Strona · s. 7strona oryginału ↗
Białoruscy dziennikarze na Majdanie
Слово Просвіти, №11 за 2014 рік
W Czernihowie i Kijowie odbył się międzynarodowy ukraińsko-białoruski seminarium dziennikarzy „Majdan i media”. Organizatorami były Homelska organizacja Białoruskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy oraz Czernihowskie Centrum Kulturalno-Artystyczne „Intermezzo”.
Białoruscy dziennikarze Anatol Hatowczyc i Larysa Szczyrakowa na miejscu śmierci Michaiła Żyzniewskiego
Piotr ANTONENKO Fot. autora
BAŻ — potężna, alternatywna wobec starej radzieckiej Unii Dziennikarzy organizacja. W bardzo trudnych warunkach Białorusi wytrwale walczy o wolność słowa i rozwój demokratycznych mediów. Dziennikarze nieustannie wspierali ukraiński Majdan, Euromajdan, i donosili Białorusinom prawdę o tym. Delegację gości prowadził wieloletni przewodniczący gomelskiej organizacji BAŻ, znany białoruski dziennikarz Anatol Hatowczyc. Przyjechali nie tylko koledzy z Gomla, ale także z Grodna i innych regionów Białorusi. Ze strony ukraińskiej na seminarium wystąpili jako referenci znani dziennikarze z Czernihowa. Omawiano tematy tworzenia i działalności niezależnych mediów, pracy dziennikarzy w sytuacjach ekstremalnych, zwłaszcza podczas ukraińskiej Euromajdanu. Kilku białoruskich dziennikarzy zaproszono do studia obwodowej telewizji na nagranie programu. Na pytania prowadzącej po ukraińsku goście odpowiadali w ojczystym języku białoruskim, który nasi widzowie zapewne dobrze zrozumieją. Podczas seminarium czernihowianie rozmawiali po ukraińsku, a goście po białorusku. Białorusini odwiedzili Czernihowskie Centrum Kultury i Sztuki „Intermezzo”. Redaktor naczelny serwisu „Północny Wektor”, utworzonego przy KMC, Oleksandr Żohałko podczas Euromajdanu aktywnie pracował jako dziennikarz na Majdanie w stolicy, w czasie starć został tu ranny. Opowiedział o napiętej i często niebezpiecznej pracy dziennikarzy podczas rewolucji. Pokazał zestaw bojowych „artefaktów”: niesławne gumowe kule, fragmenty granatów hukowych i granatów z gazem łzawiącym. Białoruscy koledzy przyjechali z kraju, w którym przestrzeń informacyjna jest praktycznie okupowana przez rosyjskie media masowe, zwłaszcza telewizję, gdzie panują propagandowe mity, oszczerstwa wobec Ukrainy, dezinformacja. Tą trucizną zatruwane są miliony ludzi bratniego, sąsiedniego narodu. Goście rozmawiali z czernihowianami, zobaczyli wszystko na własne oczy i obalali złośliwą moskiewską propagandę. Pytali o najprostsze rzeczy: czy w mieście działają teatry, sklepy, czy kursują autobusy i trolejbusy, czy działa oświetlenie i wodociąg, czy nie łapie się i nie bije ludzi po prostu na ulicach? Białorusini usłyszeli, jak konduktor miejskiego autobusu rozmawia po rosyjsku i nikt go za to nie bije, bo tym językiem swobodnie posługują się tysiące czernihowian, wbrew kłamstwom moskiewskiego agitpropu. A ponadto usłyszeli wokół przewagę rosyjskiej muzyki popowej i przekonali się, że żadną totalną przymusową ukrainizacją tu nawet nie pachnie. I że ukraińskie miasto żyje zwykłym, spokojnym życiem. Następnego dnia Białorusini pojechali do Kijowa na rewolucyjny Majdan. Najpierw odwiedzili Telewizję Publiczną Ukrainy, której program białoruscy widzowie w czasie Euromajdanu regularnie oglądali w Internecie w domu. Delegację powitali znani na Ukrainie dziennikarze. Przede wszystkim założyciel i kierownik Telewizji Publicznej Roman Skrypin oraz jeden z założycieli, dziennikarz telewizyjny, doktor nauk historycznych Danyło Janewski. Szczegółowo opowiedzieli o powstaniu i działalności Telewizji Publicznej. Ich wystąpienia jeszcze raz potwierdziły przekonanie: dziennikarze jako pierwsi powinni podjąć się tworzenia narodowej, demokratycznej przestrzeni medialnej. Białoruscy dziennikarze przeszli przez dzielnicę rządową, obok Rady Najwyższej Ukrainy, Gabinetu Ministrów. Na ulicy Hruszewskiego, przy barykadach, pokłonili się pamięci swego rodaka, który jako jeden z pierwszych zginął podczas ukraińskiej rewolucji. Myhajło Żyzniewski pochodził z Homelszczyzny. W miejscu jego śmierci improwizowany pomnik Michała, jego duży portret, nad nim białoruska flaga narodowa, obok żywe kwiaty, palą się znicze. Potem weszli na Plac Niepodległości. Niektórzy z tych białoruskich dziennikarzy już pracowali na Euromajdanie, ale większość trafiła tu po raz pierwszy. Wrażenia niezapomniane. Gości interesowało wszystko: dlaczego nasz pokojowy naród wyszedł na ulicę, na protest, a nawet na wojnę. Ukraińska Euromajdan to lekcja dla wszystkich dyktatorów — taka była jednomyślna opinia gości. Lekcja tego, że nikomu nie wolno sięgać po wolność narodu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
