Strona · s. 7strona oryginału ↗
TWOJE IMIĘ…
Слово Просвіти, №12 за 2004 рік
…Telefoniczny dzwonek o północy. Ostry, natarczywy. Jak krzyk. Z zimna nie chce się wierzyć — to chyba już się przyśniło… Kto będzie dzwonił, skoro dopiero wczoraj zainstalowano telefon i nikt jeszcze nie zna twojego numeru? Kto będzie wołał w nocy do Nikąd, gdy cały świat zamiata śnieżycą, a tobie tak zimno, zimno, zimno. Nieznośnie zimno… Wiem, że pomylili numer. Wiem na pewno — z dokładnością do mili-, mili-.., mikro-… odczuć. W mieście trwa zmiana numerów telefonicznych. Dzwonią nie do ciebie. Czy to nie jasne: pomylili numer!.. A pocztę doręczają źle: wczoraj wszystkie gazety przyniesiono naraz za cały miesiąc! Prowincja… Zimna. Gryząca. Obojętna. I znów zimna. Jak twoje imię. Dlaczego więc wszyscy ze stolicy tak szczerze tu pragną przybyć? Dlaczego im jest dobrze, a tobie źle? Kiedy zdołasz kochać to, co masz? Ale skoro nie chce się wierzyć, to jak można kochać? Czy twoje modlitwy już nie działają? Lato nadejdzie… kiedyś, ale teraz… Gdzież jest to lato? „Piekło to niemożność kochania” — powiedziała kiedyś święta Teresa z Avili. Daj więc miłości, Panie! Daj możliwość kochania!
z
Nadija DYCZKA, m. Dolina, obwód iwanofrankiwski
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
