziwych koneserów. Oto wrażenia Dmytra Horbaczowa, który był na znaczącej wystawie artystki, która odbyła się w prestiżowej sali wystawowej na Podolu w czerwcu 2001 roku: “Nieoczekiwane i przyjemne spotkanie z artystką o rdzennie nieomylnym guście, pięknej kolorystyce. Jakiś dziwny balans między dekoracyjnością a impresjonizmem. We wszystkim przebija niemal francuska delikatność i zarazem — trzeźwe przekonanie o swojej racji”. Nieprzypadkowo wspomniałam tutaj, że twórczość artystki Olgi Krawchenko jest styczna z twórczością literacką jej rówieśniczek: jej obrazom szczególnego uroku dodaje samoprzeglądanie się, samopoznanie — samoidentyfikacja siebie ze światem, która jest odczytywana przez widza na tyle, by szukać nie tylko odczucia, ale i pragnienia wyrażenia własnego postrzegania słowem. “Kawiarnia Jałta” — rodzi niezwykle radosne, czyste emocje, realne i bajkowe”, — świadczy czternastoletnia “Kwitnąca jabłoń” dziewczynka. “Najcenniejsze w pracach, — przekonana jest rówieśniczka artystki, dziennikarka Lina Czabaniwska, — rozumienie piękna rodzinnego kraju, Ukrainy, jej niezwykłej kolorystyki. A jeśli dodać jeszcze odczucie kolorów, ich kompozycyjna spójność w każdym obrazie tworzy niezwykły nastrój”. “Soczysta symfonia kolorów Olgi Krawchenko skłania do duchowych rozmyślań”, — wtóruje jej W. Harnowski, a Marta Zełenska przyznaje, że kiedy patrzy na obrazy Olgi Krawchenko, chce jej się uśmiechać — od wewnętrznej radości. Rodzina Chymyczów również zaznacza, że ich zachwyty są przepełnione “radosnymi uczuciami życia”, a pisarz Mychajło Słaboszpycki “Kiedy kwitnie bieluń” zauważa, że “Ludzkość dzieli się na dwie połowy. Pierwsza (nieszczęśliwa) — niezrealizowanych. Druga (szczęśliwa) — zrealizowanych. Znaj swoje szczęście!” Czy w pełni zrealizowała się artystka Olga Krawchenko? Gdyby tak było, nie prowadzilibyśmy tej rozmowy, nie zachwycalibyśmy się ostatnią w czasie lutową wystawą w Kijowskim Muzeum Starożytności. Czy zmieniła się artystka w swoich ostatnich płótnach? Tak, zmieniła się. Jej pejzaże stały się bardziej obszerne, “umocniły się w duchu”, pojawiło się w nich odczucie horyzontu, zaznaczyło się “geograficzne zakochanie” artystki — Zakarpacie. Chociaż nie oparła się ona również “egzotykom”: egipskim, rumuńskim pejzażom. Oddawszy hołd genetycznej wiejskiej pamięci podolanki, Olga Krawchenko potrafi zachwycić artystycznym odczytaniem kijowskich krajobrazów, detalami połączenia żywej przyrody i urbanistycznego kamienia: czy to czerwony jesienny bluszcz przerasta przez ściany, czy stuletnie ściany wydały na świat żywe i wijące się wiśniowe sploty (pejzaż “Kijowskie podwórka”). Nieoczekiwane, a przez to jeszcze bardziej czarujące, zimowe pejzaże ze swoją, krawczenkowską osobliwością: wydaje się, że jej kwiaty i trawy — tam, pod śniegami — nie są zabite mrozem, a prześwitują z głębi bieli, miękko i delikatnie, w przyrodzonej samej Oli godnej nienachalności i delikatności. Jest u Olgi Krawchenko obraz, który nazywa się “Biała cisza”. Ta szczególna, twórcza cisza, pełna czułości i miłości, która wybucha triumfem i namiętnością, jeśli zdetonować ją uderzeniami nieobojętnego serca. Być może właśnie w takiej ciszy zasiewają się i wyrastają rajskie ogrody naszego życia — pełne świergotu, słońca, radości. Ogrody, których pragniemy, tak samo jak ogrodników, zdolnych wskazać nam ścieżkę do nich. z Lubow HOŁOTA Redaktor naczelna Lubow Hołota. Szef-redaktor Pawło Mowczan. Kolegium redakcyjne: L. Hołota, J. Hojan, P. Mowczan, A. Pohribny, O. Ponomariw, I. Juszczuk. Skład komputerowy: Iryna Szewczuk. Adres redakcji: ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001. Tel./faks 228-01-30. E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http://www.prosvita.com.ua Indeks prenumeraty 30617. Wydrukowano z gotowych form fotograficznych w kombinacie Redakcja prowadzi korespondencję z czytelnikami tylko na łamach gazety i nadesłanych rękopisów oraz fotografii nie zwraca. Zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
