Strona · s. 11strona oryginału ↗
OKAZJA
Слово Просвіти, №12 за 2005 рік
REFLEKSJE Prawie zawsze przeglądam „Słowo Proświty” od razu na ganku: kartkuję, zapoznając się z treścią, a niektóre, najciekawsze rzeczy, szybko czytam. A dzisiaj w pośpiechu przejrzałem tylko tytuł, ucieszyłem się, że czeka mnie szczegółowe zapoznanie się z „fenomenami Lubow Hołoty” i pobiegłem, nie rozkładając gazety, chowając czasopismo za pazuchę. Pobiegłem, bo czwartek, targ, tłoczno, praca; i wypatrzyłem odbiornik w drodze na pocztę — tani — chiński, ale czuły na wszelkie, już nie wrogie, głosy. Przed straganem z odbiornikami się zatrzymałem. Rozgadaliśmy się o czułości odbiornika i cen, pożartowaliśmy o mięsie i rozeszliśmy się. Dopiero w pracy zrozumiałem, że zgubiłem gazetę: sweter — żadnych kieszeni. Wróciłem i przy tym samym straganie z odbiornikami znalazłem brudną, brudną, całą w błocie, tylko okładkę mojej gazety. „Szybciutko podnieśli i czytają środek”, — pomyślałem od razu. Niech się oświecają, a ja — do biblioteki. Jednak tam czekała na mnie przykra wiadomość: prośwician, którzy czytają „Słowo Proświty”, w rejonie od nowego roku znów jest tylko dwoje — ja i przewodniczący rejonowej „Proświty”, sławny pan Wołodymyr — nauczyciel języka ukraińskiego, sołtys. Emigranckie pieniądze na prenumeratę gazety się skończyły, rewolucja pomyślnie się zakończyła. Juszczenko! Juszczenko — i brzmi już w głębokiej podświadomości każdego Ukraińca, świadomość ewoluuje: syte i wolne życie, rejonowa „Proświta” na właściwej drodze, bez moskiewskich bezdroży, bez chachłactwa. Można spokojnie kłaść się spać — zabetonowany Donbas (czy kto tam jest w kolejce z postępowych miejskich budzicieli?) obudzi dziką wieś kolejnym pustosłowiem. Ale nie śpi się, nie leży się ostatnio, — dlatego przedzwoniłem do Wołodymyra i umówiliśmy się, że wspólnym kosztem zamówimy jeszcze jeden numer, chociaż na pół roku, dla biblioteki rejonowej. Ołeksandr KOWTUN, m. Szarogród SŁOWO DO CZYTELNIKA Wdzięczność. Wdzięczność — to pierwsze i najważniejsze uczucie, które powstaje, kiedy czytamy wasze listy, szanowni korespondenci. Wdzięczność za trud waszej myśli i serca w tym ważnym dla Ukrainy czasie prób, kiedy bandokracja ze starej władzy aktywnie czepia się dźwigni, a od fali odnowy (i od odnowicieli) wszyscy i od razu wymagają kardynalnych zmian na lepsze wprost dzisiaj. Podczas gdy w rzeczywistości należy rozumieć, że w ciągu dwóch miesięcy niemożliwe jest o 180 stopni zawrócić kurs tak potężnego statku, jak państwo środkowoeuropejskie. „Wszystkich pozdejmować, nowych postawić!” — to hasło ignorantów. Bo jeśli chcemy stworzyć na Ukrainie potężną antyukraińską siłę, to trzeba dzisiaj w jeden dzień wszystkich dotychczasowych możnowładnych obywateli pozdejmować, żeby oni nazajutrz się zjednoczyli, połączyli kapitały, wzięli pieniądze i scenarzystów od Putina i pojutrze podnieśli antyukraiński front na Ukrainie. Zatem potrzebny jest kompromis między obywatelami różnych upodobań i przekonań. Oczywiście, to wcale nie oznacza, że trzeba doprowadzać kompromis do absurdu. Ot tu i zaczynają się niuanse. Bo polityka — to, co by tam nie mówiono, sztuka możliwego. A dla Ukrainy to oznacza sztukę realizacji interesów narodowych w niezbyt narodowo świadomym społeczeństwie. W takim, jakie jest. Tylko nie trzeba od razu wyjaśniać, dlaczego jesteśmy tacy. Bo, po pierwsze, jesteśmy na tyle różni w swoich wyobrażeniach i przekonaniach, że o pełnej zgodzie we wszystkich punktach można tylko marzyć. A po drugie, każdy ma prawo do własnej opinii, bo obywateli jednego państwa nie można dzielić na „prawidłowych” i „nieprawidłowych”. Pozostaje jedno: przekonywać. A kto kłamie, tych — na czystą wodę. Przekonać można tylko wtedy, kiedy jest możliwość wymiany myśli. Właściwie, do wymiany myśli istnieje w „Słowie Proświty” stały dział „Wieczór Czytelniczy”. Na łamach tego działu chcielibyśmy umieszczać wszystkie listy, które napływają do gazety. Ale to prawie niemożliwe. I nie tyle dlatego, że otrzymujemy dużo korespondencji, co dlatego, że wasze listy, szanowni korespondenci, nierzadko są bardzo duże objętościowo, politematyczne (kiedy w jednym liście korespondent próbuje objąć naraz wszystkie problemy). Technologia przygotowania materiałów do publikacji i wydania gazety czasem nie daje możliwości ich opracowania. Zatem proponujemy kompro- RADYKALNA MYŚL Wy tam — w Kijowie… I u was tam na majdanie dzikie tańce Rusłany… A w Doniecku — dużo dzikich ludzi. I takiego dobra jeszcze na długo wystarczy. Bo wy tam całą uwagę skupiacie wokół siebie, a na nas nie zwracacie uwagi, póki nie stanie się wielka bieda. A u nas wprost antypaństwowa, antyukraińska histeria. I dlaczego nikt nie zatrzyma tej Witrenczychy z jej sojusznikiem Marczenką, która jedzie do Doniecka i depcze po wszystkim, co ukraińskie? Czy tego samego Symonenkę z jego moskiewskimi popami. Chwali się, że główny moskiewski pop wiesza mu ordery, chyba za to, że komuniści cerkwie burzyli i popów tych rozstrzeliwali. Choć nie włączaj telewizora, a w kiosku nie kupisz prawdziwej gazety. I na co wy tam czekacie, — nowych Zdjęcie Hanny Oborskiej
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
