Strona · s. 8strona oryginału ↗
«Уже пнуться
Слово Просвіти, №11 за 2017 рік
W marcu stowarzyszenie literackie „Radosyń”, któremu przewodzi znany pisarz i pedagog Dmytro Czerednyczenko, obchodzi swoje dwudziestopięciolecie. Ten twórczy kolektyw to swoisty Mały związek pisarzy, instytut literacki, z którego wyszło niemało poetów i prozaików, nieprzeciętna wspólnota z ciekawymi tradycjami i dorobkiem. Zajęcia i wydarzenia artystyczne „Radosyni” odwiedzają nie tylko kijowianie, ale także amatorzy z Kijowszczyzny i innych obwodów Ukrainy. Na jubileusz studenci przygotowali wspaniały zbiór zbiorowy, który ukazał się w wydawnictwie „Ukrajinśkyj pysmennyk”. „Słowo Proświty” gratuluje z okazji doniosłego wydarzenia radosyńcom oraz ich sławnemu kierownikowi i oddaje im głos. Po domowemu ciepła była nasza twórcza rozmowa: ktoś zapisywał, ktoś słuchał wystąpień, inny przygotowywał się do swojego. Kolej przyszła i na mnie. Dobrze pamiętam, co czytałam wtedy, jak się denerwowałam i jakie słowa skierował do mnie szanowny Dmytro Semenowycz. Być może właśnie wtedy poczułam całą doniosłość mojego jeszcze tak nieśmiałego Słowa, które już wzywało do nowych wyżyn. Czas nieubłaganie pędzi, przygotowuje nam nowe stopnie do poszukiwań i odkryć. I obecnie, kiedy oglądasz się na przebytą drogę, mimowolnie wspominasz właśnie te pierwsze niezapomniane kroki, zawdzięczasz tym, którzy uwierzyli wtedy w ciebie. I za to wszystko jestem bezgranicznie wdzięczna naszej „Radosyni”. Tetiana ŁEMESZKO Ołena PŁAWENCZUK Dmytro CZEREDNYCZENKO *** Jeśli znajdziesz się pośród ptactwa, co nad morzem wciąż wygrywa, — jakim pragnieniem wypełni się nagle twoja głowa? Być dzieckiem, być człowiekiem. Jeśli cię rzucą pośród przestępców, pragnienie jakie cię nagle olśniewa, kiedy od wszystkiego, co widzisz, idzie w obrót głowa? Być dzieckiem, być człowiekiem. Jeśli się obudzisz pośród świń — ryj umorusany plecy twoje podrywa — czego zapragniesz ty, drogi mój gołębiu, jakie ty wypowiesz najpierwsze słowa? Być dzieckiem, być człowiekiem… Wałentyna ANTONIUK *** Zakwitły łąki. Koniki chrzciły na skos Białe, rozesłane po łąkach Zwoje płótna — Zastałego w skrzyni Wiana mojej babci. Naszego rodu dzieci Uczyły się chodzić Ścieżkami z płótna, Trzymając się za kwiaty. Jurij BABENKO *** Nie strzelaj w Pieśń, Jej ponad tysiąc lat. I burze piekielne Nie przecięły Jej skrzydeł orlich. Nie celuj w Słowo, Życiodajne Ono i uzdrawiające, Niby feniks, zmartwychwstanie, Jak słońce, drogę rozjaśni. Nie czyhaj na Duszę, Zginiesz ty, wrogu srogi. Dopóki świat nie przeminie — Żyć będzie Ukraina. Jarosława BABYCZ *** Gdzie pod niebem daleko Śpi zimna trawa, Srebrne gwiazdy bocian W studnię chowa. Noc kładzie się na drzewa, Jak na wodę mgła. Białe gęsi z nieba Upadną na liman. Gęgać będą gorzko — Ja zapytać się boję — O zgubioną gwiazdę, Czy o dolę czyjąś. W studni na dnie Gdzie szukać jej?.. Zabierzcie moje serce Na skrzydła swoje. „Żeby jedna dusza artysty odezwała się do drugiej” Kto choć raz zawitał do stowarzyszenia literackiego „Radosyń”, które działa przy Narodowym związku pisarzy Ukrainy, niechybnie wydepta tam ścieżkę. Każdy zechce ogrzać się przy duchowym ognisku, które zapalił wybitny pisarz, historyk sztuki, nauczyciel o czułym sercu i jasnej duszy — Dmytro Semenowycz Czerednyczenko. Jego zapowiedni cel: „Żeby jedna dusza artysty odezwała się do drugiej”. Więc śpieszą do radosyńskiej rodziny ludzie w różnym wieku i różnych profesji z wielu zakątków Ukrainy. Skupia ludzi ojczyste ukraińskie Słowo. Pierwsze posiedzenie „Radosyni” odbyło się w marcu 1992 roku. Początkowo było to studio, a potem radosyńców zaczęto przyjmować do Związku pisarzy i studio przemianowano na stowarzyszenie, aby mogli twórczo komunikować się i młodzi, i doświadczeni. Dmytro Semenowycz wsparł i pobłogosławił w literaturę niemało talentów. W szczególności także poprzez naświetlanie ich utworów w miesięczniku „Żywa woda”, którego redaktorem naczelnym był ponad dziesięć lat. Czerednyczenko zredagował ponad trzysta wydań swoich wychowanków. Uporządkował antologię „Radosyń”, do której weszły utwory 172 autorów, almanachy dziecięce „Soniaczna malwija-1”, „Soniaczna malwija-2” oraz zbiory poezji i prozy „Radosyń-20” i „Radosyń-23”. Radosyńcy biorą aktywny udział w różnych wydarzeniach społecznych i kulturalnych. Są to występy w szkołach, instytutach, prowadzenie wieczorów twórczych (czytania radosyńskie), publikacje w periodykach. Ponad siedemdziesięciu wychowanków Dmytra Semenowycza zostało członkami Narodowego związku pisarzy Ukrainy. Wśród nich tacy znani pisarze, jak Adler Koroliw, Mychajło Horłowyj, Hryhorij Iwanenko, Serhij Cuszko, Iwan Donycz, Kateryna Miszczuk, Anna Bahriana, Dmytro Czystiak, Jarosława Szekera, Tetiana Wynnyk, Natalja Łubyczenko i wielu innych. Odwiedzali stowarzyszenie także honorowi goście — znani pisarze. Powiedzmy, występowali u nas świętej pamięci Dmytro Biłous, Dmytro Onkowycz, Wiktor Baraniw, Mykoła Szudria i obecnie żyjący Petro Zasenko, Jarosława Pawłyczko, Hałyna Kyrpa, Wasyl Szklar, Mykoła Łytwyn, Natałka Pokład, Nadija Kyrjan, Oksana Szałak. Nie zapominamy o swoich kolegach, którzy odeszli za granicę życia. Z nami pozostają i obecnie Marija Hubko, Wołodymyr Kuźmycz, Petro Korol, Jewhen Czerednyczenko, Iwan Składanyj, Iwan Litosz, Jewhen Doroszkewycz, Ołeksej Hubko, Jurij Riast, Lidija Nowikowa, Myrosława Bindas. Dla Dmytra Czerednyczenki nie bywa cudzej biedy. Zawsze wysłucha, pomoże. Jak do rodzinnego domu Odwiedzając co miesiąc zajęcia „Radosyni”, nauczyłam się rozumieć prawdziwą obrazowość żywego poetyckiego słowa. Łowiłam każde słowo Dmytra Czerednyczenki, bo ono jest wyważone, stosowne, trafne, wydobyte z głębi ludowego światopoglądu. A najbardziej podobało mi się obserwować wyraz jego oczu, kiedy studenci czytali swoje wiersze. Kiedy poezje mu się podobały, oczy Nauczyciela jaśniały, jak u dziecka: mówiąc jego słowami, w tym spojrzeniu można było zobaczyć „słonecznego zajączka od rosy”. O, jak on umie cieszyć się sukcesami innych! Kiedy zaś brzmiały nieudolne wersy, on cierpliwie wysłuchiwał, lecz już z wyrazu jego twarzy można było wyciągnąć wniosek o poziomie literackim przeczytanego. Kiedy Dmytro Semenowycz opowiadał o ukraińsko-litewskich związkach czy o swoich ziomkach i zaczarowanej Rosi, słuchaliśmy jak zaczarowani. I uczyliśmy się: wszystko u niego — i człowiek, i czas — od swojej rodzinnej ziemi. Mnie on wydaje się to Kobziarzem, to mądrym dalekowzrocznym wołchwem, który rozdaje rady, albo doświadczonym ptakiem, który nastawia na drogę prawdziwą swoje jeszcze nieopierzone pisklęta. I do dziś chce się przychodzić do „Radosyni” jak do rodzinnego domu, gdzie cię wysłuchają, odezwą się dobrym słowem, ucieszą się twoimi sukcesami i podzielą twoją troskę.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
