Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Z SZCZEGÓLNYM SZACUNKIEM DLA KOŚCIOŁA PRAWOSŁAWNEGO

Слово Просвіти, №12 за 2004 рік

WYDARZENIE Zdjęcie G. Oborskiej Nuncjusz Apostolski. W każdym kraju — stanowisko szczególne. Pozostając przede wszystkim duszpasterzem wysokiej rangi, zgodnie z hierarchią kościelną, jest on jednocześnie pełnomocnym przedstawicielem państwa Watykan. I dlatego ze słowami szczególnej wdzięczności oraz licznymi prezentami członkowie korpusu dyplomatycznego, przedstawiciele kręgów rządowych i opinii publicznej, deputowani parlamentu, dziennikarze oraz duchowieństwo witali Nuncjusza Apostolskiego w Ukrainie arcybiskupa Nikolę Eterovicia na uroczystym przyjęciu z okazji zakończenia okresu jego kadencji. W swojej mowie odpowiedzi arcybiskup Nikola Eterović, jak i SYMBOLE NARODU Wszystkich zszokowała jej śmierć 12 marca 2003 roku. 83-letnia deputowana ludowa uosabiała różne epoki i kraje: przedwojenną Polskę w Zachodniej Ukrainie, podziemie za bolszewickiego „wyzwolenia” 1939—1941 r. i areszt przez niemieckich „wyzwolicieli” w 1943 r., przed- i podkomunistyczną Austrię, Niemcy między Wschodem a Zachodem. Wreszcie — wszystkie kontynenty (od Europy, USA i Kanady po Tajwan, Tokio, Seul, Singapur) wraz z utworzeniem światowego Antybolszewickiego Bloku Narodów. I całe życie — walka i podziemie. A to kobieta, z naturalnym pociągiem do przytulności i „ogniska domowego”… Zaczynała od oporu wobec polonizacji (tutaj zginęli starszy brat, wuj i wielu przyjaciół), od ukraińskich kółek oświatowych, dalej — OUN i jej grupy pochodne (ogłaszała Akt odnowienia niepodległości 30 czerwca 1941 roku w m. Bóbrka w obwodzie lwowskim). Z przyszłym mężem Jarosławem Stećką poznała się już za granicą. Później tworzy grupę mobilną w celu wykradzenia ciężko rannego przywódcy ze szpitala w Schitonghofen (Czechy), kontrolowanego przez wojska radzieckie. Pobrawszy się w 1946 roku, 11 razy zmieniali miejsce zamieszkania, unikając „opieki” radzieckich służb specjalnych… Jej pociąg do edukacji (jeszcze w Ukrainie błyskotliwie ukończyła gimnazjum i Liceum Humanistyczne, studiowała na Uniwersytecie Lwowskim) nie słabł i za granicą: studia językowe niemieckiego Instytutu Prawa, magister nauk politycznych Ukraińskiego Wolnego Uniwersytetu (Monachium)… Władała angielskim, francuskim, niemieckim, włoskim, hiszpańskim, polskim, słowackim. Poziom jej międzynarodowej działalności politycznej również budził podziw: spotkania z Churchillem, De Gaulle’em, mnóstwem urzędników wielu krajów… Tysiące i tysiące ludzi z dziesiątek i setek krajów rok temu przy-należy dyplomacie wysokiego szczebla, inteligentnie, tolerancyjnie i organicznie dołączył do słów podziękowania obecnym jasne stanowisko Stolicy Apostolskiej wobec obecnej sytuacji w ukraińskim wielowyznaniowym środowisku chrześcijańskim: „W ciągu pięciu lat mojego pobytu na tym stanowisku w Kijowie stosunki między Stolicą Apostolską a Ukrainą znacznie się poprawiły. Sądzę, że wiele zrobił dla tego przyjazd Ojca Świętego Jana Pawła II. Wszyscy Ukraińcy mogli przyjąć tego moralnego lidera współczesnego świata, który jako chrześcijanin jest otwarty na wszystkie wartości religijne, z miłością i szacunkiem odnosi się do narodu ukraińskiego. Narodu, który w większości jest prawosławny, ale w którym od wielu wieków żyją wierzący wyznań greckokatolickiego, rzymskokatolickiego, protestanci, żydzi, muzułmanie… Uważam (i pisałem o tym), że Ukraina może być jak laboratorium ekumeniczne, jak pozytywny przykład wielowyznaniowego współżycia przedstawicieli różnych religii i tym samym wnieść piękny wkład w kulturę światową. Mówię to ze szczególnym szacunkiem dla Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego i kultury prawosławnej, która łatwo może znaleźć wspólny język z Kościołem Katolickim w jedynej przestrzeni chrześcijańskiej. Bogu dzięki, obecność tutaj, wśród nas dzisiaj hierarchów kościelnych, księży, duszpasterzy Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego i Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego, wspólnoty luterańskiej, Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, Kościoła Rzymskokatolickiego oznacza, że istnieje dialog między chrześcijanami a innymi religiami — to bardzo ważne. Jest to pozytywne dla Ukrainy, która zawsze jest bardzo tolerancyjnym krajem, otwartym na spotkanie ze wszystkimi. To jej historyczny los — być na spotkaniu Wschodu i Zachodu, cywilizacji katolickiej i prawosławnej. Mam nadzieję, że nam wszystkim wystarczy mądrości, aby pozytywnie wykorzystać tę oryginalną syntezę w interesie nie tylko Ukrainy, ale i Europy oraz całego świata”. W ten sposób Nuncjusz Apostolski jeszcze raz potwierdził niezmienne stanowisko Watykanu wobec prawa każdej konfesji chrześcijańskiej do istnienia w ekumenicznych realiach dnia dzisiejszego, do tworzenia własnych struktur i organizacji życia religijnego na podstawie Przykazań Chrystusowych. Tak więc doniesienia niektórych mediów o kierunku północno-wschodnim dotyczące porozumienia między Watykanem a Moskwą w sprawie odmowy Ukraińcom grekokatolikom utworzenia Patriarchatu po raz kolejny okazały się wymysłem, obliczonym na słabo poinformowanych obywateli. Nawiasem mówiąc, jak uważają niektórzy obserwatorzy, przeniesienie arcybiskupa Nikoli Eterovicia do Rzymu wskazuje na dążenie Stolicy Apostolskiej do wzmocnienia pozycji wschodnioeuropejskiego wektora działalności Stolicy Apostolskiej w interesie lokalnych kościołów ukraińskich, przede wszystkim Patriarchatu Kijowskiego i grekokatolików. I właśnie w tym celu błogosławionemu Lubomirowi Huzarowi kilka lat temu nadano tytuł kardynała. Wyjeżdżając do Rzymu, arcybiskup Nikola Eterović pozostawia po sobie dobre wspomnienie. Minister kultury Ukrainy Jurij Bohucki: „Kiedy przygotowywano wizytę Ojca Świętego Jana Pawła II w Ukrainie, miałem zaszczyt być w składzie komitetu organizacyjnego i wtedy bardzo ściśle współpracowaliśmy i dużo rozmawialiśmy z arcybiskupem Nikolą Eteroviciem. To wysoce porządny, zorganizowany człowiek wysokiego honoru. Rozwiązaliśmy wiele problemów w interesie Ukrainy. Bardzo żałuję, że wyjeżdża… To przyjemny człowiek”. Wiele podobnych opinii przyszło usłyszeć tamtego świątecznego wieczoru, gdzie uroczysta atmosfera miała posmak smutnego pożegnania i pełnego zainteresowania oczekiwania: kogo teraz wyznaczy Ojciec Święty Jan Paweł II na to odpowiedzialne stanowisko? Jewhen HOŁYBARD Roman ZAPOLSKYJ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn