Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Sztuka chóralna powinna rozwijać się, opierając się na nowych technologiach XXI wieku...

Слово Просвіти, №12 за 2007 рік

PREZENTACJA z Ołeksandr Jewtuszenko Niedawno Mykoła Hobdycz, kierownik artystyczny kameralnego miejskiego chóru „Kijów” otrzymał wysokie wyróżnienie — Narodową Nagrodę im. Tarasa Szewczenki. Los zespołu twórczego przypomina los człowieka: każdy rodzi się pod własną gwiazdą. „Gwiazda” miejskiego Kameralnego Chóru „Kijów” była szczęśliwa. I chodzi tu nawet nie o to, że „Kijów” dziś jest posiadaczem kilku zawodowych rekordów, lecz o to, że chórmistrz Mykoła Hobdycz i jego chórzyści udowodnili, że sztuka klasyczna może być niezwykle skuteczna — nawet w użytkowo-utylitarnym sensie tego słowa, nawet na własnej Ojczyźnie, gdzie, jak wiadomo, nie ma proroków… Już w połowie lat 90. chór „Kijów” trafił do Księgi Rekordów Guinnessa dzięki zupełnie bezprecedensowemu wydarzeniu. Na międzynarodowym konkursie sztuki chóralnej w Irlandii — jednym z najlepszych na świecie — nasz chór zdobył 99 punktów i został zwycięzcą. Co tu ma do rzeczy Guinness? Otóż maksymalna liczba punktów dla każdego z uczestników mogła wynosić nie więcej niż 90… W 1997 roku chór „Kijów” dał koncert solowy w „Carnegie Hall” w Nowym Jorku. Wśród ukraińskich artystów chórzyści jako pierwsi występowali na tak prestiżowej scenie. Pierwsi od ostatnich siedemdziesięciu lat. Intensywność działalności koncertowej chóru „Kijów”, wyrażona w liczbie i jakości imprez chóralnych, również zasługuje na rekord. To około 900 koncertów. Geografia tournées — 20 krajów świata. I wreszcie chór „Kijów” jest absolutnym rekordzistą pod względem własnej dyskografii. Dwadzieścia pełnowartościowych albumów w ciągu piętnastu lat istnienia — tego rekordu jak dotąd nie przekroczył żaden z zespołów chóralnych na Ukrainie i poza jej granicami. Chór, założony w 1990 roku przez młodego i ambitnego absolwenta Kijowskiego Państwowego Konserwatorium Mykołę Hobdycza, od początku podążał drogą nowatorstwa. Nie było to typowe dla zespołów akademickich. Chórzyści, podobnie jak sam Hobdycz, byli absolwentami konserwatoriów i muzycznych szkół, pragnęli zmienić ustalone poglądy społeczeństwa na sztukę chóralną. I udało im się to. Na każdym występie chóru — aншлаги, ponieważ każda impreza zawierała jakieś nowe i nieoczekiwane znaleziska. Oryginalność nowego kijowskiego zespołu zwróciła uwagę także za granicą. W ciągu pierwszych pięciu lat istnienia „Kijów” osiąga imponujące sukcesy: zdobywa Złoty Dyplom konkursu chórów im. Schumanna (Zwickau, Niemcy, 1992), Pierwszą Nagrodę konkursu muzyki cerkiewnej (Hajnówka, Polska, 1993), Grand Prix międzynarodowego konkursu muzyki chóralnej (Sligo, Irlandia, 1993), Drugą Nagrodę konkursu chóralnego (Llangollen, Wielka Brytania, 1994). Biorąc udział w różnych pod względem gatunku festiwalach muzycznych, chór „Kijów” wykazywał niezwykłą elastyczność, subtelnie wyczuwając stylistykę i osobliwości pisarstwa muzycznego, przekształcając nawet przeciętny materiał w mistrzowsko-wirtuozowski artefakt. Czasami wydawało się, że w tych 20 śpiewakach istnieje jedna wspólna Dusza. Połączenie szczerości, doskonałości i stylowości — to właśnie ów „kamień węgielny”, na którym opiera się sukces chóru „Kijów”. — Staram się, — mówi Mykoła Hobdycz, — aby koncerty były maksymalnie widowiskowe. Marzę o syntezie dźwięku i światła. Chcę, aby ряд wizualny (w tym artystyczna oprawa sceny) był fascynujący, cieszył oko, ponieważ chodzi o stworzenie artystycznego święta. Jeśli po prostu śpiewać obie części, nie opuszczając stanów, — to jednak zbyt archaiczne. Jestem przekonany, że sztuka chóralna powinna rozwijać się, opierając się na nowych technologiach XXI wieku… I rzeczywiście, podczas koncertu chóru „Kijów” nie widać tradycyjnych stan-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn