Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

Слово Просвіти, №12 за 2007 рік

Borys SPYSARENKO, m. Kijów — Czołem, panie hetmanie — rozległo się od progu Kobzarskiej świetlicy. Usłyszawszy aksamitny baryton Lisowoliwa, zostawiam wszystkie sprawy. Wesoło obejmujemy się z tym geniuszem wokalno-bandurowego uroku, autorem „wizytówki biesiad i wypraw” — pieśni Kozackiego Koszu („Nalewajmy, bracia”)… Widzę, że cały jakby przezroczysty, jak ze szkła hutniczego, i schudł, aż świeci się. Mimo to, gładząc swoje „szkockie” wąsy, pomrukuje melodię, „haftuje noc gwiazdami niebo sine, mgła ściele rzekę i brzegi…” — i pytająco zerka na mnie, mrużąc prawe oko. Tak samo pochylał się nad swoimi rzeźbami, pracując w kombinacie artystycznym, wpatrywał się w te wytwory wśród hałasu młotków (aż uszy trzeba było zatykać, bo i melodię można było zgubić). Przeszedł w krainę bandurowych rozlewów i twórczości pieśniarskiej — choć artysta w Lisowoli mieszka… Mówię: „Zaśpiewaj, panie Wiktorze, całą, a nie kawałek”. A on: „Ja przecież bez bandury…” Daję mu z tych, które mi jeszcze zostały z Ukraińskiej Republiki Duchowej, jedną, drugą… Wybrał tę, która bez przełączników, cichutko próbuje odtworzyć tę mi nieznaną melodię. Ja też refren, cztery wierszyki mu podsunąłem. A nazwa znalazła się w strofach — „Błogosławieństwo”: Zbudź mnie, święta moja matusiu, Jak jeszcze nie zgasła w głowach zorza, Zbudź mnie — niech jeszcze raz popatrzę, Jak te jary rosą płoną. Słyszysz — strunami słońca Bawi się dzień-niemowlę? Ściele na szczęście Srebrnego ziela ziemia… A w tej rosie iskrzy się spojrzenie czasu — Dziady pytają — co w duszy niosę? Echo w gaju uczy: szczęściem się łakom bądź i strzeż ziemskiej jasnej piękności! Haftuje noc gwiazdami niebo sine, Mgła ściele rzekę i brzegi. Przy bramie ukochana matka syna Błogosławi na nowe drogi. Słyszysz?… A wczoraj znów odwiedził nas pan Wiktor. Mówi, że podoba mu się „Błogosławieństwo”, i pokazując gdzieś za swoją głową: „Ty, jak ten żuraw, zajrzałeś w to, co naprawdę było… Kiedyś, przyjechawszy do matki na Połtawszczyznę, mówię jej — mamo, wstańmy o świcie i pójdziemy przez pole za osiem wiorst na chutor, do naszych krewnych — bo kiedyś nasi żyli chutorami, a gdy zaczęła się kolektywizacja, to dziadkowie i ciotki szybko rozeszli się, kto gdzie: ten w czeladników poszedł do miasta, a ciotka, która miała dwie chaty, czym prędzej oddała je sielradzie, zostawiwszy sobie tylko pokoik do mieszkania, a część podarowała mojej matce. Odwiedziliśmy z matką swoich bliskich i te odwiedziny zapomniałem, a tu, widzisz, przypomniała nam się nasza przyszła pieśń…” A ja niedawno dowiedziałem się — Łisowoli przeprowadzili się do Wyszhorodu. Kobzarz choruje. Daj mu, Losie, siły, by wyzdrowiał i znów wziął do rąk swoją czarodziejską bandurę. Błogosławieństwa tobie, bracie, na dzień twoich urodzin! 76 — to nie granica, daruj nam morze pieśni! Z rosy i z wody dla ciebie, sławny kobzarzu!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn