Strona · s. 14strona oryginału ↗
Wyrażam swój protest przeciwko reżimowi!
Слово Просвіти, №12 за 2007 рік
Pejzaż Podola, by się lał, jakąś część oddać na dobroczynność, musi rozumieć, że jest coś duchowego. Jeśli ona tego nie zrozumie, potomkowie czy następne pokolenia dzieci poniosą klęskę. W kierownictwie państwem, gospodarce, polityce i kulturze prawdziwi bohaterowie, patrioci, prawdziwi profesjonaliści, niestety, póki co nie dochodzili do władzy. Jeśli w sztuce wyodrębnić to, co prawdziwe, przedstawić to światu, to całemu szaremu i drugorzędnemu nie będzie co robić. — Przypominam serię Pana płócien podczas pleneru w Potaszni, który potem był przedstawiony w Narodowym Muzeum Tarasa Szewczenki. Jest Pan ciekawym pejzażystą, czy poczucie ukraińskiego krajobrazu przyszło z rodzinnych, widzianych motywów? — Kiedyś na początku twórczości moi pedagodzy prognozowali, że jestem pejzażystą, będę zajmował się tylko malarstwem. Ale tak się złożyło, że ponad dwie dekady poświęciłem grafice książkowej i „Kobzarowi”. I nie żałuję, a dziękuję losowi. Ale i nauczyciele, i specjaliści zauważali, że mam większe zdolności do kolorystyki. I teraz ja, wyjeżdżając od kilku lat na plenery, maluję pejzaże, aby wykonać szkice z natury. Ostatnia wystawa krajobrazów naszej grupy „Fenomen ukraińskiej wsi”, tak piękne krajobrazy, przyroda z ciepłymi kolorami, na ten temat można mówić bardzo wiele. Chyba dobrze, że wróciłem już w dojrzałym wieku do pejzaży. Malować pejzaż, po prostu przerysowywać, jak uczą w akademii, krzak czy jakieś drzewo — to nieciekawe. Kiedy wychodzę na plener, dla mnie dwie-trzy godziny mijają jak jedna. Jakoś malowałem obraz w pracowni, stanąłem o dziewiątej godzinie przy sztaludze i przez dobę nie odchodziłem, prawda, odszedłem raz napić się wody. Dla mnie te 24 godziny przeleciały jak chwila. Kiedy artysta jest zachwycony, powinien rozpuścić się w tym stanie, a kiedy jesteś na przyrodzie, to wychodzisz w wymiary astralne. Bo jeśli twórczego płomienia nie będzie, widz nigdy nie poczuje życiodajnego początku. Dlatego tak jak profesjonaliści w sporcie oddają się do końca, tak i ja wychodzę na pejzaż. „TE BEZLUDNE CHATY, JAK ŻYWE ISTOTY, PRZEMAWIAJĄ DO ARTYSTY” — Ma Pan ulubione zakątki, gdzie Pan maluje? — Takich zakątków, które są jeszcze dziecięce, zachowało się mało. W zeszłym roku byłem na Podolu dwukrotnie. Wsie są bezludne, kiedy pisaliśmy te chaty, one, jak żywe istoty, oddychają, przemawiają do artystów. One organicznie wrosły w tę przyrodę i myślisz: Boże, przecież tutaj kiedyś żyli ludzie, świergotały razem z ptaszkami dzieci. A teraz niby i ładnie, wszystko zarosło drzewami, ale samotne, z wybitymi oknami chaty — to takie smutne! Sytuacja demograficzna gwałtownie się pogorszyła, młodzi ludzie wyjechali do metropolii. I znowu przypomina się Szewczenko: a czy nie powtarza się wszystko w koło, że przyjdzie nowy gospodarz, jakiś Niemiec i nauczy nas gospodarować. To pytanie jest bolesne. Ziemia potrzebuje gospodarza, ale swojego, ukraińskiego. — Od jakiego płótna nie odchodzi Pan teraz? — Nigdy nie powtarzam się na swoich wystawach, znajduję w swoich tematach nowe akcenty, dlatego ludzie przychodzą z zainteresowaniem. Na nowo poczułem kobietę, ukraińską madonnę, kilka grafik wystawiłem i w przyszłości chcę pokazać wystawę „Ukraińska madonna”. A jeszcze cykl płócien „Ukraińska noc”. Co roku kilka dużych obrazów, dwa na dwa metry, a nawet na trzy, wystawiam. W tym roku wystawiłem „Szewczenko i Kateryna” oraz „Mazepa i Motria”. Uważam, że dzisiaj artysta nie powinien malować kożuchów i szarawarów, czas się zmienił, nowa epoka, prędkości, technika. Obraz wymaga znakowości i symboliki. Rozmawiała Walentyna DAWŁYDENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
