Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

JAK NIE ZAHARTOWAŁA SIĘ STAL „NASZEJ UKRAINY”

Слово Просвіти, №11 за 2004 рік

20—25 procent populacji, które mimo wszystko i w każdej chwili są gotowe oddać Wiktorowi Andrijowyczowi swoje głosy. …Właściwie do wyborów jeszcze długie osiem miesięcy — całkowicie wystarczająco na wypracowanie i szerokie upublicznienie przekonujących argumentów w wyścigu prezydenckim. Lepiej chyba już teraz rozruszać liczne dworskie sztaby i postawić przed nimi proste zadanie: na dwóch stronach wyłożyć program kandydata na prezydenta, który mógłby zainteresować najbardziej przeciętną gospodynię domową z Doniecka; i na jednej stronie — krótkie streszczenie pięciu pierwszych dekretów trzeciego Prezydenta Ukrainy Wiktora Andrijowycza Juszczenki. Ukraińskie społeczeństwo jest na tyle zjednoczone w ogólnym nieprzyjmowaniu oczywistych niesprawiedliwości, które panują w naszym kraju, że jest gotowe, jeśli nie na gruziński wariant rewolucji, to na gruziński wariant ogólnonarodowego poparcia. Pod warunkiem zdecydowanego rozwiązania problemów. UKRAINA — TO NIE GRUZJA. JUSZCZENKO — TO NIE SAAKASZWILI. Saakaszwili nie łamał sobie zbytnio głowy nad poszukiwaniem programu. Był on napisany w oczach głodnych dzieci na ulicach. I sformułował to w taki sposób, że uwierzył mu zdesperowany i rozdarty naród. Micheil Saakaszwili jako pierwszy na obszarze poradzieckim odważył się na bezpośrednie zwrócenie się do narodu, jasno formułując zadania, i otrzymał od niego zgodę na radykalną odnowę kraju. I można nie wątpić, że zapewniwszy sobie przy tym moralne i materialne wsparcie Zachodu, młody lider w ciągu kilku lat zbuduje prosperujące państwo. …A zatem jeden z najbardziej perspektywicznych naszych młodych polityków Taras Czornowił odszedł z „Naszej Ukrainy”. Opuszcza frakcję w nie najlepszych czasach. Narodowa demokracja znajduje się w dość zdezorientowanym stanie. Wszystko to może zakończyć się klęską nie tylko dla „Naszej Ukrainy” i jej lidera, ale i dla milionów Ukraińców, którzy uparcie wierzą w swoich wybrańców. Państwo od tego nie zginie, ktokolwiek by nie przyszedł do władzy. I Wiktor Janukowycz, który obecnie przyjął niską pozycję startową do zdecydowanego ostatniego zrywu, i Serhij Tihipko, który zamarł w nadziei na przejęcie czapki Monomacha z rąk konfliktujących i wykrwawionych przeciwników, obaj mogliby być lepszymi prezydentami od obecnego. Ale będą oni prezydentami kraju, a nie Ukrainy. Nigdy nie będzie ich boleć ukraińska dusza, której zabrano własne słowo, książkę, kino, już odebrano i pieśń. Szansa, by to wszystko zwrócić, była z nadzieją na Wiktora Juszczenkę. Szansa ta jeszcze nie zniknęła. Jednak najsmutniejsze jest to, że staje się ona coraz mniejsza, bo nie ma czynów, działań, przekonujących słów. Póki co wszystko to tylko imitacja walki. Mleczny kisiel. Najwyraźniej to wszystko bolało Tarasa Czornowiła, kiedy upublicznił swoje pragnienie wyjścia z frakcji „Nasza Ukraina”. Powód, który wybrał dla tego celu — niegodne zachowanie sojuszników podczas przeprowadzania nadzwyczajnej sesji — jest dość nieprzekonujący. Czyż lepsze były jego działania 9 marca 2001 roku pod pomnikiem Szewczenki, kiedy szarpał wstążki z narodową symboliką tylko dlatego, że dotykały ich nie te ręce?! Wszystko to emocje, do których ma prawo każdy, ale które świadczą, że ludzie instynktownie szukają jakichś działań. I jeśli wodzowie nie formułują wielkich zadań, nie proponują wielkich spraw, to w ruch idą jakiekolwiek, które imitują prawdziwe. Jak pan sądzi, Wiktorze Andrijowyczu? Wiktor MOROZ REFLEKSJA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn