Strona · s. 11strona oryginału ↗
Sam nie jestem z zachodniej…
Слово Просвіти, №12 за 2005 рік
łodomorów czy wojny? U nas już nawet dla naszego Husajna — Kobzona postawiono pomnik i ustawiono moskiewską armatę. A teraz — dawaj autonomię! — i Ukraińcy staną się mniejszością, jak na Krymie. Dobrze, że chociaż na ostatnią turę wyborów przyjechali na pomoc z Białej Cerkwi. Bo nie wiem, co by tu było. Wytrzymałem w komisji wszystkie trzy tury jako członek. Chociaż potem nie mogłem nawet kupić chleba w sklepie — handlarka prawie oderwała mi rękaw od kurtki, krzycząc, że dał jej go Janukowycz. Później pijani blatniacy grozili mi śmiercią. Następnego dnia poszedłem do kiosku, a tam dwie kobiety, które sprzedają papierosy uczniom przy 100. szkole, w której byłem członkiem obwodowej komisji wyborczej. Jedna z nich zaczęła mnie wyzywać od pomarańczowych. Wtedy rzucił się na mnie, dokładnie tak, były zek i groził, że mnie zarżnie. Na milicję nawet nie licz. Oni wszyscy są „bohaterami”, bo chodzę o lasce — inwalida pracy. Ale to jeszcze nie wszystko. W nocy przyszli do mnie do domu. Jeden — byk o metr wyższy ode mnie — dzwoni do mieszkania. Udałem, że nie ma mnie w domu. On zaczął walić w drzwi. Gdybym ich nie podpierał od środka, to na pewno by je wyważył. Potem wyszło na jaw, że u innego członka „Proświty” włamano się do mieszkania z wyłamaniem zamka. A jeszcze, kiedy przed wyborami stawialiśmy namiot „Za Juszczenką”, to nie zdążyliśmy postać nawet dwóch godzin, jak na nas napadnięto. Pocięto namiot i skonfiskowano gazety „Tak”. Cztery dni ciągali mnie po milicjach.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
