Strona · s. 7strona oryginału ↗
PAŃSTWO UKRAIŃSKIE:
Слово Просвіти, №12 за 2007 рік
Charakteryzując okres Ukraińskiej Republiki Ludowej, znany kanadyjski badacz Roman Młynowecki słusznie pisał: „Żadnego budynku (w tym państwa) nie zbuduje ten, kto go nie chce budować; plan budowy, i to szczegółowy, opracowuje się przed rozpoczęciem budowy, a aby prowadzić — trzeba dobrze znać zarówno drogę, jak i cel, a za wszystkich odpowiada ten, kto prowadzi…” Niestety, ukraiński establishment okazał się niezdolny do strategicznego planowania rozwoju kraju. Dopiero w przededniu tak zwanego „okrągłego stołu”, przy którym latem 2006 roku podpisano deklaratywny Uniwersał, Wiktor Juszczenko poinformował obecnych, że rzekomo już przygotowano koncepcję (nawet nie plan!) strategicznego rozwoju Ukrainy. Wrażenie jest takie, że ukraiński polityczny beau monde nie odczuwa czasu i przestrzeni i w szesnastym roku niepodległości wciąż tkwi w etnograficznej niewoli, wśród pszczół i chrabąszczy, które bzyczą nad wiśniami, słonecznikami i ładnymi białymi chatkami, krytymi słomą… Zgodność składowych systemu (państwa) nie może zostać osiągnięta przez podpisywanie uniwersałów — pisał Wołodymyr Wernadski. Jednak dziś musimy uwzględniać, że części Ukraińców, niestety, właściwe są postkolonialne kompleksy, a część ukraińskich obywateli jest dotknięta syndromem postkolonizatorskim. Wspólną, lecz nie decydującą chorobą jest tak zwany „syndrom homo sovieticus”, którego bardzo trudno się pozbyć. Dziesięć lat temu doktor nauk ekonomicznych Jurij Saienko postawił diagnozę ciężkiej choroby społecznej: „Chorobą biednych i niewolników — komunizm”. Doświadczenie cywilizacji dowodzi, że biedni ludzie to przeważnie ludzie niebezpieczni. Ale to właśnie oni w znacznym stopniu reprezentują współczesne ukraińskie społeczeństwo, współczesne Państwo Ukraińskie. Tymczasem z historii wiadomo, że połączenie dwóch skrajnie odmiennych podsystemów (na przykład biednych i bogatych) jest niezwykle trudne, wręcz niemożliwe — konflikt (kryzys) społeczny jest nieunikniony. Czy są, dajmy na to, zgodni obecny Gabinet Ministrów i Sekretariat Prezydenta? Czy są zgodne podstawy światopoglądowe członków KPU i UNP? A jak państwowe dążenia WO „Swoboda” mogą uzgadniać się/współistnieć z wyraźnie antyniepodległościową Federacją Rosyjską? System zgodny będzie błędem — zbyt jaskrawy, mozaikowy obraz narodowych puzzli-podsystemów utrudnia kremlowskim wykonawcom ułożenie stabilnego państwowego obrazu-systemu. To zresztą zrozumiałe: społeczeństwo „bizantyjskie” i społeczeństwo obywatelskie — pojęcia niezgodne. Mimo wszystko jednak pod twardym kierownictwem Putina kształtuje się nowoczesny system neoimperialny. Spaja go idea „jedynej i niepodzielnej”. Dlatego też w Rosji doszło do pojednania narodowego. Przynajmniej na cmentarzu. Ale na szczeblu państwowym. W Moskwie. Na Poklonnej Górze. Wśród tysięcy nazw jednostek wojskowych, które broniły ZSRR, na stelach Memoriału Wielkiej Wojny Ojczyźnianej wyryto także nazwy rosyjskich dywizji, które walczyły po stronie Niemców za Rosję bez „bolszewików”. Jak wiadomo, takich żołnierzy było około miliona. W Ukrainie sytuacja jest zupełnie inna. Nie chcą uznać UPA za stronę walczącą przede wszystkim zwolennicy „jednej i niepodzielnej” oraz dawni funkcjonariusze administracji kolonialnej. O jakimkolwiek narodowym pojednaniu nie może być mowy, bo nawet wśród sowieckich
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
