Strona · s. 10strona oryginału ↗
SUMSZCZYZNO, MIŁOŚCI MOJA!
Слово Просвіти, №11 за 2011 рік
Walentyna JEFREMOWA, historyk sztuki, zasłużony pracownik kultury Ukrainy
Pod takim tytułem odbyła się wystawa-konkurs malarstwa, poświęcona Mykole Omelanowyczowi MAKARENKOWI (1877–1938). Wdzięczni rodacy uczcili pamięć wybitnego badacza w dziedzinie archeologii, historyka sztuki, naukowca, malarza, muzeologa, działacza społecznego, wiernego syna Ukrainy.
Zrzeszenie rodaków z Sumszczyzny w Kijowie, Romeński oddział Ukraińskiego Funduszu Kultury oraz Ogólnoukraiński Fundusz im. P. Kalnyszewskiego wykonują dobrą, pełną poświęcenia pracę, przerzucając pomost między historyczną przeszłością a teraźniejszością. Wdzięczni rodacy składają pokłon czcigodnemu imieniu Mykoły Omelianowycza Makarenki, czczą jego życiową, naukową i twórczą drogę, encyklopedyczną wiedzę, szeroką działalność społeczną.
4 lutego podczas porannego nabożeństwa wdzięczne duchowieństwo Soboru Michajłowskiego Złotokopulastego odprawiło modlitwę za spokój duszy Mykoły Makarenki, który zakończył swoją ziemską drogę w sowieckich łagrach. W 1938 roku ten skromny, szlachetny obywatel Ukrainy został zamordowany za wysokie ideały. Odważny czyn patrioty, który wystąpił w obronie soboru przed zniszczeniem, kosztował go życie.
Biografia Mykoły Omelianowycza jest złożona, pełna dramatycznych wydarzeń, lecz dzięki wolnościowemu duchowi, niezwykłej pracowitości i konsekwencji pozostaje dla nas wzorem bezkompromisowej służby nauce.
Erudycji Mykoły Makarenki można Mu pozazdrościć. Władał kilkoma językami, co pozwalało mu pracować z pierwodrukami i wydaniami epistolarnymi. Mykoła Omelianowycz pozostawił potomnym 150 prac naukowych z historii kultury, obyczajowości, starożytności, ponad 3 tysiące rysunków, ekslibrisów, motywów do kafli, a także spuściznę epistolarną. Jego badania kultury trypilskiej na Kijowszczyźnie i Sumszczyźnie wraz z późniejszymi naukowymi uzasadnieniami są bezcennym skarbem dla dalszego studiowania historii kultury ukraińskiej.
M. Makarenko stale wzywał do ochrony zabytków historycznych i budownictwa sakralnego w warunkach reżimu totalitarnego, najazdu propagandy ateistycznej, zasadniczo bronił własnej wizji kształtowania niezależnego społeczeństwa. Dzięki jego staraniom ocalona została Sofia Kijowska.
W konkursie malarstwa jego imienia „Sumszczyzno, miłości moja!” wzięło udział 25 artystów. Swoje prace przedstawili twórcy z Sum, Romen, Szostki, Konotopu, Głuchowa, Trościanca, Wielkiej Pysarówki. Uczestnicy w swoich obrazach ukazali niepowtarzalne piękno Sumszczyzny z jej swoistymi, malowniczymi krajobrazami, architektonicznymi perłami, postaciami historycznymi.
Laureatami zostali sumianie Iwan Szapowal („Moje rodzinne miasto”), Wiktor Mychajłyczenko („Jesień w Sumach”) oraz Nadija Poluian-Wnukowa („Bzowy kwiat”) z miasta Romny.
Występ pedagogów i uczniów Kijowskiej Szkoły Muzycznej nr 5 stał się ozdobą otwarcia wystawy. Repertuar z utworów wysokiej klasyki poruszył serca obecnych. Atmosfera wytworności i szlachetności bardzo odpowiadała wybitnej postaci samego Mykoły Makarenki.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
