Strona · s. 8strona oryginału ↗
Rzadki pisarz, który znał cenę nauki
Слово Просвіти, №11 за 2021 рік
W ramach Ogólnoukraińskiej konferencji naukowo-praktycznej, poświęconej 207. rocznicy urodzin Tarasa Szewczenki, odbyła się prezentacja monografii profesora Ołeksandra Astafjewa. Książka studiów naukowych „Taras Szewczenko i literatura polska: wpływy, konteksty, adaptacje” to kolejna publikacja komparatystyczna, którą literaturoznawca zdążył wydać jeszcze za życia. Chociaż spotkanie online miało konkretny temat, rozmowy toczyły się wokół osobowości oraz drogi naukowej i twórczej naukowca i pisarza. Anna MUKAN, dział ds. kontaktów z opinią publiczną Instytutu Filologii KNU im. T. Szewczenki. Profesor Ludmyła Hrycyk podkreśliła, że Taras Szewczenko wchodził w życie Ołeksandra Astafjewa „nie od przypadku do przypadku”, a konsekwentnie. Literaturoznawca „otwierał polskie drzwi z woli Szewczenki”, znajdował w literaturach obu krajów nowe warstwy odczytania poety. Gość spotkania – syn Ołeksandra Hryhorowycza, Anatolij Dnistrowyj, opowiedział o korzeniach ojcowskiej miłości do literatury polskiej, co tłumaczy się więzami genealogicznymi. Pisarz wspomniał podróże literaturoznawcy do miast z największymi placówkami archiwalnymi Polski. Stamtąd Astafjew przywoził fotokopie pierwowzorów, które stawały się wiarygodnym materiałem jego studiów. Szczerym zachwytem nad pracą naukowca podzielił się jego bliski przyjaciel i kolega, profesor Rostysław Radyszewski. W emocjonalnym wystąpieniu prelegent przypomniał taką cechę Ołeksandra Hryhorowycza, jak poszukiwanie trójcy: we wszystkich badanych tematach naukowiec szukał trzech słów na oznaczenie ich charakterystycznych cech. „To człowiek, który znał cenę nauki” – podsumował Rostysław Petrowycz i przyznał, że ma 120 stron tekstu o Astafjewie, ale nie może go dopracować z powodu nadmiernych emocji po stracie przyjaciela. Koleżanka z katedry, literaturoznawczyni profesor Mariana Szapował, podkreśliła, że Ołeksandr Hryhorowycz nie bez przyczyny zainteresował się właśnie polską literaturą romantyzmu, gdyż miał więzi emocjonalne z tym krajem (podobnie jak Taras Szewczenko). Profesorka opowiedziała także o szkole Astafjewa, która ma charakterystyczne cechy, dlatego stosownie byłoby opracować zbiór poświęcony pamięci naukowca. Osobistymi wspomnieniami o kontaktach z kolegą podzielili się także profesorowie Oksana Slipuszko, Wałentyna Sobol oraz uczennica Ołeksandra Hryhorowycza, Maria Bratska. Oksana Mykołajiwna wspomniała literaturoznawcę jako znakomitego mediewistę, który wniósł znaczący wkład w badania nad ukraińsko-polskim renesansem. Jego badania miały wymiar praktyczny – profesor niemal co tydzień jeździł wykładać do Polski, dlatego jego odejście stało się wielką stratą dla obu krajów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
