Strona · s. 7strona oryginału ↗
DOM TO CIEPŁO WARTE WIĘCEJ
Слово Просвіти, №12 за 2004 рік
W ciągu dnia na niewielkim, improwizowanym targowisku w pobliżu naszego domu młody żebrak prosił o pomoc. Jedni dawali mu pieniądze, drudzy bułkę albo jabłko. Czyjaś dobra dusza nie wytrzymała i znalazł się dla tego wszystkiego pakunek, może nie nowy, ale cały. Rano spieszę na autobus, wychodzę z klatki — a ten żebrak śpi na podłożonym kartonie pod ostatnim biegiem schodów. Chlebem, pieniędzmi podzielili się, a domowym ciepłem — nie.
Wchodzę do cerkwi. Postawiłem świecę przy ikonie świętego Mikołaja Cudotwórcy i stoję, dopóki się nie dopali. Obok modli się również mężczyzna mniej więcej w moim wieku, i tak, biedak, błaga za spokój duszy, wymieniając kobiece imię, co, zapewne, nie tylko mnie poruszyło. Zasłuchany w niego, prawie zapomniałem, po co sam przyszedłem prosić. Ale modlitw się nie przerywa, a komuś postronnemu nie wypada wtrącać się do rozmowy z Bogiem. Zdarzyło się tak, że przy wyjściu ze świątyni przeżegnałem się i zauważyłem go obok siebie. Schodzimy z ostatniego stopnia na grzeszną ziemię. Ostrożnie dopytuję, czy kobieta dawno zmarła i co się z nią stało. — Żywa! — aż zgrzytnął zębami. Dalej już nie pytałem…
Wiktor TARASENKO, m. Sumy
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
