Strona · s. 4strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu «Mówić dziś», s. 1
MÓWIĆ DZISIAJ
Слово Просвіти, №11 за 2011 рік
Zakończenie. Początek na str. 1. I jeśli społeczeństwo jest pozbawione ludzi, którzy potrafią dostrzec i nazwać cywilizacyjne zagrożenia, które nad nim wiszą, to powoli staje się ono skazane na zagładę. W swoim wystąpieniu na wieczorze autorskim w kijowskim teatrze im. Franki Lina Kostenko mówiła o tym, że Ukraina traci — czy już straciła? — swoją humanistyczną aurę. Oklaskiwano ją szczodrze, wśród obecnych było niemało polityków, którzy pozycjonują się jako ukraińska władza na Ukrainie. Ale czy usłyszeli? Żadna z sił politycznych na Ukrainie nie opiera się w swojej działalności na cywilizacyjnych osiągnięciach ukraińskich. W ich programach są szczodre obietnice zwycięstw gospodarczych dzisiaj, jutro, zawsze, a kultura i edukacja to tylko bieżący pasek informacyjny, mówiący, że niby istnieją one na Ukrainie, gdzie na jednego obywatela ćwierć wieku temu przypadało prawie dwadzieścia wydanych książek, a dzisiaj — zaledwie półtorej, i to przy tym, że populacja zmniejszyła się o siedem milionów! Edukacja zaś dzisiaj — to minister Tabacznyk i jego, delikatnie mówiąc, ryzykowne reformy, dalekie od głównych szlaków światowej oświaty. Studenckie pikiety i demonstracje, oświadczenia, miażdżące badania jego pism i karierowiczowsko-politycznych dryfowań — to już nie wołanie na puszczy, lecz bicie czołem o drwiący mur władzy, który ich nie usłyszy, bo nie słucha. Co więcej, zdajemy się wzmacniać tę odrażającą postać, mitologizujemy ją: niby kto jest przeciwko Tabacznykowi — ten jest przeciwko władzy, przeciwko Janukowyczowi. Tymczasem my jesteśmy za wykształceniem własnych dzieci i profesjonalnym przygotowaniem specjalistów, za ukraińską nauką, która również straciła swoje pozycje. Czyż ukraińska władza powinna sprzeciwiać się tym dążeniom zarówno studentów, jak i akademików? Czyż nic nie znaczy głos akademika Iwana Dziuby, jego doświadczenie i jego intelekt w naszym społeczeństwie? Czyż zdewaluowano to, co przejawia się jako kod genetyczny, kwiat narodu w tej Postaci? Czyż uszy władzy są szczelnie zalepione woskiem, czy władzy po prostu opłaca się mieć takiego oto Tabacznyka, na którego można spisywać wszystko, co ma antyukraińskie przejawy rządowe dzisiaj, a Prezydent u nas jest dobry i miły? Ostatnim potwierdzeniem jest list pisarza Wasyla Szklara, autora powieści „Zalyszeneć. Czornyj woron”, którego Komitet Szewczenkowski 17 głosami uznał za laureata Narodowej Nagrody im. T. Szewczenki w bieżącym roku. Nagrodę i decyzję Komitetu miał legitymizować Dekret Prezydenta. Zamiast tego w sieci niemal jednocześnie pojawiły się Dekret, w którym imię nominata z literatury jest nieobecne, oraz jego list, który może przeczytać, oprócz Prezydenta, każdy chętny: „Chcę wyrazić Panu swój szacunek i proszę Pana o uwzględnienie w Dekrecie z okazji nagrodzenia laureatów Nagrody Szewczenkowskiej przeniesienia wręczenia nagrody do czasu zwolnienia z zajmowanego stanowiska D. Tabacznyka…”. Najwyraźniej, myśli naiwnie opinia publiczna, Prezydent między Szklarem a Tabacznykiem wybrał Tabacznyka. Tymczasem problem wyboru nawet nie istniał, o czym świadczy brak imienia W. Szklara w Dekrecie oraz milczenie Przewodniczącego Komitetu Borysa Olijnyka. Nie ma w tym dokumencie ani słowa o tym, że „Otrzyma on tę nagrodę, kiedy nadejdzie na to czas”, jak uspokajała wzburzoną opinię publiczną Hanna Herman. Czyż można być laureatem „domyślnie” i czy może być pokój po operacjach bojowych „przymuszania do pokoju”? Dlaczego pojawienie się wartościowego dzieła artystycznego na Ukrainie towarzyszy czemuś w rodzaju operacji bojowych z politycznymi oskarżeniami i wyrokami samozwańczych trybunałów? Dlaczego czytelnikowi, widzowi, wyborcy, w końcu, „wpycha się” to, co przychodzi w przestrzeń humanistyczną ze skandalem, wyskakuje na deski półprzyzwoitych prezentacji czy z telewizyjnych show, z których połowa uczestników od dawna wymaga pomocy psychiatrycznej? Dlaczego najemni prowadzący, przebiegle błyskając oczkami zza okularów i podgryzając wąsy, pozwalają sobie drwić z narodowych świętości? Czyż ukraińscy prowadzący nie są w stanie wyodrębnić aktualnych problemów naszego społeczeństwa, nazwać i odkryć ich bez drwin, podłych skandali i leksyki, która została wprowadzona do słowników slangu i żargonu? Obcojęzyczni i obcoduszni, są oni powołani po to, aby niszczyć ową humanistyczną aurę, która każdy naród chroni przed katastrofami państwowymi. Dawno straciliśmy swoją przestrzeń informacyjną, nasza przestrzeń duchowa jest ciężko chora, a społeczeństwo jest siłą podzielone i rozdarte, rozłączone przed tymi wyzwaniami i nieszczęściami, które stawia przed nim natura, socjum, wspólnota światowa. Czyż nie są to czynniki, które prowadzą do przesunięcia kontynentalnych płyt kultury? Ukraińcy poza własną cywilizacją, społeczeństwo poza kulturą. Czy usłyszy ono ów apel „zjednoczyć się i zwyciężyć duchowy Czarnobyl”? Czy nie wybiła jeszcze godzina dla obywateli Ukrainy, którzy nie są obojętni na własną ziemię, los, państwo, u których wszystko jest w porządku z samoidentyfikacją i ukraińskością? Znowu. Dmytro DROZDOWSKYJ, Instytut Literatury im. T. Szewczenki. W każdym cywilizowanym kraju (a pod cywilizacją należy rozumieć orientację polityki państwowej na utwierdzenie historii narodowej, sztuki, jednym słowem „humanitarnej aury narodu”) miejsce pochówku najwybitniejszych pisarzy jest miejscem duchowej pielgrzymki. Duchowość w tym kontekście oznacza możliwość odczucia momentu emocjonalnego uniesienia ponad rzeczywistość absurdu, uwolnienia od psychologicznego zmęczenia i katharsis, oczyszczenia poprzez dotknięcie czegoś wyższego. Miejsce pamięci — to kulturowo-historyczna świętość, która daje możliwość narodowi poznać siebie. Dla Ukraińców takim miejscem, bez wątpienia, jest Kaniów. Szewczenkowski Kaniów. Muzeum-rezerwat „Mogiła T. H. Szewczenki”. Powrót do siebie odbywa się tutaj właśnie poprzez włączenie się w dialog z historią narodową, poprzez utwierdzenie w sobie godności narodowej. T. Szewczenko — to nie tylko „wielki poeta, rewolucjonista-demokrata”, jak zaznaczono na płycie przy miejscu pochówku, ale także człowiek, który stworzył Ukrainę w słowie. Przed Szewczenką Ukraina jako przestrzeń polityczna nie istniała. Dzieła artystyczne stały się przestrzenią narodowej samoidentyfikacji dla wielu przyszłych pokoleń. W takim razie jakim powinien być państwowy, narodowy rezerwat, który chroni serce jednego z najwybitniejszych ukraińskich myślicieli? Miałem okazję bywać w Stratford-upon-Avon w Kościele Świętej Trójcy, gdzie spoczywa W. Szekspir. Miało mi również dane bywać w ostatnim schronieniu wybitnego szkockiego poety R. Burnsa. Jakimi są te miejsca pamięci w Wielkiej Brytanii? Co dzisiaj dają one Brytyjczykom i milionom odwiedzających z całego świata? Dlaczego miliony „kulturowych pielgrzymów” pragną za wszelką cenę dostać się tutaj?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
