Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

PIEŚNI DUSZY

Слово Просвіти, №12 за 2004 рік

Współczesny ukraiński poeta i publicysta Wołodymyr Kapustin wspomina, jak w ogrodzie jego rodziców w mieście Kotowsk, w obwodzie odeskim, wieczorami zbierali się przyjaciele: „W naszej rodzinie bardzo kochano pieśni ludowe oraz utwory napisane przez współczesnych ukraińskich poetów i kompozytorów. Moja smukła, śniada matka miała z Bożej łaski doskonały słuch muzyczny. Miała głos silny, piękny, szeroki jak step, miękki jak aksamit, a czysty – jak poranna rosa na kwiatach. Mężczyźni i kobiety stawali półkolem w ogrodzie, a z nimi pośrodku – moja matka. Zaczynała śpiewać, a wszyscy podchwytywali. Chór śpiewał zgodnie. My, dzieci, oczarowani słuchaliśmy: „Stoi góra wysoka”, „Za Syberią słońce wschodzi”, „Wyprzęgajcie, chłopcy, konie”, „Powiej, wietrze, na Ukrainę” oraz innych pieśni. Były takie pieśni, które matka śpiewała sama. Wtedy wszyscy w milczeniu słuchali w jej wykonaniu „Słyszysz, bracie mój”, „Tam, gdzie Jatran kręto się wije”, „Jechał kozak na wojenkę”. Waszczepioną w dzieciństwie miłość do ojczystej pieśni Wołodymyr Kapustin przeniósł przez całe życie. Niedawno stołeczne wydawnictwo „Krynycia” wydało jego książkę „Jedyna na cały świat”. Jest to zbiór szkiców artystycznych o twórcach ukraińskich pieśni, które stały się ludowymi. Szkice czyta się lekko,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn