Strona · s. 15strona oryginału ↗
STING — POZA PRAWEM?
Слово Просвіти, №12 за 2004 рік
Deklaracje o europejskim wyborze Ukrainy stały się już codziennością. Ale czy zawsze głośne zapowiedzi potwierdzane są odpowiednimi działaniami? Biorąc pod uwagę nasze realia, istnieją poważne wątpliwości. “Krok do przodu, dwa — do tyłu” — słuszność tego znanego powiedzenia przychodzi na myśl za każdym razem, gdy analizuje się, na przykład, niektóre wzorce krajowej twórczości ustawodawczej. Wiadomo, że Ukraina przystąpiła do niemal wszystkich odpowiednich dla obecnych czasów aktów międzynarodowych. Jednakże recydywy przekształconego systemu administracyjnego wciąż dają o sobie znać. Zrobić z człowieka przygnębionego petenta, który pokornie czeka na łaskawe pozwolenie — czyż nie jest to główna rozrywka urzędnictwa? W jakim celu — nietrudno odgadnąć, znając “przodujące” pozycje Ukrainy w hit-paradzie korupcji. Spójrzmy, na przykład, na nową ustawę o działalności estradowo-koncertowej, przyjętą, jak zaznaczono, w celu zaprowadzenia porządku w rzekomo chaotycznym, żywiołowym stanie spraw w tej sferze. W celu, oczywiście, “podniesienia poziomu, poprawy jakości, ochrony dóbr kultury…” itp. W istocie zaś jest to podatek od widowiska. I jeśli abstrahować od taniej retoryki, to “spada” on na barki widza, czyli na nas z wami. Przypomina się mądry Gianni Rodari, który w swojej bajce “Cipollino” przekonująco przedstawił podobne podatki za “wdychanie powietrza”. Jak została przyjęta ta ustawa, czym umotywowana? Gdzie szeroka dyskusja, debata, projekty, różne koncepcje i punkty widzenia? Nie wiadomo… Chociaż, raczej wiadomo. Znowu sztucznie stworzone “komitety-gabinety”, znowu “Zabronić, nie dopuszczać!”. Dlaczego, na jakiej podstawie? I sprawa wcale nie w procentach odliczeń w nieznanym kierunku, a w oczywistym dążeniu do biurokratycznej monopolizacji. Szanowni państwo, istnieje przecież służba podatkowa, upoważniona przez państwo do kontrolowania obiegu finansowego. To rzeczywiście jej sprawa. A reszta, wybaczcie, to sprawa organizatorów akcji. Trzeba przynajmniej przestudiować doświadczenia Zjednoczonej Europy, do której rzekomo zmierzamy. Istnieje przecież patent, licencja w końcu. Dlaczego pozwolenie na coś mają dawać urzędnicy, którzy obiektywnie nie są “w procesie”? Przecież wiadomo, że większość naprawdę jakościowych koncertów, które stały się wybitnymi wydarzeniami (od Stinga, Johna McLaughlina po José Carrerasa itp.), zrealizowana została przez struktury niepaństwowe, jak zresztą w światowej praktyce. I, nawiasem mówiąc, bez wydawania środków państwowych, a wręcz przeciwnie, z odpowiednimi wpłatami do budżetu. Większość podmiotów współczesnej “produkcji” koncertowej uważa ustawę za zaangażowaną politycznie i, co najmniej, niedopracowaną. Dlaczego by nie skorzystać z doświadczeń, na przykład, tejże Asocjacji Promotorów Ukrainy, której członkowie mają ogromne realne doświadczenie w tej branży i są chyba najbardziej zainteresowani jej cywilizowanym rozwojem? Dlaczego by nie zwrócić uwagi na rażącą dysharmonię w przestrzeni antenowej Ukrainy, która przypomina podrzędną filię innych państw? Jak wykonywana jest norma o procencie produkcji krajowego producenta i, w końcu, ustawa o języku państwowym? Pytań, jak widzimy, jest wiele. Czy usłyszymy wreszcie odpowiedzi?
z
Rysunek O. Kustowskiego
Lesia SAMIŁENKO
z
V. WOŁODYMYROW do wspólnoty europejskiej. Karykaturzyści — są za! Ale bolesnym problemem staje się cenzura polityczna, która na poziomie regionalnym ma wszelkie oznaki totalitaryzmu. Zamykane są wydawnictwa, zwalniani z pracy artyści, którzy w jakikolwiek sposób próbują pokazać odrażające strony działalności władzy i lokalnych urzędników. Mówią, że takiego nacisku nie odczuwano nawet pięć lat temu. Mimo wszystko coś jednak robi się na tym froncie, ponieważ rezultatem pracy seminarium stała się praca oświatowa, która ma konkretny charakter. Wydano broszurę, w której wyłożono podstawowe zasady ochrony prawa autorskiego, opowiedziano wszystko, co niezbędne, by wiedział artysta-karykaturzysta — AUTOR, a jednocześnie menedżer, prawnik, ekonomista i adwokat. I warto jeszcze dodać, że wykorzystanie karykatury w drukowanych mediach bez podania autorstwa i bez godziwej zapłaty od teraz jest przestępstwem. Czyli — ostrożnie z karykaturą, bo ona jednak jest coś warta!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
