Strona · s. 11strona oryginału ↗
Skąd ten cud?!
Слово Просвіти, №12 за 2005 рік
Wiosenne słońce przysłoniły nie tylko chmury i przymrozki, ale także O. Moroz swoim „Projektem o statusie oficjalnego języka rosyjskiego na Ukrainie”. Podstępny cios „obcego wśród swoich” (mam na myśli zwycięzców Rewolucji) dodał niebywałej siły wrogom języka ukraińskiego. Zaruszali się, zarepetowali, zaplazowali, pokazując ostre kły i zęby. Ostrzejsze stało się pragnienie, by w centrum Kijowa postawić wielki pomnik-przestrogę dla wszystkich Ukraińców, w postaci tablic przymierza z napisem na kamieniu: „Pielęgnujcie matkę swoją – ojczystą mowę – czyli Ukrainę”. Język i Ukraina bowiem to jeden organizm, całość, której nie da się podzielić. I to wszyscy Ukraińcy muszą sobie wryć w pamięć. Nie dziwią mnie działania naszych historycznych „braterskich” napastników; ich ataków, mających zadać śmiertelny cios, było setki. Dziwią natomiast działania „swojego” Ukraińca, który otrzymał ten język jak dar z matczynym mlekiem. Zdrada ze strony swojego jest zawsze bolesna. Dziwne i niezrozumiałe jest źródło, pierwotna przyczyna tak, łagodnie mówiąc, wątpliwego czynu Ukraińca. Przecież O. Moroz to człowiek utalentowany i pracowity, odważny i uczciwy, nie „chciwy oligarcha”, wywodzący się ze wsi, bezsprzecznie bohater Pomarańczowej Rewolucji. A tu nagle taka hańba dla wszystkich, którzy mu wierzyli i byli z niego dumni. Bezsprzecznie – teraz (czy na zawsze?) O. Moroza zaliczono do grona Tarasa Czornowoła i „iże z nim”. Mimo wszystko pożądane, by się opamiętał.
z
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
