Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

ŻYCIE SŁAWNYCH

Слово Просвіти, №12 за 2008 рік

Wołodymyr MELNYCZENKO, dyrektor generalny Centrum Kultury Ukrainy w Moskwie, doktor nauk historycznych. Ciąg dalszy. Początek w nr 6, 7, 9, 10 z 2008 r. TARAS SZEWCZENKO: „WYBRALIŚMY SIĘ MOSKWĘ OGLĄDAĆ”. O dziesiątej godzinie 19 marca Szewczenko i Szczepkin znów wyszli razem z domu. Było ciepło, cicho i pochmurno. Mychajło Semenowycz ręką wskazał kierunek ich wycieczki. Jak wspominał Ołeksandr Afanasjew, Mychajło Semenowycz „nieodstępnie towarzyszył Szewczence po Moskwie”. Tetiana Szczepkina-Kupernyk, która zbierała informacje o tym, jak artysta opiekował się poetą, pisała: „Szczepkin wyzwał się pokazać mu Moskwę. W tym czasie w „wielkim poście” spektakli w teatrach nie było i był wolny. Od rana wychodzili z domu. Dwie charakterystyczne figury: mały, okrągły, jasno uśmiechnięty Szczepkin, którego prawie wszyscy przechodnie rozpoznawali i witali (nawet dorożkarze, tytułujący go po imieniu i ojcu), kto ukłonem, kto uśmiechem, i surowy, z gęstymi brwiami Szewczenko w czapce barankowej i smarowanych butach”. Pomimo błota pod nogami, tego dnia, według słów Szewczenki, „obeszli pieszo przynajmniej ćwierć Moskwy”. Byli na Kremlu, obejrzeli, prawda, z daleka, budowę świątyni Chrystusa Zbawiciela. „Z Kremla przeszliśmy na Wielką Dmitrowkę, wstąpiliśmy do Jeleny Konstantinowny Stankiewicz, mojej starej znajomej; napiliśmy się herbaty, odpoczęliśmy i poszliśmy do księgarni N. M. Szczepkina. Z księgarni wróciliśmy znowu do Stankiewicz, gdzie spotkałem jeszcze jedną moją starą znajomą Olimpiadę Iwanownę Minicką”. To, że goście u Stankiewiczów jedynie „napili się herbaty”, wcale nie świadczy o tym, że gospodyni była mało gościnna. Wręcz przeciwnie! Jelena Konstantinowna okazała tradycyjne moskiewskie szanowanie gości herbatą. Szewczenko sam wskazał na to, że Stankiewiczowie mieszkali wtedy na Wielkiej Dmitrowce. Zatem 19 marca Szewczenko i Szczepkin przyszli pieszo z zaułka Worotnikowskiego na Kreml, następnie — na Wielką Dmitrowkę, gdzie wypili herbaty, po czym przez Kuzniecki Most dotarli na Wielką Łubiankę, do księgarni, a potem znów wrócili do Stankiewiczów. Ponieważ była to zapewne około czwartej godziny, to przy obiedzie prawdopodobnie znów pili herbatę. „Herbaty nie pić, to na świecie nie żyć” — mówili moskwianie. Czy Szewczenko miał z tego nowe wrażenia życiowo-bytowe? Zapewne tak. Często pił herbaty w traktierniach i w gościach, ale smak rodzinnego moskiewskiego herbacianego biesiadowania przy samowarze prawdziwie poczuł u Szczepkina i Stankiewiczów. O reszcie dnia 19 marca Szewczenko napisał krótko: „Obiadowaliśmy u Stankiewicz i o 6 godzinie wieczorem szczęśliwie pieszo wróciliśmy do siebie, dziwiąc się temu, co było”. Nie ma wątpliwości, że Taras Hryhorowycz pozostał zadowolony z tego dnia, w który po 13 latach znów zobaczył Kreml, a ponadto zapewne cieszył się z ciepłego i gościnnego przyjęcia w domu Stankiewiczów. Inaczej nie napisałby tak: „wróciliśmy, dziwiąc się temu, co było”. Następnego dnia — 20 marca — zapis w dzienniku Szewczenki zaczyna się tak: „Mój nierozłączny towarzysz i cicerone Mychajło Semenowycz dzisiaj stawiał sobie bańki, a ja sam od 10 do 4 godziny miesiłem moskiewskie błoto. Rano kazałem woźnicy wysmarować sobie buty dobrym dziegciem. Uzbroiłem się i przez Twerską wyruszyłem na Kreml”. Kiedy rano gość Szczepkina wyszedł...

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn