Strona · s. 2strona oryginału ↗
ZMIERZCH «KRYMSKIEJ ŚWIATLICY»
Слово Просвіти, №12 за 2005 рік
Zwyczajna tragedia „popomarańczowej” codzienności i kolejny powód do rozczarowania nową władzą: jedyna ukraińskojęzyczna gazeta na Krymie — „Krymska Światlica” — lada moment przestanie istnieć. Gazeta, konsekwentnie broniąca na półwyspie idei ukraińskiej, drażniła oczy poprzednim kierownikom, bo popierała dawną opozycję. I, jak większość wydawnictw opozycyjnych, miała nadzieję: gdy opozycja obejmie władzę, przynajmniej nie będzie odwracać się od tych, którzy nie byli „kółkami i śrubkami” państwowej maszyny dezinformacji o liderach pomarańczowych. Nadzieje się nie spełniły: poprzedniej władzy „Krymska Światlica” była niepotrzebna z oczywistych względów, nowej — nie do sentymentów w sprawie samotnego ukraińskiego wydawnictwa na rosyjskojęzycznym krymskim morzu, bez względu na to, jak bardzo brzmią rozpaczliwe wystąpienia zwolenników „Krymskiej Światlicy”, że jej zamknięcie na tle zwycięstwa drużyny ukraińskich patriotów, łagodnie mówiąc, nie jest zbyt patriotyczne… I to w autonomii, gdzie status języka państwowego jest czysto nominalny, a barwy regionu określa się jako biało-błękitne zupełnie nie dlatego, że niebieskie fale morza mają białą pianę.
Wiktor Kaczuła, redaktor naczelny „Krymskiej Światlicy”, opowiada, że pisał list do wicepremiera do spraw humanitarnych Mykoły Tomenki z prośbą o pomoc państwa dla gazety. Na odpowiedź czekał długo, a nie otrzymawszy jej, zadzwonił do biura Mykoły Tomenki.
— Młody mężczyzna poinformował, że list otrzymano, Tomenko powiedział, że nie ma prawnych podstaw do przydzielenia nam środków państwowych. W zeszłym roku z wielkim trudem otrzymaliśmy niewielkie pieniądze od państwa — na papier i usługi poligraficzne. O wynagrodzeniu pracowników nie było mowy. W praktyce oznacza to, że od listopada zeszłego roku nie widzieli oni pensji.
Z drugiej strony po jego głośnych deklaracjach o odpaństwowieniu prasy trudno spodziewać się innych odpowiedzi na podobne prośby od wicepremiera. Bo rzeczywiście — w której rozwiniętej demokracji istnieje taki archaizm jak gazety państwowe? Spróbuj opowiedzieć o tym zjawisku zachodnim kolegom, a ci będą długo dopytywać, czym to jest i po co w ogóle istnieje. Ale jakkolwiek by nie kręcić, to właśnie teraz Ukraina powinna potrzebować nielicznych ukraińskojęzycznych gazet w regionach rosyjskojęzycznych. Tymczasem mechanizmu odpaństwowienia mediów państwowych nie ma, a pierwsze straty już są.
Mykoła Tomenko, nawiasem mówiąc, w czasach kierowania parlamentarnym Komitetem do spraw wolności słowa i informacji przejmował się swego czasu niezazdrośnie losem nielicznej ukraińskiej prasy okresowej. W wywiadzie dla autora tych słów narzekał, że jest jej znacznie mniej niż różnorodnej rosyjskojęzycznej. Że nadmierne rozpowszechnienie rosyjskojęzycznej prasy okresowej na Ukrainie idzie w poprzek interesów narodowych. I że od dawna warto byłoby zaprowadzić w tej dziedzinie porządek. Czy to pamięć u Mykoły Wołodymyrowicza stała się dziurawa, czy po prostu do wszystkiego ręce jeszcze nie dochodzą.
z
Ludmiła PUSTELNYK, magazyn „Ukraina”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
