Strona · s. 15strona oryginału ↗
Bohdan BENIUK. Nowa rola — nowe możliwości
Слово Просвіти, №11 за 2017 рік
— Spektakl „Sto tysięcy” znajduje się w repertuarze Kijowskiego Akademickiego Teatru Dramatycznego na Podolu. Ale wcześniej była jeszcze jedna inscenizacja tej sztuki z Pana udziałem. — W latach 90. ubiegłego wieku ten spektakl wystawił w Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. I. Franki Wołodymyr Opanasenko. Zaproponował mi zagranie Kałytki i zgodziłem się. Uważam ten spektakl za dar losu. Wyszła całkiem ciekawa inscenizacja. Grali w niej znani ukraińscy aktorzy: Witalij Rozstalny, Wasyl Mazur, Ołeksij Petuchow, Nina Hilarowska. Postać Kałytki jest mi szczególnie bliska. Od dzieciństwa wydawało mi się, że to jedyna żywa postać w sztuce. Pamiętam, jeszcze w szkole mówiono, że to postać negatywna. Nigdy się z tym nie zgadzałem. W rzeczywistości w jego charakterze są nawet szlachetne cechy. Inna sprawa, że uległ pokusie zarobienia pieniędzy nieuczciwą drogą, a to już niedobrze. W naszych czasach też bardzo wielu ludzi ulega takiej pokusie, a jakie może to mieć skutki, widać ze spektaklu. Kocham Kałytkę, tak jak wszystkich innych swoich bohaterów, staram się znaleźć w nich pozytywne cechy. Zmieniałem się ja, zmieniał się mój bohater, nabierał życiowego doświadczenia i rozumu, otwierał przed widzami nowe horyzonty. Spektakl był dobrze przyjmowany nie tylko na Ukrainie, ale i za granicą. Niejednokrotnie zdarzało mi się słyszeć, że spektakl „Sto tysięcy” jest europejski w duchu. — Ale spektakl zniknął z afiszy Teatru im. I. Franki? — Bohdan Stupka, który w tamtym czasie był dyrektorem artystycznym teatru, uznał, że spektakl jest moralnie przestarzały. Więc na kilka lat Kałytka zrobił pauzę. Minął czas i już dyrektor artystyczny Kijowskiego Akademickiego Teatru Dramatycznego na Podolu Witalij Małachow postanowił wystawić tę sztukę na scenie swojego teatru. A mnie zaproponował zagranie w niej głównej roli. Z radością się zgodziłem. Oczywiście to już zupełnie inny spektakl, przecież każdy aktor dodaje do niego coś od siebie, inaczej interpretuje postacie. Ale jest on równie popularny. — Jakie miejsce w Pana twórczości zajmuje ukraińska klasyka? — Jedno z centralnych. Wspominam początek lat 80. Wtedy na scenie teatru im. I. Franki odbyła się premiera spektaklu „Zagłada eskadry” według Ołeksandra Kornijczuka, gdzie grałem Jungę. Ten utwór nie wytrzymał próby czasu, już inaczej patrzymy na tamte wydarzenia historyczne. A wtedy uważałem go za klasykę naszego teatru. Potem były role Pawłyka („Faraoni” O. Kołomijcia), Ławryna („Konotopska wiedźma” B. Żołdaka), Euryalusa i Ochryma („Eneida” I. Kotlarewskiego), Tego, co tamy rwie („Pieśń lasu” Łesi Ukrainki), Jurkowycza („Tałan” M. Staryckiego) i inne. Często grałem też w filmach stworzonych na podstawie utworów literatury ukraińskiej. Jednak w kinie aktor jest bardzo zależny od reżysera i operatora, a w teatrze ma nieograniczone możliwości dla ujawnienia swojego talentu, zwłaszcza gdy spektakl długo jest grany na scenie. — Przez wiele lat stworzył Pan niemało postaci ze światowej literatury? — Wśród moich prac są postacie Jago („Otello” W. Szekspira), Ezopa („Ezop” G. Figueiredo), brata króla Alonso Stefano („Burza” W. Szekspira), Alfreda Doolittle’a („Pigmalion” B. Shawa), Kota Behemota („Mistrz i Małgorzata” M. Bułhakowa). Już ponad dwadzieścia lat gram dzielnego wojaka Szwejka w spektaklu „Szwejk” według J. Haszka. Na scenie podczas spektaklu jest tylko dwóch aktorów: ja i Anatolij Chostikojew. Ja wykonuję jedną rolę, a Anatolij kilka. Widzów ciekawi, jak między ludźmi całkowicie różnymi pod względem statusu społecznego i pochodzenia może być wiele wspólnego. Ten spektakl jest fenomenalny i może żyć tylko tak długo, jak długo żyje nasz duet. W innej formie spektakl nie będzie brzmiał. Bardzo ważne, aby ten duet nadal czuł ten kontakt, który powstaje między dwiema duszami… — Inny dość popularny spektakl z Pana udziałem to „Senior z wyższych sfer”. — To już trzecia inscenizacja tego spektaklu. Dwie ostatnie wyreżyserował Anatolij Chostikojew. Jestem pewien, że dopóki reżyser będzie opiekował się tym spektaklem, będzie on żył i znajdował oddźwięk w sercach widzów. A aktor powinien pracować jak wysokiej klasy chirurg, tylko w swoim fachu. Uważam, że tak pracuje zespół aktorski spektaklu „Senior z wyższych sfer”. Właśnie dlatego już tyle lat z rzędu odnosi on sukces. — Wielu widzów za... U podstaw spektaklu leży sztuka współczesnego dramaturga, prozaika i działacza teatralnego Lukasa Bärfussa, który urodził się w 1971 roku w Szwajcarii. Dziś jest to jeden z najbardziej znanych niemieckojęzycznych autorów, którego utwory są wystawiane w teatrach wielu krajów. A sam pisarz jest laureatem licznych międzynarodowych nagród literackich, kulturalnych i artystycznych. Już sam tytuł sztuki „Podróż Alicji do Szwajcarii” wywołuje u wielu widzów skojarzenia z powszechnie znanymi bajkami Lewisa Carrolla „Alicja w Krainie Czarów” oraz „Po drugiej stronie lustra”. Ale jeśli u Carrolla mała bohaterka poprzez jaskrawą, paradoksalną metaforę poznaje, odkrywa dla siebie nowy świat dorosłych, to Alicja Bärfussa stoi na granicy drugiej strony lustra — stopniowego przejścia tam, skąd nie ma powrotu. Główne pytanie, na które stara się odpowiedzieć autor sztuki, Przez dwie dekady jednym z najpopularniejszych kijowskich spektakli pozostaje komedia „Sto tysięcy” według sztuki Iwana Karpenki-Karego. Mamy już drugą inscenizację spektaklu. Przez cały ten czas rolę Kałytki wykonuje znany ukraiński aktor, Ludowy Artysta Ukrainy Bohdan Beniuk. Dziś pan Bohdan jest gościem „Słowa Proświty”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
