Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

A KTO OBRONI MNIE, UKRAINKĘ?

Слово Просвіти, №12 за 2008 рік

Ludmiła SAWCZENKO, osiedle typu miejskiego Iwaniwka, obw. chersoński Wysłuchawszy bezpośredniej transmisji (RTR „Wiesti”) z zjazdu w Siewierskodonecku, chcę podzielić się swoim niepokojem i oburzeniem. Wydawało mi się, że przebywam nie na Ukrainie, lecz w jakimś wirtualnym państwie, w którym straszna władza prowadzi „насильницкую украинизацию” (przymusową ukrainizację), „националистический пересмотр истории” (nacjonalistyczną rewizję historii) i tak dalej. Groźnie bronił Rosjan i rosyjskojęzycznych obywateli pan Zatulin, a ja myślałam: kto obroni mnie, Ukrainkę na Ukrainie — moje prawo do czytania ukraińskiej książki, oglądania ukraińskiego filmu, słuchania ukraińskiego radia? Stopniowo to wszystko znika pod naciskiem agresywnej rosyjskojęzyczności. Lata wychowania w sowieckiej szkole dały o sobie znać — dookoła zrusyfikowane społeczeństwo. Ale dlaczego w latach niepodległości Ukrainy nie stało się lepiej z wprowadzeniem języka ukraińskiego we wszystkie sfery naszego życia? Od niedawna w naszej wsi słabo działa przewodowe radiowe nadawanie — mówią, że nie ma pieniędzy na remont, na przebudowę. Kupiłam odbiornik radiowy, ale nie mogę słuchać Radia Ukraina, bo na wszystkich częstotliwościach FM są kiepskie rozrywkowe stacje radiowe albo radio rosyjskie. Wystarczy sobie wyobrazić: na terytorium Ukrainy nie słychać Radia Narodowego, gdzie język ukraiński zawsze był niemal wzorcowy. Nie potrafię znaleźć odpowiedzi na pytanie, dlaczego ja, Ukrainka mówiąca po ukraińsku, czuję się w ojczystym kraju nieswojo.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn