Strona · s. 12strona oryginału ↗
TRADYCYJNA KULTURA
Слово Просвіти, №12 за 2007 рік
Ludmyła IWANNIKOWA Każdy z nas w taki czy inny sposób zapamiętał z dzieciństwa te dni Wielkiego Postu. Jedni wspominają smutne nabożeństwa w cerkwiach, inni to, że w poście ustawały zabawy: wieczornice, wesela, nie wolno było głośno śpiewać, zbierać się na hulanki na ulicy, tańczyć, bez przyczyny chichotać, słuchać wesołej muzyki. Można było grać tylko na sopiłce, dozwolone było śpiewanie jedynie wiosenek. Nie przyjęte było noszenie zbyt jaskrawych ubrań — pamiętam szczególnie oświecone babcie, które chodziły aż do trzeciej wsi do cerkwi, bo nasza spłonęła w latach 20., zawsze ubierały się na ciemno, i to, mówiły, po to, aby potem dusza i ciało w pełni poczuły święto Zmartwychwstania. Jeszcze zapamiętałam liczne legendy o jałmużnie, których treść polegała na tym, że każda jałmużna idzie na tamten świat, a zatem w poście należy dawać jałmużnę starcom, bo wszystko to wesprze zmarłych krewnych na tamtym świecie. Zatem właśnie w poście wspominano zmarłych i do dziś w Cerkwi Prawosławnej istnieje tradycja przynoszenia panichid i składania karteczek za spokój duszy na cały post. Ileż w ludzie krąży legend, opowiadań i podań o tym, jak zmarli krewni przypominają swoim dzieciom, które zapomniały podać ich imiona na wspomnienie duszy, albo dziękują za jałmużnę, daną nawet przypadkowo za ich dusze! „Jałmużna idzie na tamten świat!” — twierdziła niegdyś nieżyjąca już Ołena Iwaniwna Kreszczenko, ur. w 1923 r., rodowita mieszkanka mojej rodzinnej wsi Hubcza w obwodzie chmielnickim. Właśnie od niej zapisałam unikalne przykłady legend o ważności jałmużny. Oto jedna z nich. — To opowiadała mi moja swatowa. Że córka jej naszykowała jajka na bazar i postawiła w koszyku. A wszedł do chaty dziad, żebrak. Taki biedny, głodny, a ona nie miała co mu dać. Więc wzięła i dała mu dwa jajka z koszyka, i on poszedł. Wieczorem przyszła córka z pracy i jak zaczęła na nią krzyczeć! „Po coście dały? Przecież ja przygotowałam wszystkie na bazar!” I poszła spać. Rano córka wstała i opowiada: „Mamo, wiecie, co mi się przyśniło? Że Ludmyła IWANNIKOWA Wysoki profesjonalizm, wspaniałe głosy, wykwintny estetyczny smak, modlitewny nastrój — oto charakterystyka chóru kameralnego „Dzwoły Podolu” (kierownik Taras Myroniuk), który już ponad 15 lat jest ozdobą Cerkwi Świętej Opieki na Podolu w Kijowie. Ilu ludzi, oczarowanych prawdziwie anielskim śpiewem jego uczestników, powróciło do świątyni! Niestrudzenie, podczas każdej Liturgii niosą oni w serca ludzi duchowe kazanie, wszak śpiew cerkiewny od dawna jest nie tylko nieodłączną częścią wspólnej modlitwy, w nim odzwierciedlone są dążenia ludzkiej duszy do zjednoczenia się z Bogiem, zjednoczenia poprzez pokutne łzy oczyszczenia od próżnych uczuć i myśli. Właśnie poprzez taki śpiew powstaje u modlącego się ten niepowtarzalny stan duszy, kiedy nie wie, gdzie przebywa — czy na ziemi, czy w niebie. „My, którzy tajemnie cherubiny wyobrażamy i Życiodajnej Trójcy Trójświętą pieśń śpiewamy”, — te słowa pieśni cherubińskiej można uważać za credo Tarasa Myroniuka.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
