Strona · s. 8strona oryginału ↗
Czasem jestem milczeniem uduszonej wolnej osoby
Слово Просвіти, №12 за 2005 рік
oprawami, odpowiadającymi możliwościom poligraficznym minionego stulecia. Te diamenty jej wierszy nadawały nie aż tak głębokiemu drukowi głębię studni, a skromne okładki poetyckich zbiorów rzucały się w oczy blaskiem imienia — tak lśniły niepowtarzalne rytmy jej duszy i potężna energetyka osobowości… Przy „okrągłym stole” było ciekawie, mądrze, rozważnie i szlachetnie. Chyba tylko… Odważę się i powiem: na stołach brakowało… książek. Świeżo z druku. Tych, które nazywa się sygnalnymi. Bo co przecież robiła Lina Wasylówna przez całe swoje życie, wybrawszy w nim poezję i postawiwszy — ponad wszystko — wiersze („wiersze pisały mnie”) — jeśli nie sygnalizowała?
w teatrze, — ale… Rozumiecie, bywa ten stan, kiedy nie chcesz… Nie chcesz! I myślę sobie: no, dlaczego zmuszają mnie do świętowania i nie dają pracować? Potem… Ciebie chcą czymś nagrodzić. Już kiedyś zetknęłam się z tą kwestią — mogą cię bardzo nieadekwatnie nagrodzić. I to nie jest pycha… A może i pycha — pycha wielkiej goryczy. Człowieka można nagrodzić nieadekwatnie. Oto, powiedzmy, Ilnicki czyta mi życzenia od Uniwersytetu Lwowskiego i rektora Wakarczuka — to adekwatne. A jak mi kiedyś chciano wręczyć order — to nieadekwatne, bo to order, którym można nagrodzić Łazarenkę, Jelcyna i wielu innych… Ja nikogo
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
