Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

„Prawo to zjawisko ducha narodowego”. Pamfił Jurkewycz

Слово Просвіти, №12 за 2007 рік

Ołeksandr SZEWCZENKO, doktor nauk prawnych, profesor katedry teorii i historii państwa i prawa Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Tarasa Szewczenki Koncepcja współczesnej ukraińskiej idei narodowej powinna zawierać perspektywiczny model rozwoju Ukrainy na wiele dziesięcioleci naprzód, który mógłby stać się czynnikiem jednoczącym społeczeństwo podzielone przez polityków. Abstrakcyjne hasło Majdanu „Wschód i Zachód razem!” należy zastąpić istotową zasadą: budowa sprawiedliwego i niekorumpowanego państwa. Formułując koncepcję współczesnej ukraińskiej idei narodowej, należy brać pod uwagę wartości i priorytety narodowe, bogactwo moralno-duchowe Ukraińców, nasze doświadczenie historyczne oraz doświadczenie innych narodów, a także uwzględniać współczesne dążenia i aspiracje całego narodu ukraińskiego. Wychodząc z powyższego, uważamy, że koncepcja współczesnej idei ukraińskiej powinna obejmować budowę zamożnego, sprawiedliwego, wysokomoralnego i duchowo bogatego społeczeństwa obywatelskiego. Rozważmy składowe koncepcji współczesnej ukraińskiej idei narodowej: 1. Budowa zamożnego społeczeństwa. Zbudować na Ukrainie zamożne społeczeństwo można poprzez realne gwarantowanie przez państwo obywatelom równych praw i możliwości. Państwo powinno zapewnić obywatelom prawo do swobodnego wyboru zajęcia oraz równe możliwości zajmowania stanowisk państwowych. Każdy obywatel Ukrainy powinien mieć prawo, po powiadomieniu odpowiedniego organu państwowego, rozpocząć działalność gospodarczą bez uzyskiwania zezwolenia, płacąc terminowo podatki w pełnej wysokości od momentu uzyskania dochodów. Podatki powinni płacić w pełnej wysokości wszyscy obywatele, począwszy od sprzątaczki, a skończywszy na najwyższych urzędnikach. Wszystkim obywatelom powinno być dostępne uzyskanie wyższego wykształcenia, opieka medyczna, zabezpieczenie emerytalne itp. Porządek naliczania emerytur powinien być jednakowy dla wszystkich obywateli. Potrzebującym rodzinom, dzieciom osieroconym, wdowom, inwalidom i obywatelom w podeszłym wieku państwo powinno udzielać pomocy socjalnej. (Podobne zapisy były zawarte w Konstytucji P. Orłyka i praktykowane w państwie ukraińskim od połowy XVII do niemal końca XVIII wieku). Biorąc pod uwagę doświadczenie krajów Zachodu, konieczne jest, aby pracownicy najemni nie tylko otrzymywali należne wynagrodzenie, ale także brali udział w podziale zysków z produkcji każdej formy własności poprzez nabywanie akcji produkcji (taka praktyka istnieje w Anglii i USA) lub otrzymywanie części zysków w zależności od osobistego wkładu w produkcję (taka praktyka istnieje w krajach Europy Zachodniej). Zyski nie powinny być przywłaszczane wyłącznie przez właściciela produkcji i wydawane tylko na jego osobiste potrzeby. Wspólna praca właścicieli produkcji (pracodawców) i pracowników najemnych powinna prowadzić do sprawiedliwego podziału zysków między nimi. Dziś w krajach Zachodu 25% środków produkcji znajduje się w posiadaniu państwa, 25% — w posiadaniu osób prywatnych, a 50% — we własności zbiorowej (pracowników). Dość skomplikowaną kwestią jest własność ziemi. W państwie ukraińskim od połowy XVII do końca XVIII wieku istniała państwowa forma własności ziemi, ziemia była uważana za bogactwo narodowe. Ziemia była w posiadaniu wspólnot wiejskich, a korzystanie z niej było podwórkowe (rodzinne). Ziemia była redystrybuowana do użytkowania przy każdym nowym płodozmianie. W prywatne

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn