Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

PRZESTRZEŃ DUCHOWA

Слово Просвіти, №12 за 2007 рік

Hanna DENYSKO, m. Połtawa. W cerkwi św. Mikołaja w Połtawie głodowało 15 parafian i trzech księży, protestując przeciwko biciu wierzących i utrudnianiu korzystania ze świątyni. Prawdziwy chrześcijanin nie może sięgać po cudze, „prywatyzować” świątyni całej wspólnoty dla dziesięciu osób, bić prawosławnych braci i truć ich gazem. Ale właśnie tak działała 1–2 marca przy cerkwi św. Mikołaja Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego grupa osób zbliżonych do Serhija Znamenskiego, osławionego zdrajcy, który przeszedł pod skrzydła Patriarchatu Moskiewskiego. Dobry przykład swojemu synowi dawała matuszka Serhija, Nina Mykołajiwna: prysnęła gazem z pojemnika prosto w oczy pani Tetianie Choroszczak, a przy okazji milicjantom. Pojemnik wojowniczej amazonki milicja odebrała. Telefon z komórki o pobiciu parafian cerkwi św. Mikołaja rozległ się rano 2 marca. Pośpieszyłam do cerkwi. Wchodzę na podwórze, widzę zasmuconych ojców i parafian, dwóch milicjantów przy wejściu do świątyni, a ze środka rozbrzmiewa „Boże, wielki, jedyny, nam Ukrainę chroń”. To, zamknąwszy się wewnątrz przed napastnikami, śpiewają proboszcz świątyni Ołeksandr Dediuchin i matuszka Inna, ojciec Mstysław, ojciec Wiaczesław, Tetiana Choroszczak, Ludmyła Kożuszko, Tetiana Timonina, Tetiana Kriuczkowa, Orysia Kowalewycz. Ile sił i nadziei włożyła w świątynię ta pełna poświęcenia Ukrainka, a teraz, przy jej słabym zdrowiu, głoduje, bo jej dusza nie może ścierpieć zniewagi zuchwałych krzywdzicieli! Także inni parafianie nie szczędzili wysiłków, aby podnieść cerkiew z ruiny, upiększyć ją, uczynić prawdziwie Świątynią Bożego Ducha… Ile nabożeństw na mrozie i deszczu wystali, wyśpiewali ci ludzie przez 5 lat, odkąd otworzył usta na tę wielką i świętą ruinę – cerkiew św. Mikołaja – biznesmen Znamenski, który zdołał potajemnie zarejestrować przy niej przedsiębiorstwo „Diskos” (nawiasem mówiąc, w jego statucie było zapisane, że może ono nawet handlować bronią!), a teraz, zapewne, pan Serhij bardzo nie chce przerejestrowywać firmy na inny adres i wkładać pieniądze, więc chwycił się kurczowo świątyni, wymyślając niesłychane na Ukrainie, nieprzewidziane żadnymi prawami stałe członkostwo. Mówiąc krótko: idźcie, wszyscy parafianie, do diabła, a my, dziesięcioro, pójdziemy pod omofor Patriarchatu Moskiewskiego i świątynię ze sobą zabierzemy. Tymczasem państwo, przekazując 21 kwietnia 2004 roku zarządzeniem Obwodowej Administracji Państwowej nr 125 cerkiew św. Mikołaja wspólnocie UKP Patriarchatu Kijowskiego, nigdy nikomu innemu jej nie oddawało: ani Patriarchatowi Moskiewskiemu, ani Znamenskiemu osobiście, ani strukturom komercyjnym, ani ugrupowaniom rakietersko-raiderskim. Dlatego całkowitym absurdem jest pięcioletnie wiszenie kłódki na drzwiach świątyni, która niszczeje, stojąc pusta. Wspólnota nie raz próbowała wejść do swojej świątyni, ale na drzwiach zawsze wyrastali albo Znamenski, albo młodzieńcy o specyficznym wyglądzie. Opowiada parafianka cerkwi św. Mikołaja Marija Hryń: – Mamy dokument prawa własności, mamy pieczątkę, jest wreszcie decyzja Sądu Gospodarczego, że to nasza świątynia. Więc 1 marca o godzinie 16 postanowiliśmy otworzyć cerkiew i odprawić nabożeństwo. Zawarliśmy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn