Strona · s. 9strona oryginału ↗
do słońca nowe pędy…»
Слово Просвіти, №11 за 2017 рік
Anna BAHRIANA
*** zatrzymuję się stałam się wolną palce tańczą po fali zielonej tylko przejrzyste oczy rusałek świecą oddaniem — przez mnie niebo prorokuje prastarymi wedami: wolnym pozwolono być niewolnymi przywracam sakralność jedności zatrzymuję zieloną falę
Bohdana BOJKO
W gaju przebiśniegowym Między zeszłorocznymi żołędziami Zakwitnąć on nie śpieszył: Ktoś przecież chodzi po gaju, Ktoś tam przebiśniegi zbiera I wsiada do autobusu, Odjeżdża do metropolii… W lesie lepiej przebiśniegowi, A nie w metropolii!
Wołodymyr BONDARENKO
Wieczna bruzda Mój siwy dziad — wybraniec losu — Deptał przesuszone już ugory. Z kosą srebrną w polu Szukał zgubionej drogi.
On mierzył słoneczną orbitę, Zbierał do koszyka białe gwiazdy, Chciał trafić do świata, W którym nie ma łez i smutku.
Na niebie widać białą smugę: Kto wie — czy ścieżka, czy droga? Gdzieś tam dziadek idzie za pługiem, Orze niebieskie odłogi.
Natalija BON
Kto się zgubił Wokół ludzi wielu… Zgubili się mama i tato… No i psotnicy rodzice, Jak szukać was takich? Ja stoję, nie idę nigdzie, Oglądają się już ludzie: — Zgubiłeś się, gdzie mieszkasz? — Zgubiłem się ja? Owszem! To zgubili się mama i tato, Tam biegną! Śmieją się radośnie…
Lesia WERBYCKA
*** Zasłaniam szarą ramę ościeży Szkicami ciepłych letnich nocy: Rozkołysuje się, by spaść, sierpniowa gwiazda I tuli się do słonecznikowych ramion, I mięta chłodem grzeje palce, I w nogi ścielą się piołuny… A jesień już zakłada krosna Zielonym jedwabiem oziminy.
Tetiana WYNNYK
*** I wolni niby, ale przez kraty Nam tych kamieni nie pozbierać, Miraż fundamentów — nie wzmocnić, I nie sadzić w duszach kwiatów.
I każdy widzi — w połowie — Swojego anioła, swojego zwierza. I chwila — jak miejsce w trumnie — Taka mała bezmierna miara.
Roman HOLINEJ
*** Nie ma pola, Które by swoją bezkresnością zatrzymało wrogów.
Nie ma góry, Która by swoją wysokością powstrzymała wrogów.
Nie ma morza, Które by swoją głębią zastraszyło wrogów.
Tylko serce zbyt bezkresne, zbyt wysokie, zbyt głębokie dla wrogów.
Nazar DIBROWA
*** Żar Zimnego Jaru jeszcze nie zgasł, on grzeje jeszcze nasze nadzieje — wzywa obudzić się i działać. Żar Zimnego Jaru jeszcze nie zgasł.
Już pną się do słońca nowe pędy, które wyrastają z mogiły duchem tych, którzy bili się do upadłego… Już pną się do słońca nowe pędy.
Niedługo płonąć będzie znowu ziemia pod nogami obcych i mankurtów — od Zimnego Jaru aż po Kruty… Niedługo płonąć będzie znowu ziemia pod nogami obcych i mankurtów.
Żar Zimnego Jaru jeszcze nie zgasł.
Wołodymyr DIDKIWSKYJ
Lustracja Wypas Wilk jagnięta wiele lat: Pomiędzy wilkami — siwy dziad. Codziennie starał się, aż się pocił. Dawno w pracy wilka zjadł, Czy też — jagnię!.. A wtem, Pracował dla wspólnoty!.. Aż raz grzmotnął grom — I zmieniła się władza! Nowym wodzom — owacje, A drapieżnikom — lustracja! …Nie dzień Wilczyska “lustrowali” I z góry, i z dołu. Analizę brali I sierść na ekspertyzę!.. Wreszcie zapisali: “De-mo-krata”!.. Wypasa i do dziś wilk jagnięta!
Jewhen DOROSZKEWYCZ
*** Wola kołysze wierzbinę… Motyle nie czekają na sygnał twojego światła, one nie latają, gdzie płaczą uzdrawiające źródła…
Zachowuję kądziel — prapramatczyność, gdzieś wola wierzbinę kołysze…
Hennadij HOROWYJ
Sztuka śpiewania Kurczęta uczyły się od taty Sztuki śpiewania. Stanęły pod gruszą w koło, I każdy wyśpiewywał solo. “Ku-ku-ry-ku, ku-ku-ry-ku” — Cały dzień brzmiało w sadzie. Zrobił baranek resume: — Ani be, ani me!
Lidija DJACZENKO
*** Kraju dziwny, świecie biały, Na twoich mglistych zboczach, Cała spustoszona i obolała, Gwiazdę ja swoją ujrzałam.
I gwiazda ta, Boże miły, Jak łza po nieboskłonie, Cicho-cicho potoczyła się… I zmierzch uświęciła.
Oleg ZAWADSKYJ
Rzeka Osiodłana mostami, Spętana tamami, Ocknęła się wreszcie — Zrzucała siodła, Rozerwała więzy, Westchnęła z ulgą: Wolna!
Łarysa ZEŁENSKA
*** Krwią niebieskiej rany Smutek ścieka w trawę. Jeszcze tylko ranek. Jeszcze wcześnie. Jeszcze swój kwiat zerwę. Tylko czemu tak krwawi Słowa rozbite skrzydło? Płaczą rubinami trawy Obok martwego orła…
Wałentyna KACAN
*** W kanwie twojego śladu zaplątał się kwiat jesiennego klonu, ty jeszcze nie przyszedłeś, ale jesień już obejmuje twój ślad. Złapano słońce — lecieć by w świat niezgłębiony na skrzydłach niebieskich, które utkane są Światłem, żagli.
Nam wyszyć Niebo — kanwa stanie się gwiezdnym jutrem. Lecz tylko motyl, złapany słońcem, spłonie. Lekka pajęczyna — to Losu kroki niezgłębione. Nam wyszyć Niebo tej, która będzie, Wiosny.
Inna KOWALCZUK
*** Czekaj: trzeba przetrwać nam, ponure słońce przejrzy się wkrótce. Idzie wiosna, nieśmiertelna idzie wiosna, choć zabłądziła trochę po drodze.
Podniesie gałęzie zgarbiony kasztan, lada chwila zapłacze szadź niedołężna — cierp, dopóki zimno… słota… i obojętne niebo w kałużach…
Kateryna KOWTUN
*** Odleciała jaskółka Mała. A taka wielka Pustka.
Wołodymyr KUZMYCZ
*** Ślepy widzi niebo głuchy słyszy muzykę niemy wypowiada słowa i niebo ślepego najbłękitniejsze i muzyka głuchego najczarowniejsza i słowa niemego najserdeczniejsze
Dmytro ŁAZUTKIN
*** to lato te jeziora ta czułość nieogarniona moja chimeryczna era moja woda przejrzysta nurkuje wydra bura brzmi klawiatura nic literatura wszystko — literatura
Switłana ŁUCKOWA
Poetom Należeć do miłości i miecza, Rzeki pokus i gwiezdnego lata, Golgoty dni, ptasiego klucza, Łzy jedynej i całego świata,
Należeć i do słońca, i do deszczu, Kropli miodu i myśli swawolnych… Należeć do miłości i miecza. Należeć — i być naprawdę wolnym.
Olha OLCHOWA
*** Im nigdy nie oswoić moich latających ryb — w moim najgłębszym nurcie wiodą się chmury. Nie przylepić, nie przeplatać na swój sposób ani jednej pieszczoty, ani jedynej zwady.
Toczą głębiny, jak ślinę, tęgie głazy: zamarzam w krze z całkowicie wiskozowego koca — ryby — latają, ludzie — milczą, a skrzydłami pieszczą i mierzą niebo w ekranie ipada.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
