Strona · s. 11strona oryginału ↗
WRAZIŁO MNIE WE WŁOSZECH
Слово Просвіти, №12 за 2005 рік
FRAGMENT Sama nie byłam na saksach. Ale jechałam do Włoch w grupie zarobkowych migrantów. Dwie młode dziewczyny — jedna z Chersonia, druga — z Mikołajowa, mężczyzna w wieku około 53 lat oraz 62-letnia Kateryna z obwodu chersońskiego, która za ponad 2 tys. euro załatwiła sobie wizę i pierwszy raz jechała do pracy. Te dwie dziewczyny i mężczyzna bardzo się smucili, że zmuszeni są znowu wyruszać do Włoch, mówili, że za nic w świecie by nie pojechali, gdyby mieli tutaj, na Ukrainie, pracę. Żeby choć trochę zapomnieć, pili wódkę. Ale radości im to nie dodało. Już we Włoszech widziałam, jak na spotkanie z kierowcą, który mnie wiózł, wychodziła dziewczyna-Ukrainka i przekazywała pieniądze bliskim na Ukrainę. Miałam szczęście do kierowców, bo kierowca Petro, któremu powierzono mnie już we Włoszech, nie zostawił mnie w połowie drogi, posadził do pociągu podmiejskiego, powiedział, kiedy wysiadać, i zadzwonił do byłego zięcia, ojca mojego wnuka, żeby odebrał mnie w Spineta, bo już noc nadchodziła. Prawda, ten, na pamięć: spróbujmy wchodzić w pewne ramy tekstów — wtedy prawdopodobieństwo publikacji waszych listów, szanowni czytelnicy, wzrośnie. Co trzeba wiedzieć korespondentowi, aby zobaczyć w gazecie wydrukowany materiał pod swoim nazwiskiem? 1. Wybrać objętość i gatunek publikacji (artykuł — do 8500 znaków; notatka, replika — do 2000 znaków; wzmianka — do 800 znaków; wiersze z listu — do 200 znaków). 2. Do artykułu pożądane jest dołączenie dwóch, a do notatki — jednej ilustracji. 3. Lepiej, oczywiście, przekazywać materiały do redakcji pocztą elektroniczną, ale nie jest to obowiązkowe. Wszystkie listy czytelników w jakiejkolwiek formie są uważnie czytane i omawiane w redakcji, a najbardziej aktualne pod względem treści i cenne pod względem propozycji dotyczących ważnego tematu są przekazywane odpowiednim organom i urzędnikom. ki, wziął i uciekł z domu, zabierając Antona, i gdyby Pan Bóg nie posłał Włocha Savelio i jego przyjaciółki z Ukrainy, to przepadłabym w tej Italii, nie zobaczywszy swojego dziecięcia. Spotkałam we Włoszech młodą moskwiankę, która mieszka tam już 10 lat, wyszła za Włocha, dwoje dzieci ma. Niby nie klepie biedy… Jednak bardzo mnie poraził taki przypadek: kiedy w kawiarni jej synek upuścił lody, to ona lodów nie wyrzuciła, a oczyściła i znowu dała dziecku. Kierowca Hryhorij, z którym wracałam na Ukrainę, mówił, że Włosi po wstąpieniu do Unii Europejskiej zaczęli żyć gorzej, nie mogą się do tego przyzwyczaić, że zdarzają się przypadki samobójstw. Nasłuchałam się przez długą drogę wszystkiego. Opowiadał, że nasze Ukrainki i rozum tracą od tych zarobków… Halyna MOHYŁNYCKA, m. Odessa Jedyna prośba — pisać wyraźnie i zrozumiale. Niestety, zdarzają się listy, których przeczytać nie udaje się nawet naszym składaczkom, które słusznie można uważać za doświadczone specjalistki od rozszyfrowywania charakterów pisma. Jak choćby, na przykład, list p. Wołodymyra Kolisnyka z Doniecka, którego fragment tutaj podajemy. Zadał nam pan Wołodymyr roboty! Niestety, nie możemy zamieścić bardzo ciekawego i wyraźnie napisanego listu p. Anatolija Zborowskiego z m. Irpień na Kijowszczyźnie. Nie możemy, bo opowiadając o losie Iwana Browki, korespondent nie dołączył żadnej ilustracji z biografii tej osoby. Zaproponowałbym jeszcze szanownym korespondentom takie rozwiązanie: dawać tytuł i rubrykę listu (rubrykę można wybrać z naszych publikacji), a także podkreślić jeden najważniejszy akapit lub zdanie. Nikt tutaj nie zamierza narzucać czytelnikom funkcji dziennikarzy, ale jeśli my wszyscy — czytelnicy i dziennikarze — będziemy przestrzegać wspólnych, uzgodnionych zasad przygotowywania materiałów, wtedy nasza wspólna gazeta będzie pełniejsza, ciekawsza, bogatsza w tematy i nazwiska. Wasze nazwiska, szanowni korespondenci. podkreślać wać Jewhen HOLYBARD P.S. W ostatnim czasie niektórzy czytelnicy skarżą się na brak „Słowa Proświty” w kioskach, a jeden z prenumeratorów poinformował, że na poczcie powiedziano mu, jakoby nasza gazeta już nie wychodziła. Najwyraźniej nie ze wszystkimi aktywnymi zwolennikami antyukraińskiego kursu Kuczmy—Janukowycza, którzy stanęli w zdecydowanej opozycji, uda się osiągnąć kompromis. Teraz już niby wszystko ucichło. Ja sam nie jestem z Zachodniej Ukrainy, na kopalnię trafiłem z Mikołajowa z poboru, z radzieckiej armii. I zdrowie zostawiłem na kopalni, i zostałem z niczym — wszystko przepadło na książeczce (20 tys. rub.). A teraz — nędza i kalectwo. I nazywają mnie tutaj nacjonalistą tylko dlatego, że rozmawiałem po ukraińsku w pracy i w domu. Chwała Bogu, przynajmniej zek nie został prezydentem. Przepracowałem 10 lat na pochylniach i przy martenie w Mikołajowie w stoczni oraz 24 lata w kopalni na kolanach. Wymagam lustracji i wszystkich byłych — pod sąd. Weteranom UPA — ulgi i szacunek, bo oni szli za głosem prawdy, a nie tam, gdzie prowadzą komuniści. Wołodymyr KOLISNYK, m. Donieck KATEGORYCZNIE
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
