Strona · s. 15strona oryginału ↗
MUZYCZNY KOKTAJL NA CZEŚĆ PRZYJAŹNI
Слово Просвіти, №12 за 2004 рік
REFLEKSJE DYSKOGRAFIA PLUS z L. S. potwierdził jej występ w kijowskiej galerii „Ławra”. Tradycyjny dla zespołu rockowego zestaw instrumentów — gitara, bas, perkusja, a do tego skrzypce elektryczne, które dodają brzmieniu grupy folkowości. I dużo drive'u, który zmusił tłum pod sceną do tańca (chociaż na Ukrainie ten ciekawy zespół jest jeszcze nieznany). Na koncercie wykonywano (według słów uczestników) w sumie nowe i kilka starych kompozycji. A ich piosenki, jak lakonicznie odpowiedzieli muzycy, są o życiu (czyli o wszystkim po trochu). Życie od „Mystery Juice” jest muzycznie różnorodne i w zasadzie wesołe. Zatem po udanym ukraińskim debiucie i kontakcie z publicznością (próbowali mówić po ukraińsku), sztafeta od jednych skrzypiec przeszła do drugich. Czyli do DJ-a O’Skrypki. W swoim nowym emploi Ołeh Skrypka zaproponował słuchaczom styl etno-disco. Wszak, jego zdaniem, muzyka folkowa jest przede wszystkim taneczna. Dlatego, wplatając się w muzykę disco, będzie czuła się w niej całkiem organicznie. Pod elektroniczną obróbkę Skrypki trafił nie tylko nasz folk (na przykład „Pidmanuła, pidweła” czy „Den narodżennia” zespołu WW), ale też… indyjski (który uzupełniały kadry z indyjskich filmów). Chociaż, być może, lepiej byłoby, gdyby Skrypka dalej grał znaną sobie muzykę — bo ją też można nazwać „etnodisco”. Czy folk w „WW” jest? Wystarczająco. Czy ludzie na ich koncertach tańczą? Tańczą. Więc czym to nie jest rockowe etno-disco, które w odróżnieniu od elektronicznego odpowiednika ma swoje niepowtarzalne oblicze? A słuchaczom na razie pozostaje czekać na nowe, równie ciekawe rezultaty muzycznej przyjaźni. z Na koncercie była Kateryna TARCZEWSKA „Ochrona praw karykaturzystów prasy Ukrainy” — to temat trzeciego ukraińskiego seminarium, które odbyło się niedawno w Kijowie przy wsparciu organizacji charytatywnej „Myteć” oraz Międzynarodowej Fundacji „Widrodżennia”. Przez trzy dni grono najbardziej znanych i utalentowanych ukraińskich mistrzów karykatury omawiało bolączki. A jest o czym radzić, bo na dzień dzisiejszy mają już konkretne pretensje do władzy, która na wszystkich szczeblach cenzuruje… i to tak, że można już mówić o karykaturze za kratami. Naszych tam jeszcze nie było, a przykładów w światowej praktyce jest wystarczająco dużo. Warto więc zastanowić się i pomyśleć o wolności i inności myślenia, nad którymi w krajach z reżimem totalitarnym dokonuje się rozprawy, w szczególności także z karykaturzystami. Czyli temat do omówienia takich problemów ma na razie charakter profilaktyczny, ale podstawy do uznania go za aktualny już są. Przykładów jest dość, aby upublicznić temat cenzury karykatury. Są już nawet zwolnieni z pracy. Ołeh Smal — jeden ze znanych karykaturzystów, który lubi tematykę polityczną — przypłacił to kontraktem z gazetą „Kyiv-Post”, ponieważ właściciele wydawnictwa ze strony amerykańskiej ocenili jego karykaturalne szarże na możnowładców jako potencjalny międzynarodowy STADO RÓŻNORODNYCH PIEŚNIARSKICH KONI Kiedyś panowała zasada, która nie pozwalała prawdziwemu mężczyźnie pożyczać konia i żony. Współczesny jej wariant to „Nie pożyczam samochodu i żony…”. Jak i przez kogo tylko nie był wysławiany wierny koń w przeszłości… Współcześni kompozytorzy i poeci zwracają się do klasycznego obrazu nieczęsto, ale tacy są i nieprzypadkowo ich nazwiska są znaczące dla Klubu „Spiwucza rodyna” oraz miłośników romansu, który działa w stołecznym Domu Nauczyciela. Sam klasyczny gatunek estradowy, w szczególności romans, unifikuje obraz wiernego przyjaciela, czyli konia. „Wojna i pokój, mężczyzna i kobieta, młodość i starość, państwo i osobowość, praca i natchnienie, życie i los — wszystko to można wyrazić poprzez ten bogaty obraz. Razem z tym w różnych czasach, u różnych narodów, w różnych gatunkach koń jest inny” — czytamy w przedmowie do ciekawego wydania audio. „Oj koniu mij, koniu…” — taki tytuł ma nowy album audio, wydany jako publikacja charytatywno-oświatowa przy wsparciu M. Horowenki. „Za konia możni tego świata gotowi byli oddać pół królestwa” — przypomina się w przedmowie do wydania, które dotarło do słuchacza dzięki staraniom „Spiwuczej rodyny” i kierowniczki tego obecnie już popularnego projektu Hałyny Laktionowej. Niedawno odbyła się też prezentacja. Kijowski Dom Nauczyciela tamtego wieczoru zebrał dobrą kompanię muzycznych smakoszy, którzy mieli okazję usłyszeć najlepsze głosy stolicy i Ukrainy. Siostry Turczak i Wasyl Trylis, Ihor Jakubowski i Hałyna Laktionowa, Ołeksandr Wasylenko i Ołeksandr Czernecza (przy fortepianie) wykonywali piosenki, w których wysławiano Konia. Jaskrawy był występ zespołu „Dytiacza opera”. Ale ta prezentacyjna koncertowa propozycja to tylko niewielka cząstka całego artystycznego skarbu, który zmieścił się w albumie audio, a sam album to kropla w morzu piosenek na ten temat. Czyż to nie ciekawy temat do badania?..
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
